เมื่อไม่มีการตอบสนองสิ่งได สนมต็อกหล้าก็เกิดความเกรี้ยวกราดขึ้น นางพยายามใช้พลังมนต์นาคี เพื่อทำร้ายเหล่าทหารที่เฝ้าหน้าตำหนัก แต่ก็โดนพลังเวทย์ย้อนกลับหลายที จนสนมต็อกกล้าบาดเจ็บ นางจึงยอมถอยออกไปก่อน
“นังขวัญ ฝากไว้ก่อนเถอะ ”เสียงอาฆาตแรงดังขึ้น เหล่านางกำนันที่มองดูเหตุการณ์อยู่ถึงกับส่ายหน้า
ที่ตำหนักพระมเหสี “พวกมันไปกันแล้วหรือ”องค์กษัตริย์ทรงตรัสถาม พระมเหสีที่นั่งอยู่ข้างๆพยักหน้ารับ แววตาไหวระริก
“โถ่เอ้ยยย เจ้าก็ปล่อยวางเสียบ้างเถิด ไอ้เจ้าชายทั้งสามน่ะ มันก็โตจนมีเมียกันหมดแล้ว ยังจะห่วงมันอยู่อีก ”องค์กษัตริย์ตรัสบ่นให้พระมเหสีไปหนึ่งยก
มเหสีหันกลับมาตอบโต้บ้าง “ก็หัวอกคนเป็นแม่ จะไปเหมือนอกพ่อได้เยี่ยงไรเพคะ ที่ทั้งใจดำ อำมหิต แล้งน้ำใจ ”คำบ่นเสียดสีของพระมเหสีทำเอาองค์กษัตริย์สะดุ้งไปหลายที
“เอ่อๆเอาเถิดๆ ข้ามันใจดำอำมหิตแล้วไงล่ะ ใครสน ห๊ะ…ก็โถ่เอ้ยยยน้องหญิง ไปครานี้ข
