“ฉันดีใจนะที่ได้เห็นเธอยิ้มอีกครั้ง ได้เห็นลูกของเราเกิดมาอย่างแข็งแรงท่ามกลางความรัก...”
“และถ้าไม่มีฉัน ฉันก็รู้ว่าเธอจะสามารถยิ้มได้ในทุกๆ วันที่ตื่นมากับลูกสองคน”
แคว่ก!
สิ้นสุดคำพูดของสายลมเอวาก็ลุกขึ้นฉีกกระดาษตรงหน้าเป็นสองส่วนแล้วโยนใส่หน้าในทันที
“คิดว่าตัวเองกำลังทำอะไร คิดว่ากำลังจะทำอะไร...”
“นี่เหรอคือการสำนึกผิด ด้วยการหนีปัญหาและทิ้งปัญหาแบบนี้เหรอ!” เสียงของเธอดังขึ้น ดวงตาของเธอแดงขึ้นอย่างรู้ดีว่าเขากำลังหมายถึงอะไร
“ฉันอยากชดใช้ทุกอย่างให้เธอ” เขาตั้งใจไว้แต่แรกแล้ว แต่เขาแค่อยากคุยกับเธอสองคน เลยได้โอกาสยื้อเวลามานานขนาดนี้เพื่อรอให้คนอื่นๆ กลับไปหมดก่อน
“คิดว่าฉันอยากได้สมบัติของคุณเหรอ คิดว่าชีวิตของคุณมีค่าพอให้ตายแล้วจะชดใช้ทุกอย่างได้เหรอ!...”
“ถ้าอยากชดใช้ก็ต้องอยู่รับใช้ รับผิดชอบทุกอย่างที่ตัวเองทำสิ!” เธอตะคอกขึ้นอย่างโกรธเคืองกับความคิดของเขา
แก้ปัญห
