ท่านแม่ ข้าอยากได้บิดาใหม่

ตอนที่ 3 พระราชโองการ

8 เดือนผ่านไป

หลังจากวันนั้นที่เขาสัญญาว่า จะไม่รับภรรยารอง ไม่รับอนุเด็ดขาด ก็ผ่านมา8 เดือนแล้ว ตลอดแปดเดือนที่ผ่านมา เขาดูแลนางดีมาก ตามใจนางทุกอย่าง จนวันนี้พอรู้ว่าตัวเองตั้งครรภ์และนางกำลังจะบอกข่าวดีนี้กับเขากลับมีราชโองการมาถึงจวนให้เขาออกศึก เพราะชนเผ่านอกด่านรุกรานอีกแล้ว ให้เขาเร่งเดินทางไปปราบศัตรูในทันที หลังจากเขารับราชโองการแล้วก็มาพบนาง

" หนิงเออร์ เจ้าวางใจข้าจะต้องกลับมาอย่างปลอดภัย ไม่ต้องร้อง " นางก็ไม่ได้อยากร้องสักหน่อย

" แต่.. ท่านไม่ไปไม่ได้หรือ " นางพูดขึ้นเสียงเบาแต่เขาก็ได้ยินอยู่ดี เขารู้สึกว่าช่วงนี้นางดูอารมณ์อ่อนไหวง่าย นึกอยากร้องไห้ก็ร้อง บางครั้งก็น้อยใจเขา จนบางครั้งเขาก็ตามอารมณ์นางไม่ทัน

" ราชโองการไม่อาจขัดเจ้าก็รู้ หากข้าไม่ไปก็เท่ากับขัดรับสั่ง หนิงเออร์ เจ้าก็รู้ว่าคนที่ห่วงที่สุดก็คือเจ้า เจ้าวางใจได้ในเมื่อข้าสัญญาแล้วว่าจะกลับมาอย่างปลอดภัย ข้าก็ต้องทำได้ " เขากอดปลอบนางอยู่เช่นนี้นานสองนานจนหลับไปจึงได้เดินออกไปจากห้องแบะกำซับกับสาวใช้ของนาง

" ดูแลฮูหยินให้ดี หากนางเป็นอะไรขึ้นมาข้าจะกลับมาเอาเรื่องพวกเจ้า " ที่ผ่านมาสองสาวใช้รู้ดีว่าท่านแม่ทัพรักและดีต่อ ฮูหยินมากจึงรับคำอย่างหนักแน่น

" เจ้าค่ะท่านแม่ทัพ " พอเขาเดินจากไปแล้วคนในห้องที่เขาคิดว่าหลับไปแล้ว กลับลืมตาขึ้นและคิดในใจเงียบๆ คนเดียว ' ข้าจะรอท่านกลับมา ท่านพี่ ท่านต้องกลับมาอน่างปลอดภัยนะเจ้าค่ะ ข้าและลูกจะรออยู่ตรงนี้ '

" ฮูหยิน จะปล่อยไปเช่นนี้จริงหรือเจ้าค่ะ " จางมามาเอ่ยถามอย่างเป็นห่วงคนตรงหน้า

" ไม่ให้เขารับรู้ดีกว่า อย่าให้เขาต้องห่วงหน้าพะวงหลังเลย " นางเอ่ยตอบก่อนจะล้มตัวลงนอนเช่นเดิม ตั้งแต่รู้ว่าตัวเองตั้งครรภ์ได้ 3 เดือน นางก็มักร้องไห้บ่อยๆ นอนมากขึ้น เพราะตอนนั้นนางไปเยี่ยมฮูหยินผู้เฒ่าหรือก็คือย่าสามี แต่พอตอนลุกขึ้นจะลากลับเรือนของตนกลับเป็นลมล้มพับไป ฮูหยินผู้เฒ่าจึงให้คนไปตามหมอมาตรวจจึงได้ทราบ และเรื่องนี้มีเพียงท่านย่า และนางที่รู้เรื่อง

ช่วงหลายวันมานี้ตั้งแต่สามีไปออกรบ นางก็มักมาเล่นที่เรือนท่านย่าเสมอ และยังพบพี่สะใภ้กับบุตรสาวของนางที่อยู่ในวัยกำลังน่ารัก เจิ้งหยุนซีน้อย เด็กน้อยตรงหน้ามักจะเรียกนางว่า หนิงหนิง ตลอด

" คารวะท่านย่า พี่สะใภ้เจ้าค่ะ " พอผู้เฒ่าอนุญาตนางจึงลุกขึ้น

" หนิงหนิงมาแย้วเยอ " เด็กน้อยวิ่งมากอดนางทันที ทั้งยังทำหน้าแป๋วใส่นางอีก

" ซีซีน้อย ของเราผอมลงรึเปล่าน่า " นางเอ๋ยเย้าเจ้าก้อนชาลาเปาตรงหน้าทันทีก่อนจะพาไปนั่งลง

" เปล่าน้าหนิงหนิง " คำพูดของเด็กน้อยตรงหน้าทำให้ผู้ใหญ่ในห้องต่างก็หัวเราะ

" งั้นหรือ เอาล่ะดูสิว่าหนิงหนิงเอาอะไรมาฝาก " หลิงปินถือกล่องเข้ามาให้เด็กน้อยทันที ทันทีเห็นของตรงหน้า เด็กน้อยก็ตาเป็นประกายทันที

" ว้าว !! ขนมกุ้ยฮวา หนิงหนิงรู้ใจซีซีที่สุด " นางรู้สึกว่า หากลูกเกิดมาแล้วเป็นแบบเด็กน้อยตรงหน้าก็คงดีสิ

" เจ้าเด็กตะกละ " ผู้เป็นทวดเอ่ยเย้าเหลนสาวคนเดียวของบ้านทันที

" หนิงเออร์ เจ้ามิสบายหรือ หน้าตาไม่สดใสเลย " นางเพียงยิ้มและเอ่ยบอกคนตรงหน้าทันทีว่า

" หามิได้เจ้าค่ะ พี่สะใภ้ที่จริงข้าเพียงแค่อ่อนเพลียเพราะตั้งครรภ์แค่นั่นเอง " หยุนซีพอได้ยินว่าท่านอาสะใภ้คนสวยตั้งครรภ์ก็ดีใจยกใหญ่

" ยินดีด้วยนะ แต่เรื่องนี้อาเหิงรู้หรือไม่ ? " นางส่ายหน้าทันที

" ข้ายังไม่ทันได้บอกเจ้าค่ะ " นางตอบเสียงเบา

" หนิงหนิง ไม่ต้องกังวลไม่ว่าใครจะเป็นยังไงย่าก็ยังเป็นย่าเจ้าเสมอ จำไว้ต่อให้ใครจะเป็นยังไงเจ้าก็ยังมีย่าอยู่ " ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่คนที่ดีกับนางที่สุดเห็นจะเป็นคนตรงหน้า นางพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม

" ขอบคุณท่านย่าเจ้า หนิงเออร์จะไม่ลืมว่าท่านรักหนิงเออร์ที่สุด " นายหญิงผู้เฒ่าพยักหน้า นางรู้ว่าคนตรงหน้าเป็นเพียงเด็กสาวคนหนึ่ง