Nandito kami ngayon sa sala ng unit niya. Nakayuko lang ako habang siya naman nakatingin lang nang seryoso sa'kin. Parang gusto ko na lang umihi muna o sa bahay na lang namin matulog. Alam ko namang kasalanan ko pero nakakatakot talaga 'yong tingin niya sa'kin! Para akong kakainin ng buhay anumang oras ngayon.
Pasimple ko siyang sinusulyapan pero nakakrus lang ang braso nito at nakatitig sa'kin. Gusto ko munang kumuha ng kumot, daig pa ang nasa north pole sa sobrang lamig ng tingin niya sa'kin. Hindi naman sobrang laki ng kasalanan ko, ha?
"Care to explain?" Malamig na tanong niya sa'kin. Lumunok ako. Ito ang unang sinabi niya sa'kin mula no'ng nakapasok kami, mga kalahating minuto na rin kasi yata kaming ganito. Gusto ko ng kumain at matulog pero wala akong lakas ng loob!
Ano bang dapa
