“อีพัดลม!”
“จ๋า~ ว่าไงจ้ะเพื่อนรัก อยากจะพ่นคำพูดแย่ๆ อะไรอีก ถามจริงหาเรื่องพัดลมได้ทุกวี่ทุกวันไม่เบื่อบ้างเหรอ หรือว่าเหงาปาก เอาหมากฝรั่งไปเคี้ยวแก้เหงาไหม?”
“ปากดีนักใช่ไหมอีพัดลม!”
“ไม่รู้เหมือนกันจ้ะเพื่อนว่าปากดีรึเปล่า แต่ทุกรอบก็ตะคอกใส่หมาที่เอาแต่เห่าให้เหงาหงอยลงไปได้เหมือนกัน”
“อีพัดลม! หึ! ปากดีไปเถอะ มึงจำคำกูไว้ให้ดี ถ้าชาตินี้กูแย่งแฟนมึงมาเป็นผัวกูไม่ได้ กูจะยอมกราบตีนมึงเลย!”
“ซ้อมไหว้สวยๆ นะจ้ะที่รัก พัดลมอยากเห็นเพื่อนโรสแสดงออกถึงความมีมารยาทให้เป็นบุญตาสักครั้งอยู่พอดีเลย”
“อีบ้า!” ฮ่าๆๆ มึงนะสิบ้า ทั้งบ้าทั้งป่วยเลย
“ถามจริงเถอะโรส ไม่คิดจะด่าคำอื่นนอกจาก อีพัดลม อีบ้า เลยเหรอ หรือว่าสมองมีพื้นที่ให้จำแค่คำด่าแบบโคตรเบสิคคะ”
“ใครจะปากหมาเท่ามึง!”
“เอ้าเหรอ? ก็หัดซึมซับบ้างสิจ้ะเพื่อน ถ้ามีปัญญาพูดแค่นี้ก็ถอยไปเพราะพัดลมรำคาญมาก~” ฉันรำคาญมันจริงๆ อารมณ์เวล
