" พวกท่านอยู่ทานข้าวก่อนเถิด ค่อยกลับไปพัก " ฮูหยินของผู้นำหมู่บ้านเอ่ยบอก เพราะพวกนางนั้นพักที่เรือนของผู้นำหมู่บ้าน
" ถ้าอย่างงั้นก็รบกวนพวกท่านแล้ว " นางเอ่ยบอก
" อย่าได้เกรงใจเลยเจ้าค่ะ " ฮูหยินผู้นำหมู่บ้านเอ่ยบอกก่อนจะเดินไปยกอาหารออกมา เพราะตอนนี้ได้เวลาอาหารเย็นแล้ว
" คุณชายสวี่ลองทานจานนี้ดูเจ้าค่ะ ท่านแม่ทำอร่อยมาก " ซานจิ้งซูคีบผัดผักใส่ถ้วยของเขา ส่วนสองแฝดพอถึงเวลาทานข้าวก็เงียบไม่เอ่ยคำพูดใด
" ขอบคุณคุณหนูซาน " เขาเอ่ยขอบคุณหญิงสาว แต่ถามว่าเขากินไหม คำตอบคือไม่อยู่แล้ว
" เจ้าลองทานนี่ดู " เขาหันไปสนใจคีบผัดเห็ดป่าใส่ถ้วยข้าวของคนด้านข้าง
" พวกท่านดูไม่เหมือนสหายทั่วไปเลยนะขอรับ " คุณชายใหญ่ของบ้านเอ่ย
" ไม่ปิดบัง คุณชายใหญ่ซาน อาหนิงเป็นภรรยาของข้า เด็กสองคนนั้นก็เป็นลูกของพวกเราขอรับ ที่บ้านไม่มีคนดูแลก็เลยตัองพามาด้วยน่ะขอรับ " เขาเอ่ยบอกกับคุณตรงข้าม
" เป็
