บนรถมีเพียงความเงียบของทั้งคู่ สายลมทำหน้าที่ขับรถไปยังโรงแรมที่จัดงานขึ้นตั้งแต่สี่โมงเย็น ตอนนี้เวลาห้าโมงก็ถือว่าไม่ช้าไม่เร็วเกินไปที่จะถึงงาน
พอมาถึงโรงแรมเขาจอดรถทุกอย่างเรียบร้อยก็ลงโดยที่ยังไม่พูดอะไร เอวาได้แต่หงุดหงิดอยู่ในใจ อยากทำตัวงี่เง่านั่งรออยู่ในรถแบบนี้ไม่ลงไปไหน แต่รู้ดีว่าไม่ใช่แค่ห้านาทีสิบนาทีแน่ที่จะต้องรอเขา สุดท้ายก็ต้องลงจากรถตามไปอย่างทิ้งระยะห่าง
แล้วเขาสนใจเธอที่ไหน พาเธอมาแต่กลับเดินนำเธอไปอย่างไม่คิดจะรอด้วยซ้ำ แค่หันมาเห็นว่าเธอตามเขาไปแล้วก็เดินลิ่วไปไม่สนใจ
และก็ต้องเป็นเธออีกที่ต้องเร่งฝีเท้าตามไปติดเขาเมื่อถึงประตูทางเข้างานเพราะเธอไม่รู้จักใครเลยสักคน
สายลมที่เข้ามาถึงงานเลี้ยงก็เปลี่ยนสีหน้าที่เรียบนิ่งให้ยิ้มแย้มขึ้นมา เข้าไปทักทายคนอื่นๆ พร้อมกับรับการทักทายจากคนอื่นๆ พอมีคนถามถึงเอวาเขาก็แค่ยกยิ้มให้แทนคำตอบไม่ได้แนะนำอะไรเธอออกไป
นั่นทำให้เอ
