“เมธ~”
“ว่าไง”
“...เมื่อคืนกูพังมาก~” ฉันนั่งกินข้าวที่โรงอาหารคณะกับอีสุเมธแล้วก็พูดคำนี้มาเป็นรอบที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ พร้อมกับหัวใจที่โคตรหดหู่ ไม่น่าเลยพัดลม ไม่น่ากระดกเหล้าขนาดนั้นเลย ยับ! ยับเยินไปหมดทุกอย่าง
“จ้า~ มึงเพิ่งรู้เหรอคะ พังสุด พังถึงขั้นโทรไปด่าพี่เตอร์”
“...ฮือ~ กูกลับก่อนนะ” คิดเรื่องเมื่อคืนแล้วเฟล หมดพลังงานในการทำทุกสิ่งอย่าง ป่านนี้อีตานั่นกับผู้หญิงคนใหม่ของเขาจะคิดยังไงก็ไม่รู้ที่ฉันโทรไปด่าหลังจากที่เพิ่งเห็นเขาควงกันขึ้นคอนโด อาจจะรำคาญหรือไม่ก็หัวเราะเยาะกันสนุกสนานก็ได้ T_T
“กลับทำบ้าอะไรอีพัดลม มึงมีเรียนบ่ายค่ะ”
“ไม่อยากเรียนแล้วอ่ะ ไม่มีสมาธิ”
“เฮ้อ! เอาจริงป้ะพัดลม คิดถึงก็ไปง้อนั่นแฟนมึงนะ”
“แฟนเก่า ” ฉันขยายความหมายที่ชัดเจนให้อีสุเมธพูดให้ถูกต้อง
“แหม~ ถามจริงทำใจได้เหรอที่เลิกกันอ่ะ” มันทำเสียงกระแนะกระแหนทั้งที่ตลอดอาทิตย์ที่ผ่านมามันไม่ค
