ตัวแทนรักเสนาบดีร้าย

ตอนที่ 11 : ขับพิษกำหนัด

สองริมฝีปากบดจูบกันอย่างเร่าร้อน สองมือของบุรุษก็บีบเคล้นสองก้อนกลมขนาดล้นมือด้วยความพอใจ มือหนึ่งลูบไล้เลื่อนลงไปด้านล่างอย่างรู้งานผ่านเนินอูมไร้ซึ่งเส้นขนเหมือนสตรีอื่นยิ่งทำให้เขารู้สึกว่าภรรยาตนเองช่างสะอาดบริสุทธิ์ยิ่งนัก นิ้วเรียวบดบี้ที่ติ่งเกสรสาวจนเจ้าของร่างถึงกับครวญครางออกมาอย่างสุขสม

สัมผัสเปียกแฉะด้านล่างทำให้ความต้องการของเสนาบดีหนุ่มลุกโชนราวไร้สติ เขาเลื่อนผละริมฝีปากจากการจูบลงมาขบเม้มยอดอกสองเต้าจนแข็งเป็นไตขึ้นมาสู้กับเรียวลิ้นร้อนของเขาที่ตวัดรัดจนเกิดสีแดงเรื่อขึ้นมา ส่วนนิ้วร้ายก็สำรวจทั่วทุกซอกกลีบบุปผาฉ่ำด้านล่าง ลงไปถึงแอ่งน้ำที่พร้อมทะลักออกมาทุกเมื่อที่ถูกสัมผัส

“อ้า ซี้ดด อื้ม เสียวจังท่านพี่”

“ชอบหรือไม่”

“อ้า ชะ...ชอบเจ้าค่ะ เสียวเหลือเกิน”

มือใหญ่จับอาวุธร้อนของตนชักรูดสองสามทีจนได้ที่แล้วก็จ่อไปที่แอ่งบุปผาฉ่ำ จับส่วนหัวคลึงไปจนทั่วบริเวณนั้นจนเจ้าของร่างบางครางออกมาไม่หยุด ปลายลิ้นสากตวัดรัวเร็วใส่ยอดอกที่ชูชันดูดดึงเม้มจนเกิดเสียงลามก มือหนาส่งส่วนหัวหยักใหญ่เข้าไปในร่องแฉะหมายจะเข้าไปอย่างเร่งรีบ

สะโพกแกร่งเกร็งส่งท่อนลำที่มีเส้นโลหิตปูดโปนพร้อมแรงกระแทกหนึ่งที แต่ก็เข้าไปได้เพียงส่วนหัวเท่านั้น หญิงสาวก็กรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด แต่มีหรือที่เขาจะปล่อยโอกาสช่วงสำคัญของการขับพิษไป จึงประกบปากจูบดูดดื่มเพื่อรั้งให้นางคลายความเจ็บปวดพร้อมกับเกร็งสะโพกส่งแรงกระแทกตอกส่วนแข็งเข้าไปจนสุดแรง จากนั้นก็หมุนสะโพกวนบดจนส่วนเชื่อมต่อเข้าที่เข้าทาง

อารมณ์พลุ่งพล่านส่งผลให้การตอกเข้าออกรัวเร็วไม่ยับยั้ง แม้จะเจ็บแสบในตอนแรก แต่พอผ่านไปครู่หนึ่งภรรยาสาวก็ส่งเสียงครางอย่างมีความสุขสอดประสานกับการขยับสะโพกได้เข้าจังหวะจนนางเองกระตุกเกร็งตอดรัดเขาอยู่หลายครา

“แน่นเสียจริง รัดจนพี่จะขาดใจแล้ว อื้ม อ้า...”

เมื่อเสนาบดีหนุ่มขยับโยกสะโพกแกร่งเข้าออกเร็วแรงอยู่ครู่หนึ่ง ถูกตอดรัดจากโพรงอุ่นนุ่มจนรู้สึกได้ถึงความเสียวกระสันจนอยากปลดปล่อย เขาจึงใช้มือหนึ่งจับขาเรียวของนางขึ้นพาดที่ไหล่ ส่งสอดตัวตนใหญ่เข้าไปให้ลึกกว่าเดิมก็ยิ่งสร้างความเสียดเสียวให้ทำนองรักมากยิ่งขึ้น เร่งสะโพกตอกอัดเข้าออกถี่ ๆ แรง ๆ จนเขาเองก็ไม่ไหวจนต้องปล่อยน้ำขุ่นข้นสีขาวออกมาในที่สุด

ผ่านการขับพิษกำหนัดไปหนึ่งครา แต่ก็ไม่มีทีท่าว่าความเร่าร้อนจากภายในราวไฟสุมจะผ่อนคลายลง ส่วนแข็งขึงยังคงตึงแน่นไม่ผ่อนคลายแม้น้ำสวาทจะถูกขับออกมาจนล้นร่องช่องบุปผาแล้วก็ตาม

“ท่านพี่ดีขึ้นหรือยังเจ้าคะ”

ไม่มีเสียงตอบรับใด ๆ จากคนถูกพิษ ริมฝีปากได้รูปพลันใช้จูบเป็นคำตอบส่งความเร่าร้อนดูดดื่มไปสู่ภรรยาสาวให้ร่วมบรรเลงเพลงรักบทใหม่ขึ้นอีกครา ค่ำคืนนี้ถูกกำหนดให้เป็นค่ำคืนแห่งการปลดปล่อยของเสนาบดีหนุ่ม

ครั้งแรก ๆ อาจทำไปโดยฤทธิ์ยาปลุกกำหนัด แต่หลังจากผ่านครึ่งคืนไปแล้ว ท่วงทำนองดุดันร้อนแรงกลับเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนหวานไหวปรนเปรอภรรยาสาวถึงฝั่งฝันไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบ จนตัวนางเองเผลอหลับไปเพราะความเหนื่อยล้าและสุขสมตั้งแต่เมื่อใดก็มิรู้ตัว

แสงแดดยามเช้าสาดส่องทะลุผ่านม่านเข้ามาแยงตาผู้ที่กำลังนอนอย่างสบายอยู่บนเตียง หวังลี่จวินตื่นเช้ามาพร้อมกับร่างเปลือยเปล่า อาภรณ์ที่หลุดลุ่ยไร้ระเบียบกองอยู่เต็มพื้น และเจียงจื่อหยางเองก็ลุกขึ้นมาใส่เสื้อผ้าของตนเองจนเรียบร้อย

เขาเดินออกจากห้องไปโดยที่ไม่พูดจาแม้แต่ครึ่งคำ ทำราวกับว่าเมื่อคืนนี้ไม่มีอันใดเกิดขึ้น ส่วนหวังลี่จวินเองก็ไม่กล้าทักท้วงเนื่องจากไม่อยากให้ตนเองต้องอับอาย

นี่เป็นความสัมพันธ์ครั้งแรกของพวกเขาและก็เป็นครั้งแรกของนางด้วยเช่นกัน เมื่อชาติที่แล้วหลี่ลี่จวินแต่งงานมีสามีก็จริง แต่ว่าพวกเขาไม่ได้สนิทใจจนถึงขั้นมีสัมพันธ์กันในคืนแต่งงาน หลังจากแต่งงานแล้วหลี่ลี่จวินก็ต้องไปทำงานต่างเมืองจนเป็นเหตุให้น้องสาวซึ่งเป็นบุตรสาวแท้ ๆ ของแม่บุญธรรมครอบครัวที่รับเลี้ยงนางฉวยโอกาสเป็นชู้กับสามีของนางได้

แต่อารมณ์ซุกซนแก่นเซี้ยวในเรื่องอย่างว่าย่อมมีไม่น้อย เพราะนางเองชอบอ่านนิยายแนว18+ และยามดูซีรีส์ที่เห็นพระนางกอดจูบก็เกิดอารมณ์หวิวไหวตามไปด้วย เพียงแต่ไม่รู้ทำไมถึงทำใจมีสัมพันธ์กับคนรักไม่ได้เสียที อาจเป็นเพราะโชคชะตาเล่นตลกก็เป็นได้ ราวกับลึก ๆ จะรู้ตัวว่าชายคนนั้นไม่มีความจริงใจสักเท่าไหร่ล่ะมั้ง

ทว่าตอนนี้นางเองก็ไม่ได้คาดคิดว่าการข้ามภพมาเป็นหวังลี่จวินในครั้งนี้จะทำให้นางเสียพรหมจรรย์ไปได้โดยไม่ทันตั้งตัว คิดแล้วก็รู้สึกแปลก ๆ ไม่น้อย จะบอกว่ารู้สึกดีก็ไม่ใช่รู้สึกแย่ก็ไม่เชิง แต่จะทำอย่างไรได้ ในเมื่อนางก็คือฮูหยินของเขา ก็ไม่ผิดที่เขาจะกระทำเช่นนั้นกับนาง เขาเองก็น่ากินเสียขนาดนั้น ก็ถือว่าขอชิมก่อนจะแยกจากก็แล้วกัน

.............

เพ่ยเพ่ยที่มีหน้าที่สังเกตการณ์ตามคำสั่งของอนุเฉียว เมื่อเห็นท่านเสนาบดีเดินออกจากเรือนนอนของฮูหยินน้อยไปในตอนเช้าก็ถึงกับตกใจจนตาทั้งสองข้างแทบจะถลนออกมา นางจึงรีบวิ่งกลับไปรายงานเจ้านายของตนในทันที

“นายหญิงเจ้าคะ เมื่อสักครู่บ่าวเห็นท่านเสนาบดีเดินออกมาจากจวนของฮูหยินน้อยเจ้าค่ะ” เพ่ยเพ่ยเอ่ยฟ้องอย่างตะลีตะลาน พร้อมกับหอบหายใจเหนื่อย เพราะรีบวิ่งกลับมาอย่างเร็ว

อนุทั้งสามที่ยืนอยู่ด้วยกันนั้นใบหน้างามก็ปรากฏความโกรธเกรี้ยวออกมาทันทีที่ได้ฟังคำบอกกล่าวของเพ่ยเพ่ย

“นี่นางเข้ามาอยู่ได้ไม่ถึงเดือน ท่านเสนาบดีถึงกับเข้าไปนอนกับนางเชียวหรือ ทั้งที่พวกเราอยู่กันมาตั้งกี่ปีไม่เห็นจะมีวี่แววที่ท่านเสนาบดีจะชายตามองแม้แต่น้อย มันน่าแค้นใจยิ่งนัก”

อนุเฉียวเองก็ขบกรามแน่นระงับโทสะ พูดออกมาอย่างโกรธแค้น แววตาของนางบ่งบอกว่าจะต้องหาทางจัดการฮูหยินน้อยผู้นั้นให้จงได้