“เจ้าทำได้ดีมาก เห็นทีคืนนี้ข้าต้องตกรางวัลให้เจ้าอย่างหนักเสียแล้ว” น้ำเสียงทุ้มของเจียงจื่อหยางเอ่ยกับภรรยาของตน เขามองใบหน้าเล็ก ๆ ของนางด้วยแววตาปรารถนาอย่างไม่ปิดบัง เพียงแต่คนฟังมิได้สนใจเงยหน้ามองเขาเลย
หวังลี่จวินกำลังช่วยเขาถอดชุดทำงานอยู่นั้นก็ตอบโดยที่ไม่ได้มองหน้าเขาว่า “ที่จริงแล้วก็เป็นความผิดของข้าเองส่วนหนึ่งเจ้าค่ะ ข้าไม่ได้ตรวจสอบจำนวนสิ่งของต่างๆ ที่อนุเฉียวบอกให้ดี อีกทั้งยังไม่เอะใจอะไรเลยถูกนางหลอกลวงจนได้ ทำให้ข้าสั่งสิ่งของต่างๆ ที่จำเป็นสำหรับแต่ละจวนมาไม่พอ”
“ข้าพอจะเดาออกจากที่ท่านแม่พูดเมื่อสักครู่แล้ว” เสียงแหบทุ้มของเจียงจื่อหยางดังขึ้นมา สายตาของเขายังคงจดจ้องอยู่กับใบหน้างามของภรรยาไม่วางตา และก็เหมือนเดิม คนถูกมองไม่สนใจสายตาเร่าร้อนที่เขามองนางสักนิด แต่นางกลับกำลังจะเดินไปอีกด้านหนึ่ง
“นี่ ข้ามีหลักฐานด้วยนะเจ้าคะ ว่านางบอกให้ข้าสั่งสิ่งของต่าง ๆ มาตาม
