เมื่อหมอหลวงกลับไปแล้ว พระมเหสีก็ทรงป้อนยาลูกสะใภ้ด้วยพระหัตขององค์เอง
“พระมเหสีเพคะ ทรงกลับไปพักผ่อนเถอะเจ้าค่ะ ทางนี้เดี๋ยวบ่าวจะดูแลพระชายาเอง นี่ก็ดึกมากแล้ว”นางกำนันคนสนิทเอ่ยปากกับพระมเหสี ที่กำลังนั่งสัปหงกด้วยความอ่อนเพลียอยู่ข้างๆเตียงของลูกสะไภ้สาม
“อืม…ก็ดีเหมือนกัน ข้ารู้สึกอ่อนเพลียไปมาก อาจจะเป็นเพราะเครียดมากจนเกินไป”
พระมเหสีกล่าว นางกำนันและบ่าวรับใช้ ต่างก้มลงกราบเพื่อส่งพระมเหสี แสงสีทองอร่ามสว่างวาบขึ้นแล้วหายวับไปอย่างไว
“ไปแล้วหรอ…ไปยัง…ไปแน่น่ะ…ห้าห้าห้าสะใจ สุดท้ายข้าก็แก้แค้นนางได้สำเร็จ มีความสุข มา…ยกของกินเข้ามา ฉลอง”
พระธิดาขวัญกมลฤดี ยิ้มกว้างอย่างมีความสุขในชัยชนะครั้งนี้ เสียงหัวเราะเบาๆดังแว่วออกมาจากตำหนักในยามดึกสงัด
ตำหนักสนมได๋หล้า เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังขึ้นเป็นพักๆ เมื่อนางกำนันใช้ยาทาลงไปที่รอยบาดแผลยาว ที่พึ่งจะโดนโบยมาหมาดๆ
สนมได๋หล้ากัด
