“!” สายลมชะงักงันไปราวกับถูกสาปกับภาพของบุคคลตรงหน้าที่เธอออกจากห้องน้ำมาไม่ต่างกัน
ผู้หญิงท้องแก่ที่กำลังมองเขาอยู่เหมือนกัน แต่แววตาของเธอนั้น…
“วะ...วา” พอเธอกำลังจะก้าวเดินผ่านต่อหน้าเขาไป สายลมก็เรียกสติตัวเองขึ้นมาได้ ก้าวเข้าไปหาเธอก่อนจะเรียกชื่อของผู้หญิงที่เขาตามหาและเฝ้ารอมานานแสนนาน
“คะ?” เธอหันกลับมาขานรับเขาพร้อมกับเอียงหัวเล็กน้อย หัวคิ้วขมวดด้วยความสงสัย
หมับ! เขาพูดอะไรไม่ออก ทำได้เพียงคว้าเธอมากอดไว้แน่น แน่นจนสัมผัสได้กับหน้าท้องนูนใหญ่ที่กำลังดันเขาอยู่จนเขาสับสนไปหมด
“ทำอะไรของคุณน่ะ!” เธอร้องขึ้นเสียงดังพยายามผลักเขาออกจากตัว แต่ด้วยร่างกายและพละกำลังของเธอทำให้เขาขยับไปไหนไม่ได้เลย
“คิดถึง คิดถึงมากรู้ไหม” เสียงสั่นเครือของเขาดังขึ้นบอกเธอโดยไม่อยากผละออกไปไหน กลัวเหลือเกินว่าหากปล่อยเธอไปแล้วจะไม่ได้เธอกลับคืนมา
“ปล่อยฉันนะ ไม่อย่างนั้นฉันจะเรียกคนมาช่วย!” เ
