“พี่เองจ้ะ”
“...พี่เอม”
“จ้ะพี่เอง ว่าไงคะไม่มาเหรอ เหรอว่าเตอร์ไม่ได้...ชวน”
“ชวนค่ะแต่ไม่ไป วันนี้เหนื่อย มีอะไรรึเปล่าคะ เข้าประเด็นเลยจะได้ไปทำอย่างอื่นต่อ”
“ว้า~ ทำไมต้องให้รีบพูดด้วยล่ะจ้ะ พี่อุตส่าห์พยายามใช้จิตวิทยาเพื่อให้พัดลมสบายใจก่อนแล้วนะ”
“พูดธุระมาได้เลยค่ะพี่เอม”
“โอเคจ้ะ พี่แค่จะโทรมาบอกว่าคืนนี้ให้รีบนอนไม่ต้องรอ เพราะ...เตอร์จะกลับไปนอนที่เดิมของเขานะจ้ะ”
“...”
“โอเคพี่บอกให้พัดลมรับรู้แล้วเนอะหมดธุระของพี่แล้วล่ะ”
“ค่ะ”
“นอนเลยนะจ้ะอย่าเผลอไปนั่งรอล่ะ”
“ค่ะ”
“จ้าถ้างั้นพี่วางแล้วนะพัดลม”
“อีโรคจิต!”
“หึๆๆ ถ้าเป็นโรคจิตแล้วได้เตอร์กลับมาสยบแทบเท้าพี่ก็ไม่มายด์ที่จะเป็นนะจ้ะ”
“ถ้างั้นก็ตามสบายเลยค่ะพี่เอม อยากจับตัวผู้ที่ไหนไปสมสู่ก็ชี้เอา” ฉันเริ่มจะทนไม่ไหว แต่ก็พยายามบังคับเสียงให้ดูเหมือนว่ากำลังรำคาญทั้งที่มือฉันตอนนี้มันกำจนมือสั่นแล้ว
“โอเคจ้า”
