“นี่คุณ!” เอวามองรถตรงหน้าอย่างรู้สึกขยาดกับภาพที่นึก แต่เธอก็ต้องร้องด้วยความตกใจหลังจากอยู่ๆ ถูกสายลมยกขึ้นอุ้มแล้วพาเธอไปวางบนรถอย่างไม่บอกกล่าว
ดีที่บริเวณนี้คนงานไม่ได้อยู่ใกล้มากนัก แต่ก็ยังมีบางคนที่หันมาตอนได้ยินเสียงเธอจนทำให้เธอรู้สึกอายไม่น้อย
สายลมกระตุกมุมปากขึ้นก่อนจะเหยียดขาขึ้นประจำที่คนขี่ ตั้งรถให้ตรงยกขาตั้งขึ้นจนทำให้เอวาสะดุ้งเบาๆ จากแรงเคลื่อนไหว
เธอหาที่วางมือไม่ได้เลยตอนนี้ ไม่รู้ว่าจะนั่งท่าไหนให้ตัวเองปลอดภัยกับรถแบบนี้ เพราะเธอไม่อยากก้มลงไปกอดเขา
“ไม่จับระวังตกหัวฟาดพื้นตายนะ” เขาเตือนขึ้นก่อนเสียงเครื่องยนต์จะดังแบบพอดีที่ไม่ถึงกับหนวกหู กำครัชเหยียบเกียร์แล้วบิดกระตุกพอให้คนด้านหลังตกใจ
“!” เอวาผงะตามแรงบิดเล็กน้อย เกร็งตัวไว้แล้วรีบก้มลงไปเกาะคนด้านหน้าไว้ตามสัญชาตญาณตัวเอง
แต่มันก็ยังไม่สบายเท่าไหร่เมื่อเธอก้มแบบฝืนๆ เพื่อไม่ให้ถูกตัวเขามากเท่าไหร่
“อ
