“เย็นจัด”
“หึๆๆ เดี๋ยวไปอุ่นให้ค่ะ” ผมหัวเราะให้คนที่นั่งหน้าหงิกหน้างอมองอาหารบนโต๊ะแล้วก็มองผมเหมือนโกรธมาเป็นชาติ
“ไม่ต้องหรอกค่ะ เอาออกไปอุ่นคนข้างนอกคงงง เข้ามา 2 ชั่วโมงกว่าๆ แต่ทำไมไม่กินข้าว”
“ถ้ามีคนสงสัยเดี๋ยวพี่บอกเขาเองค่ะว่ากินกล้วยกับนมรองท้องไปแล้ว”
“พี่เตอร์!” ยัยหื่นแหวใส่ผมพร้อมกับหน้าหงิกหน้างอกว่าเดิมจนผมต้องเดินไปกอดจากด้านหลัง ออเซาะเมียหน่อยเดี๋ยวโกรธผมอีกรอบแล้วจะซวย
“ก็เราเล่นบอกรักไม่หยุดจะให้พี่ทำยังไงล่ะคะ เนี่ยพอเหนื่อยก็มาโมโหหิว พี่ก็ว่าพี่ป้อนกล้วยป้อนน้ำเยอะแล้วนะ”
“อื้ออออ! ทำไมถึงชอบพูดทะลึ่งให้อาย พัดลมไม่น่ายอมพี่เตอร์เลย” พัดลมหันมาทำหน้ายู่ใส่แต่มันน่ารักสำหรับผม คนอะไรทำไมน่ารักแบบนี้วะ
จุ๊บ!
“ยอมพี่น่ะดีแล้ว ห่างกันนานๆ ไม่ดีหรอกค่ะ พี่ไม่มีความสุขนะที่ต้องห่างเรา หรือว่าเรามีความสุข ถ้าเรามีพี่ยอมห่างก่อนก็ได้นะ อะไรที่ทำให้พัดลมมีความสุขพี
