เกิดใหม่ไปเป็นเมียพญานาคราช

ตอนที่8:บทลงโทษของเด็กดื้อ

บรรยากาศในห้องบรรทมดูไม่ค่อยดีนักเหล่าสาวนางกำนันต่างก็ออกมารอนอกตำหนักอย่างรู้งาน ต่างคนต่างปูเสื่อปูผ้านอนกันตรงนั้นเลย ทำเอาองค์ชายสองที่แอบดูอยู่อารมณ์เสียอย่างหนัก*ชิ…หวงก้างชิ้นงาม ไอ้ลูกหมาเอ้ย…/สบทเสร็จสัพองค์ชายสองก็กระโดดออกไปจากกิ่งไม้ใหญ่ทำเอาต้นไม้หน้าตำหนักสั่นสะเทือนไปหมด เหล่านางกำนันต่างตกใจนึกว่าผีหลอก ร้องเสียงดังวี้ดว๊าดๆ เมื่อขวัญได้ยินจึงหยิบมันขึ้นมาอ้างเพื่อหนีในทันที*อุ้ย…นั่นพวกบ่าวเป็นอะไรกันเจ้าคะ เอิ่ม…ขวัญออกไปดูดีมั้ยเจ้าคะ…!!!/*ไม่ดี…ปล่อยให้เป็นเรื่องของพวกมันไป เจ้าอย่าได้คิดหลีกหนี!!!/สายตาดุเมื่อครู่เริ่มสั่นระริก เมื่อรู้สึกว่าตัวเองน่ากลัวเกินไปแล้ว เผลอทำเธอหวาดกลัว เขาคิดไปเองว่าเธอคงเกลียดเขาแน่ๆที่ทำอะไรไม่มีเหตุผล ปากหนาเขาเริ่มสั่นใบหน้าแดงระเรื่อ ดวงตาสีน้ำตาลเข้มกดแคบเป็นเส้นแนวตั้งเปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินเข้มทันที เมื่อขวัญเห็นแบบนั้นเธอเองก็ตกใจว่าเขาโกรธเธอมากกว่าเดิมรึไง ขวัญไม่เคยง้อผู้ชายด้วยสิ…

สองมือเรียวกำผ้าซิ่นลายไทยโบราณแน่น ริมฝีปากบางเม้มจนเจ็บ เขาคือผู้ชายคนแรกและเป็นคนเดียวที่ทำให้ขวัญรู้สึกประหม่า *ขวัญ…เอิ่ม…ขอโทษเจ้าค่ะเจ้าพี่/คำพูดเบาหวิวไม่เพียงพอเธอคุกเข่าขึ้นสองมือเรียวโน้มลำคอใหญ่ของเขาลงมาจูบเพื่อแสดงความจริงใจ แต่ทว่าแค่จูบเบาๆมันไม่พอสำหรับเขานะสิ!!! เขารีบโน้มตัวเธอให้นอนราบลงกับเตียงในทันที รสจูบเร่าร้อนขึ้นอย่างเร็วและทวีความรุนแรงขึ้นอีกเท่าตัว ริมฝีปากบางถูกกัดจนเลือไหล ขวัญคิดจะกลับตัวแต่ไม่ทันแล้วสิเพราะเธอเป็นคนเริ่มก่อนเอง ขายาวใหญ่ของเขาแทรกเข้ามาในหว่างขาของเธออย่างไว

*อ่า…!!! เสียงกระเส่าในลำคอเขาทำเอาขวัญขนลุกไปทั้งตัว แต่เธอก็ยอมเพราะเธอติดใจมันแล้วสิ *ที่รัก…อ่า…ได้โปรดจับมันยัดเข้าไปตอนนี้เลย…/เพียงแค่คำอ้อนหวานของเขามือเรียวก็รีบถอดเข็มขัดทองอร่ามออกจากเอวสอบของเขาทันที แต่มันถอดยังไง!!!เขารับรู้ได้ว่าเธอน่าจะลำบากในการถอดเปลื้องอาภร ด้วยรสรักที่รัดแน่นเมื่อคืนมันยังถูกจดจำไม่ลืม เขาดีดนิ้ว“เปอะ”อีกหน ร่างกายก็เปลือยเปล่าในทันที เธอไม่รอช้าคว้าท่อนเอ็นใหญ่ยาวที่กำลังแข็งทื่อ ชักขึ้นลงอย่างอ่อนโยน มือใหญ่หนากอดรัดเอวคอดของเธอเข้าแนบเนื้อกว่าเดิมด้วยความไม่ค่อยพอใจ*ไม่เอา…ได้โปรดยัดมันเข้าไปตอนนี้ อ่า…/เสียงอ้อนกระเส่าทำเอาเธอเสียวจนแฉะไปหมดแล้ว มือหนาขยับมาดึงแขนเธอเร่งให้ทำอย่างว่า เธออ้าขาออกกว้างเขาขยับเข่าชิดอีก ทันทีที่หัวใหญๆบานๆร้อนผ่าวนั้นสัมผัสถึงหน้าถ้ำที่อวบนูนนุ่มนิ่ม เขาก็ดันมันเข้าจนสุดลำใหญยาว เธออ้าปากครวญครางด้วยความเจ็บและเสียวซ่าบซ่าน เขาขยี้ริมฝีปากบางจนเจ็บ สะโพกสอบแกร่งของเขาเด้งเข้าเด้งออกแรง และเน้น เธอเจ็บแต่เธอก็ไม่อยากขัด สองแขนเธอกอดคอเขาแน่นสองขาอ้าจนสุดมุม เตียงนุ่มขยับยวบยาบเกือบรุ่งเช้าของอีกวัน

แสงแดดอ่อนๆเริ่มสาดทอแสงเข้ามาเล็กน้อย ถึงแม้ร่างกายเขาจะเอนกายพักหลับอยู่ข้างหลังเธอ แต่ท่อนเอ็นใหญ่ยาวนั้นก็ยังคงมุดตัวอยู่ในถ้ำรักที่เฉอะแฉะไม่ยอมถอด สองแขนกอดรัดเอวคอดแน่น ปลายจมูกโด่งสูดดมกลิ่นหอมจากหัวทุยของเธอ หนึ่งขาของเขาก็ยังคงสอดแทรกเรียวขาของเธอเอาไว้แบบนั้น เสียงเคาะประตูดังขึ้น ก๊อก ก๊อก ก๊อก *พระธิดาเพคะ…/ขวัญกำลังจะอ้าปากตอบและจะลุกขึ้น แต่โดนมือหนาปิดปากเอาเสียก่อน แล้วท่อนเอ็นใหญ่มันก็เริ่มขยับเข้าออกอีกครั้ง เสียงเนื้อหนังกระทบกันเสียงดังแว่วออกด้านนอกตำหนัก ทำให้เหล่านางสนมรู้กันว่าควรทำตัวอย่างไร

ที่ตำหนักใหญ่ของราชวัง เหล่าองค์ชายและนางสนมนั่งพร้อมหน้ากันที่หน้าบัลลังก์นาคราชสีทองอล่าม ยกเว้นองค์ชายสามกับว่าที่พระชายาเอก ทุกคนยังไม่ทันสังเกตแต่พอองค์พระราชากับพระมเหสีเสด็จมาถึงทุกคนจึงเห็นว่าทั้งสองคนไม่ได้มา องค์กษัตริย์เอ่ยถามว่าสองคนหายไปไหน ไม่มีใครรู้แต่นายทหารยศใหญ่นายหนึ่งก็ตอบว่าทั้งสองทรงอยู่ในตำหนักชายาเอกตั้งแต่เมื่อคืนถึงปานนี้ประตูตำหนักก็ยังคงนิ่งเงียบมีก็แต่เสียง…/นายทหารหยุดรายงาน ทุกคนก็พอจะเดาออกว่าเกิดอะไรในห้อง เพราะทุกคนต่างก็รู้ดีถึงฉายาเสือผู้หญิงขององค์ชายสาม เมื่อได้ของเล่นชิ้นใหม่ก็คงยังคึกสนุกอยู่ องค์กษัตริย์และราชินีไม่ใส่ใจ ทรงเริ่มเสวยพระกายาหารอย่างมีความสุข แต่องค์ชายสองกัดฟันแน่นสายตาบ่งบอกได้เลยว่า โกรธจัดเพราะคนข้างกายเธอเป็นมันไม่ใช่เขา ส่วนองค์ชายใหญ่ก็มีจุกในใจอยู่บ้างเพราะตนก็เริ่มหวั่นไหวกับพระชายาของน้องชายตัวเองไปแล้ว เขาพยายามห้ามใจตัวเอง นั่งเสวยข้าวแบบฝืดคอสิ้นดี

เมื่อองค์กษัตริย์และพระมเหสีเสวยข้าวอิ่มแล้วก็ทรงเสด็จกลับตำหนักส่วนบรรดานางสนมก็พากันรีบเดินตามองค์ชายของตนกลับเช่นกัน แต่สนมชูสีกลับสั่งนางกำนันให้นำน้ำแกงไก่บำรุงร่างกาย ให้ยกไปถวายแก่พระชายาและองค์ชายสามของเธอ แต่ถ้วยที่เป็นของว่าที่พระชายานั้นถูกเธอหยอดยาที่ทำให้ค่อยๆเสียโฉมลงไป รอยยิ้มมุมปากดูร้ายกาจ ดวงตาคมเฉียบอย่างมีนัยแฝง *หึ คนโปรดหรือ…จะคอยดูว่าจะโปรดได้อีกกี่วันกี่คืน

ตำหนักว่าที่พระชายา *อ่า…อะ…อะ/*เจ้าพี่…อะ…อ๊าส์…อื้มมมม…/เสียงกระแทกดังต่อเนื่องเป็นจังหวะ ร่างบอบบางกระเด้งขึ้นลงตามจังหวะเร้ารักของเจ้าชาย สายตาเขาออดอ้อนเธอตลอดเวลา ริมฝีปากบางซีด แต่เขาก็ไม่ยอมหยุดมันแม้จะเสร็จสมดั่งใจไปหลายทีแล้วก็ตาม ร่างบอบบางใต้ร่างใหญ่เริ่มอ่อนระทวยลงเรี่ยวแรงแทบหายไปหมด ที่หน้าตำหนักสาวนางกำนันของสนมชูสีกำลังพยายามจะเข้ามาถวายน้ำแกงให้กับว่าที่พระชายาแต่เหล่าทหารและสาวนางกำนันของพระธิดาขวัญกมลฤดีและขององค์ชายสามได้ขัดขวางเอาไว้ สองฝั่งยื้อยึดกันจนเกิดทะเลาะเสียงดัง เรียวขาเรียวยาวผิมขาวเดินเข้ามาพร้อมกับนางกำนันอีกสองสามคน ทุกคนหันควับไปมองตามเสียงทันที*หยุดประเดี๋ยวนี้ พวกขี้ข้าพวกเอ็งทำกะไรกันเสียงดังเอะอะ/ใบหน้าแสดงออกถึงความหงุดหงิดอย่างชัดเจน บ่าวนางกำนันเหล่าทหารรีบก้มลงกราบใน

ทันที*ถวายบังคมพะยะคะ/เพคะ…/บ่าวทุกคนต่างก้มหน้า *พระสนมต็อกหล้า พระชายาไม่สะดวกพบเพคะ/นางกำนันคนสนิทของขวัญกล่าวถวายเตือน

สนมต็อกหล้าหันควับมามองบ่าวนางกำนันทันที ฝ่ามือเรียวยาวฟาดลงที่ใบหน้านางกำนันคนสนิทเต็มแรง “เพลี้ย”ใบหน้านางกำนันแดงก่ำเป็นรอยริ้วขึ้นมาทันที*จำเอาไว้…อย่าริมาเตือนข้านังบ่าวสุนัขรับใช้โง่…!!!