“!” แววตาของสายลมชะงักงัน สีหน้านิ่งอึ้งไปอย่างเห็นได้ชัด
แน่นอนว่าปฏิกิริยาของเขาตอนนี้เอวาเห็นมันเต็มสองตา รับรู้ได้ว่าผู้หญิงคนนี้...มีอิทธิพลต่อเขา
“จำลินไม่ได้แล้วเหรอ” ลิน หรือ มิลิน พูดพร้อมกับเยื่องย่างออกจากโซฟาตรงไปยังร่างสูงของสายลม หยุดลงตรงหน้าของเขา
“.....” สายตาของสายลมไม่ละไปจากร่างของมิลินเลย มองเธอทุกจังหวะก้าวเดินจนเธอมาหยุดตรงหน้า แต่สีหน้าของเขายังคงมีความตกใจหลงเหลืออยู่ให้เห็น
“.....” เอวาเม้มปากแน่นอย่างคาดเดาต่างๆ นานา หวังว่ามันจะไม่มีอะไรมากกว่านี้ให้เธอต้องตกใจ
“หรือว่ายังโกรธลินอยู่” มิลินเห็นเขาเอาแต่เงียบจึงถามเขาขึ้นด้วยใบหน้าเศร้าสร้อย
“.....” สายลมมองมิลินอย่างที่ยังคงอึ้งอยู่ไม่น้อย สายตาของเขาช้อนขึ้นไปมองเอวาที่นั่งอยู่ที่โซฟาและกำลังมองมายังเขาอย่างไม่ละสายตา
และนั่น...
หมับ! สายลมดึงมิลินเข้ามากอดไว้แน่นซบหน้าลงกับไหล่บางของเธอ
“!” เอวาผงะตก
