เกิดใหม่ไปเป็นเมียพญานาคราช

ตอนที่10:ห้องครัวห้องแห่งความลับ

“ข้าจะเลียเพื่อรักษาอาการบาดเจ็บให้เจ้าเอง”คำพูดของเขาทำเอาขวัญตกใจเป็นอย่างมากสองมือรีบดึงผ้าห่มมาปิดขาเอาไว้แต่มือใหญ่หนาก็สะบัดมันออกอย่างง่ายดาย

“อย่าอายไปเลย…ข้าเห็นมันหมดแล้ว”คำพูดของเขาทำเอาเธอแข็งทื่อไปทั้งตัว สองขาเรียวถูกแยกออกจากกัน เขาแนบใบหน้าหล่อคมดุจเทพบุตรก้มลงไปใช้ลิ้นสากทั้งดูดทั้งเลีย จนเธอเสียวซ่านไปหมดแล่ว สองขาเขย่งอ้ากว้างและเกร็ง มือข้างหนึ่งจับกดหัวทุยของเขาเอาไว้แน่นริมฝีปากบางเม้มจนเจ็บ

“ที่รัก…ขวัญเอิ่มรู้สึกดีขึ้นแล้วเจ้าค่ะ”เขากลืนน้ำหวานของเธอเฮือกใหญ่ด้วยความเสียดาย ท่อนเอ็นของเขาแข็งทื่อพร้อมใช้งาน เขาให้เธอดูมัน ขวัญตกใจไม่ไหวแล้วจริงๆ เธอส่ายหน้าทำเขาต้องจำยอม เขาดีดนิ้วครั้งเดียวเสื้อผ้าหน้าผมก็พร้อมออกไปข้างนอก

นายทหารกล้าประจำตัวขององค์ชายใหญ่รีบหลบไปรายงานทันที“ตอนนี้พระธิดาขวัญกมลฤดีอยู่ที่ห้องครัวหลวงพะยะคะ”

องค์ชายใหญ่ขมวดคิ้วเข้าหากันด้วยความสงสัยว่าเธอไปทำอะไรที่นั่น “นางเข้าไปทำกะไรหรือ”

“ขอเดชะพระธิดาขวัญกมลฤดีเข้าไปทำพระกะยาหารด้วยพระองค์เองหวังมัดใจพระสวามีพะยะคะ”

สองมือใหญ่หนากำชายผ้าแน่น“แล้วองค์หลิงปู้อี๋ล่ะอยู่ที่ได”เมื่อนายทหารกล้ากระซิบบอกเป็นการส่วนตัวทำเอาองค์ชายใหญ่รีบลุกขึ้นท่องมนต์หายวับไปทันที

ห้องครัวหลวงในขณะที่พระธิดาขวัญกมลฤดี กำลังตั้งใจทำแกงคาวหวานอยู่นั่นเอง พอชิมสรอาหารจากหม้อซุบเสร็จเธอก็หันมาจะหยิบถ้วยมาใส่ แต่พอหันกลับมาหน้าอกเด้งๆของเธอก็ชนเข้ากับซิกแพ็กแกร่งขององค์ชายใหญ่อย่างแรง ทำเอาองค์ชายใหญ่แกล้งเซล้มลงที่พื้น ทำให้ร่างอันบอบบางของเธอล้มหน้าขมำลงไปทับแนบชิดบนอกแกร่งของเขาทันที

กลิ่นกายหอมละมุนจากตัวเธอ สะกิตแก่นกลางกายเขาให้เริ่มแข็งทื่อขึ้นมาและมันก็กำลังดันเข้ามาตรงเนินอวบอูมนุ่มนิ่มของเธอยุกยิก เธอพยายามดิ้นแต่ดูเหมือนยิ่งดิ้นก็ยิ่งถูกลุกหนักขึ้นกว่าเดิมอีก

“ให้ตายเถอะ…ผู้ชายบ้านนี้จะหื่นกามกันทุกคนเลยหรือ อย่านะฉันเป็นเมียน้องชายนายนะยะ”

เสียงในหัวขวัญดังขัดแย้งทันที ร่างกายบอบบางดิ้นรนขยับขาเรียวออกอย่างทุลักทุเล

“เพราะแบบนี้สินะ องค์น้องชายข้าถึงได้หลงนางหัวปักหัวปำจนโงหัวไม่ขึ้น”

เมื่อรู้สึกว่านางดิ้นรนจนเกินไปเขาก็ไม่อยากจะขืนใจบังคับใครง่ายๆ เขามีความเป็นสุภาพบุรุษพอตัว แต่พอเขาลุกขึ้นดวงตาก็จ้องมองหน้าอกเด้งๆของเธอตาไม่กระพริบ แถมกลืนน้ำลายเฮือกใหญ่อีก

“ว้าย…”ขวัญที่พึ่งรู้ตัวว่าผ้าที่พันรอบอกอยู่หลุดลุ่ยลงมาจนยอดประทุมสีชมพูระเรื่อเด้งออกมาสู้สายตาขององค์ชายใหญ่ เธอรีบทำผ้าให้เรียบร้อยทันที

แต่พอเธอหันกลับมา ท่อนเอ็นใหญ่ยาวขององค์ชายใหญ่ก็ชี้หน้าเธออย่างเห็นได้ชัดเจน “ว้าย..”

ขวัญรีบหันหลบสายตาอีกหน องค์ชายใหญ่ที่เผลอมองยอดประทุมสีดอกบัวระเรื่องเด้งๆจนน้ำลายยืดออกมา พอได้ยินเสียงร้องตกใจของเธอเขาก็รีบก้มลงมองเรือนร่างของตัวเองทันที

“ขะ ข้าไม่ได้ตั้งใจขออภัยน้องหญิง”เขารีบเก็บท่อนเอ็นทรยศนั้นเข้าที่ทันที“ไม่ได้ตั้งใจ…ซะที่ไหน”เสียงในหัวขององค์ชายใหญ่ดังสวนกลับมาเขายิ้มกรุ๊บอยู่ในใจ

“ท่าน เอิ่ม…มาที่นี่ทำไม”เสียงสั่นระริกด้วยความตกใจ พร่ำถามออกมาเบาหวิว

“ข้า…”ยังไม่ทันที่องค์ชายใหญ่จะได้แก้ตัวเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นมาแทรก

“ท่านพี่เพคะ”เสียงนั้นทำเอาขวัญสะดุ้งโหยง ทั้งสองหันควับไปมองก่อนที่เสียงเข้มๆดุๆจากปากองค์ชายใหญ่จะดังขึ้น

“เจ้ามาที่นี่ทำไม ข้าบอกแล้วว่าข้าไม่ชอบให้ตาม”คำพูดนี้ดูดุและจริงจังน่ากลัว สนมได๋หล้าสะดุ้งหน้าเจื่อนลง

“ข้าได้ยินสนมอี๋ห่วงเฟ่ยคุยกับพวกนางกำนัน ว่าท่านพี่แอบมีใจให้ว่าที่พระชายาของน้องชายแท้ๆตัวเอง จริงหรือไม่เพคะท่านพี่”

คำพูดที่ออกท่าทางว่าหึงหวงสามีขั้นสุด คำพูดเมื่อครู่ทำเอาขวัญสะดุ้งอีกที “ห๊ะ…เรื่องจริงรึเปล่า ว่าที่พี่เขยหลงรักน้องสะใภ้ตัวเอง แสดงว่าท่อนเอ็นที่มันชี้หน้าฉันเมื่อครู่เป็นของจริง”

ขวัญตาลุกวาวด้วยความตกใจ ความรู้สึกที่โดนดันเข้ามาแทบทะลุผ้าหนานั้น มันยังจำไม่ลืม

“อย่ามางี่เง่าให้ข้าต้องอับอาย ข้าขอเตือนอย่ามาเซ้าซี้ข้าแบบนี้อีก ไม่อย่างนั้น อย่าหาว่าข้าไม่เตือน”

สนมได๋หล้าดวงตาแดงก่ำ ริมฝีปากสั่นระริกแต่ได้แต่เงียบ พอองค์ชายใหญ่เดินอารมณ์เสียออกไป เธอก็หันควับตาเขม็งตรงเข้ามาตบที่หน้าของขวัญอย่างจัง

ขวัญที่ยังตกใจกับเหตุการ์ณเมื่อครู่อยู่ ไม่ทันระวังตัว หลังจากโดนตบจนหน้าขมำ สนมได๋หล้าก็จิกผมของเธอลากมาผลักลงที่บ่อน้ำทะเลสาบใกล้ๆกับห้องครัวหลวง

ขวัญไม่มีแรงสู้เพราะเธอยังอิฐโรยจากการลงโทษขององค์ชายสามอยู่ อีกทั้งเธอเองก็ว่ายน้ำไม่เป็นอีกด้วย

“ห้าๆๆๆนังขวัญจ้องจะอ่อยแต่ผัวชาวบ้านไปวันๆ ตายที่นี่แหละมึง!!!

สนมได๋หล้าปัดมือเบาๆตามเสื้อผ้า แล้วเดินร่ายคาถาหายวับไปทันที ทิ้งให้พระธิดากมลฤดีกะเกียกตะกายขึ้นจากบ่ออย่างทุลักทุเล สำลักน้ำไปหลายอึก

หลังโขดหินใหญ่สนมชูสีและสนมต็อกหล้า สนมขององค์ชายสามที่มาก่อน พวกนางกำลังยืนหัวเราะชอบใจกับเหตุการ์ณที่เกิดขึ้นเป็นอย่างมาก

“หึ ตายไปสะนังขวัญ ขอบพระทัยสนมขององค์ชายใหญ่จริงๆที่ช่วยพวกเรากำจัดนังสกปรกนี่หึ”สนมชูสีที่ใช้ผ้าปิดหน้าที่อัปลักษณ์เพื่อปกปิดรอยแผลเป็นเอาไว้ ค่อยๆเดินจากไปอย่างมีความสุข

สนมต็อกหล้ายืนจ้องมองอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเดินตามสนมชูสีไปเงียบๆ

“อะ อะ ชะ ช่วยข้าด้วย”เสียงแผ่วเบาจนใครก็ไม่อาจจะได้ยินมัน

“พลังเวทคิดสิๆ…มันต้องว่ายังไงบ้าง”ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมไหลผ่านเข้ามาแว้บหนึ่งก่อนที่ริมฝีปากซีดจะพึมพำและพาตัวเองกลับมาขึ้นฝั่งได้ แต่ด้วยความทรงจำอันน้อยนิดพลังเวทจึงไม่สมบูรณ์ ตัวของเธอลอยมาเกือบถึงฝั่งแต่ก็ไม่ถึง

ร่างกายที่บอบบางชอกช้ำไปทั้งตัวเกยตื้นอยู่ริมบ่อน้ำเนื้อตัวมอมแมม

เสียงหัวเราะเยอะเย้ยดังรอบๆบ่อน้ำ เหล่านางสนมที่มายืนดูผลงานของสนมได๋หล้า ต่างก็เกลียดชังเธอทั้งนั้น

ผ่านไปเกือบชั่วยามขวัญพยายามยืนขึ้นด้วยอาการเหน็ดเหนื่อยเพราะโดนอาคมของเหล่าสนมทั้งหลายที่ส่งลงมาเล่นงานเธอผ่านผิวน้ำ ทำเอาเธอแทบยืนไม่ไหว

เสียงฝีเท้าหนักๆวิ่งกึ่งเดินเข้ามา เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นชัดเจนในหูของเธอ!!!