“ดะ...เดี๋ยว อ๊า! ใจเย็นๆ คุณลม อื้อ!” เสียงเอวาร้องครางออกมาอย่างไม่เป็นศัพท์เมื่อถูกจู่โจมจากสายลมที่เอ่ยปากขอและเธอเบือนหน้าออกไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธ
แล้วเขาไปเอาความกล้าจากไหนมาคิดว่าเธอตอบรับ อุ้มเธอลงเตียงพร้อมกับจูบที่ดูดดื่มกระชากลมหายใจของเธอแทบสะบั้น
แต่พอผละออกจากปากก็พรมจูบไปทั่วโดยที่มือก็สาละวนปลดเปลื้องเสื้อผ้าของเธออย่างรีบร้อนดูกระหายหิว สลัดเสื้อผ้าเธอทิ้งอย่างรวดเร็วแล้วฝังหน้าเข้ากลางหว่างขาของเธอทันทีแบบไม่ให้เธอตั้งตัว
“ทำไมหวานขนาดนี้วา” เขาตะโบมดูดดึงกลีบรักของเธอซ้ำๆ ด้วยความหื่นกระหาย ดูหิวโหยมาแรมปี
แต่ต้องบอกว่าเกินปีสิถึงจะถูก
“อ๊ะ ฮื้อ! สะ...เสียว” เธอได้แต่ร้องครางออกมา ร่างกายบิดเร่าอย่างทรมานกับสัมผัสวูบวาบร้อนฉ่าที่เขามอบให้ วิ่งพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย
ริมฝีปากดูดกลีบชั้นนอกและลามไปถึงเนื้อในของเธอไม่หยุด ปลายลิ้นเกร็งสอดเข้าไปตวัดงออยู่ด้านในตักตวงน้
