Pt. 24.6
May pabili-bili pa si Borg ng gitara. Nako ha! Magpaturo kaya ako. Hmmn... Ay huwag nalang, kantahan n’ya na lang ako. Lakad-lakad pa kami ni Borg. Walang katapusang lakaran. Papunta ata kami sa dulo ng walang hanggan eh. Nakapasan sa likod ni Borg ang binili n’yan guitar.
“Koi, haranahan kita ha.” Nakangiting sabi ni Borg. Pinagpapaalam pala ang panghaharana?
Pero ano ba! Gusto ko kaya ng haharanahin ako. Haaaay!
“Ay sige Borg! Dali. Gusto ko kantahin mo sa akin, killing me softly eh.” ---Ako. Napatigil si Borg. Kumunot nuo. Hindi n’ya ba alam ang kantang ‘yon? My gad! Alam na alam nga ni Mama ang number nun sa videoke eh. Kaya naman nalaman ko na ‘yong kantang ‘yon, “…hindi mo ba alam ‘yong kantang yun Borg? My gad ka naman oh! Yung...” Teka, kakanta muna ako, “…Strumming my
