“ทำไมต้องพามาที่บ้านพี่ด้วยคะ พัดลมไม่มีเสื้อผ้านะ”
“ก็ไม่เห็นต้องใส่นี่คะ”
“พี่เตอร์!” ฉันหันไปดุเขาแล้วก็ลงจากรถ เราเพิ่งมาถึงบ้านพี่เตอร์ค่ะ บ้านที่เมื่ออาทิตย์ก่อนฉันก็เพิ่งมา แต่มาด้วยความรู้สึกที่ต่างกัน
“ฮ่าๆๆ เชิญครับคุณพัดลม”
“ชิส์! แล้วนี่พี่เตอร์อยู่คนเดียวเหรอ” ฉันมองบ้านหลังนี้ มันใหญ่นะคะ แต่ไม่ได้ใหญ่จนเป็นคฤหาสน์ ไม่น่าจะใช่บ้านของครอบครัว ขนาดของบ้านพี่เขาเท่าๆ กับบ้านโครงการหรูหลัก 10 ล้านหรือหลายสิบล้านนั่นแหละ
“จ้ะ แต่ต่อไปก็ไม่ได้อยู่คนเดียวแล้วเดี๋ยวเรามาอยู่กับพี่ไง” เขามองบ้านแล้วก็หันมามองฉันด้วยรอยยิ้มหล่อบาดใจ
“ใครบอกพัดลมจะมาอยู่ พ่อแม่รู้ว่ามาอยู่กับผู้ชายได้ฆ่าพัดลมทิ้งพอดี”
“ก็เดี๋ยวพี่ไปขอพ่อแม่เลยไงคะ”
“ไม่ตลกค่ะพี่เตอร์ เราเพิ่งคบกันอย่าเพิ่งก้าวกระโดดได้ไหม”
“แล้วเราคิดว่าพี่จะคบเล่นๆ รึไงพัดลม ไม่มั่นใจในตัวพี่ก็มั่นใจความสวยความน่ารักของตัวหน่อ
