เสียงร้องไห้สั่นสะท้านด้วยความเจ็บปวดดวงใจ ดั่งกริชที่อาบมนต์อาลัมพายทิ่มแทงลงกลางอกแกร่ง มันแทบจะแตกสลายไปจนสิ้น
“ที่รัก…เจ้าแค่ล้อพี่เล่นใช่หรือไม่”เสียงสั่นสะท้านของเจ้าชาย ทำเอาเหล่านางกำนันทั้งหลายตกใจ รีบวิ่งเข้ามาดูทันที เพราะพวกนางกลัวว่าพระธิดาจะทรงเป็นอะไรไป
แต่พอเข้ามาถึงก็ต้องตกตะลึง พระธิดาขวัญกมลฤดี เธอทรงฟื้นแล้ว ท่าทางดูดี กำลังนั่งอยู่ในอ้อมกอดของเจ้าชายสาม แต่พอมองดูเจ้าชาย “แล้วใยท่านถึงร้องไห้ล่ะเจ้าคะ ”นางกำนันคนสนิทถามขึ้น
“พวกเจ้าเป็นใครอีกหรือ แล้วข้าอยู่ที่ได แล้วชายคนนี้เป็นใคร”คำถามเพียงประโยคเดียวทำเอาเหล่านางกำนันทรุด ยืนไม่ไหวจริงๆ น้ำตาของพวกนางพรั่งพรูออกมา เฉกเช่นน้ำตกจาดเขาพระวิหารที่ศักสิทธิ์
เหล่าองค์ชายสอง องค์ชายใหญ่ ต่างตกใจเมื่อได้ยินเสียงองค์ชายสามร้องไห้โฮ พวกเขาหันมองสบตากัน“เกิดอันไดขึ้น หรือว่า พระชายาจะทรงสิ้นแล้ว” เหล่าเจ้าชายรีบหายวัยเข้า
