มนต์ดำร่ายรักเสน่หา

ตอนที่ 17 คือเธอในครานั้น

ทางด้านริน หลังจากได้รับ "พญาเสพนาง" เครื่องรางเสน่ห์จากแม่หมอ เธอก็แทบจะอดใจรอไม่ไหวที่จะทดลองฤทธิ์เดชของมัน เธอรีบสาวเท้าไปยังห้องที่ขังภพไว้ วันที่ทะเลาะกันอย่างรุนแรง รินจับภพมัดมือมัดเท้าไว้กับเก้าอี้ ไม่ยอมให้เขาไปไหนทั้งสิ้น

รินรีบก้มลงแกะเชือกที่พันธนาการภพออกอย่างรวดเร็ว แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกลับเหนือความคาดหมาย แทนที่ภพจะแสดงความโกรธเกรี้ยวหรือด่าทอเธอ

เขากลับโผเข้ากอดรินอย่างแนบแน่น ทั้งหอมทั้งจูบเธอด้วยความเสน่หาที่รุนแรง ซุกไซร้ซอกคอของเธอราวกับคนรักที่คลั่งไคล้ปรารถนา

รินยืนแข็งทื่อด้วยความตกตะลึง ก่อนที่รอยยิ้มแห่งความพึงพอใจจะค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าสวย เธอโอบกอดภพตอบอย่างแนบชิด ความรู้สึกปิติยินดีเอ่อล้นอยู่ในหัวใจ

รินนึกขอบคุณแม่หมออยู่ในใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า เครื่องรางนี้ช่างทรงพลังอย่างแท้จริง... ในที่สุด ภพก็กลับมาเป็นของเธอแต่เพียงผู้เดียวแล้ว... ความรักที่เคยจืดจางกลับมาโหมกระหน่ำอีกครั้ง...

โดยที่รินไม่รู้เลยว่า... ความรู้สึกที่ภพแสดงออกมานั้น... ไม่ใช่ความรักที่แท้จริง... แต่เป็นเพียงผลลัพธ์จากอำนาจมืดของ "พญาเสพนาง" ที่กำลังครอบงำจิตใจของเขา...

ในห้วงเวลาแห่งความใคร่ที่ภพกำลังมอบให้กับรินอย่างเร่าร้อน เสียงครางต่ำๆ ก็เล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากของเขา ทว่า... สิ่งที่ทำให้รินชะงักงันและขุ่นเคืองในใจอย่างลึกซึ้งคือ

ชื่อที่ภพพร่ำเพรอดังออกมานั้น... กลับเป็นชื่อของ "ไหม"... ซ้ำแล้วซ้ำเล่า... ราวกับเป็นเสียงกระซิบจากส่วนลึกที่สุดของจิตใต้สำนึกที่เขาไม่อาจควบคุมได้

รินกัดฟันแน่น ความไม่พอใจแล่นริ้วไปทั่วร่าง แม้ว่าร่างกายของเธอจะกำลังถูกปรนเปรอด้วยสัมผัสอันเร่าร้อนที่เธอปรารถนามานาน แต่เสียงเรียกชื่ออื่นที่ดังซ้ำๆ นั้น กลับกรีดแทงความสุขของเธอจนแทบมลายหายไป เธอพยายามที่จะไม่ใส่ใจ

พยายามที่จะจดจ่ออยู่กับความรู้สึกทางกายที่ภพกำลังมอบให้ พยายามที่จะกลบเสียงกระซิบแผ่วเบาที่ดังอยู่ในหูด้วยเสียงครางของตัวเอง

แต่ถึงกระนั้น ความจริงที่ว่าจิตใจของภพยังคงโหยหาผู้หญิงอื่น ก็ยังคงเป็นเหมือนหนามแหลมที่ทิ่มแทงความสุขของเธออยู่ลึกๆ รินโอบกอดภพแน่นขึ้น พยายามที่จะกักขังเขาไว้ในอ้อมแขนของเธอ

พยายามที่จะทำให้เขาเป็นของเธอแต่เพียงผู้เดียว... แต่ในใจลึกๆ เธอก็เริ่มหวาดหวั่น... หวาดหวั่นว่าอำนาจของ "พญาเสพนาง" จะสามารถครอบงำได้เพียงแค่ร่างกาย... แต่ไม่อาจกักขังหัวใจของเขาไว้ได้ตลอดกาล...

แรงปรารถนาที่ภพปลดปล่อยออกมานั้นรุนแรงและไม่ยั้งคิด ราวกับถูกควบคุมด้วยสัญชาตญาณดิบเถื่อนที่ไม่อาจต้านทานได้ สัมผัสของเขาหนักหน่วงและดุดัน

ผิดแผกจากภพคนเดิมที่รินเคยรู้จักอย่างสิ้นเชิง ร่างกายของรินบอบช้ำจากการตอบสนองความต้องการของเขาอย่างหนักหน่วง เธอสะบักสะบอมไปทั้งตัว ราวกับผ่านสมรภูมิรักที่ดุเดือดและยาวนาน

ความเปลี่ยนแปลงในตัวภพนั้นชัดเจนจนน่าตกใจ จากคนรักที่อ่อนโยนและเอาใจใส่ กลายเป็นชายที่กระหายในรสสวาทอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน รินเองก็รู้สึกได้ถึงความผิดปกติ

แต่ในขณะที่ร่างกายของเธอกำลังถูกเติมเต็มด้วยความสุขทางกายอย่างที่ไม่เคยได้รับมาก่อน เธอก็เลือกที่จะหลับหูหลับตาให้กับความเปลี่ยนแปลงนั้น หวังเพียงว่าความเร่าร้อนนี้จะสามารถผูกมัดภพไว้กับเธอได้ตลอดไป

โดยไม่ทันตระหนักว่า... ความสุขที่ได้มานั้น... เป็นเพียงภาพลวงตาที่สร้างขึ้นจากอำนาจมืด... และมันอาจนำมาซึ่งผลลัพธ์ที่ร้ายแรงเกินกว่าที่เธอคาดคิด...

ในที่สุด รถยนต์สีดำสนิทก็แล่นมาจอดหน้าโรงพยาบาลที่ไหมพักรักษาตัวอยู่ ขุนศึกก้าวลงจากรถด้วยท่าทางสงบนิ่ง แต่แววตาคมกริบกลับฉายความมุ่งมั่นอย่างเด็ดเดี่ยว

หลังจากที่แพทย์ไม่สามารถหาสาเหตุของอาการป่วยประหลาดของไหมได้ พ่อและแม่ของเธอจึงตัดสินใจขอนำตัวลูกสาวกลับไปรักษาตัวที่บ้านตามคำแนะนำของแพร

เมื่อขุนศึกได้เผชิญหน้ากับไหมที่นอนหลับใหลอยู่บนเตียง ใบหน้าซีดเซียวและอ่อนแรงนั้น ทำให้พ่อครูหนุ่มชะงักไปเล็กน้อย ความทรงจำบางอย่างผุดขึ้นมาในห้วงความคิดอย่างรวดเร็ว...

เขาจำได้... ผู้หญิงคนนี้... คือผู้หญิงคนเดียวกันกับที่เขาเคยช่วยเหลือไว้ในมิติวิญญาณอันลึกลับ... ภาพใบหน้าที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวและสิ้นหวังในตอนนั้นซ้อนทับกับใบหน้าที่หลับใหลอย่างอ่อนแรงในตอนนี้อย่างน่าประหลาด

และความทรงจำอีกภาพก็หวนคืนมา... ตอนที่ไหมพลัดตกลงมาจากตึกสูง... เสียงร้องเรียกชื่อเขาด้วยความหวาดกลัวสุดขีดนั้น... มันก้องกังวานอยู่ในจิตสำนึกของเขา

จนกระทั่งทำให้จิตของเขาถอดออกจากร่างไปยังสถานที่เกิดเหตุได้อย่างรวดเร็ว... ราวกับมีสายใยที่มองไม่เห็นเชื่อมโยงเขากับหญิงสาวผู้นี้ไว้

ความตกใจและความสงสัยถาโถมเข้ามาในความคิดของขุนศึกอย่างรุนแรง ทำไมโชคชะตาถึงนำพาเขามาพบกับเธออีกครั้งในสถานการณ์เช่นนี้?

ความเกี่ยวพันระหว่างเขากับไหมนั้นลึกซึ้งเกินกว่าที่เขาเคยคาดคิด... และพลังมืดที่กำลังเล่นงานเธออยู่... มันคืออะไรกันแน่? ความรู้สึกบางอย่างบอกเขาว่า... การช่วยเหลือไหมในครั้งนี้... ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ...

และมันอาจนำพาเขาไปสู่ความลับและความจริงที่ซ่อนเร้นอยู่เบื้องหลังเรื่องราวทั้งหมด...

"ทุกคนฟังผมนะ... การเดินทางครั้งนี้อาจไม่ได้ราบรื่นอย่างที่คิด" ขุนศึกกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง ขณะที่ทุกคนพร้อมหน้ากันอยู่หน้าโรงพยาบาล แสงแดดยามบ่ายส่องกระทบใบหน้าคมคายของเขาที่ดูเคร่งขรึม

"เราไม่ได้เผชิญหน้ากับคนที่จับต้องได้... หรือปัญหาการจราจรที่ติดขัด.. แต่เรากำลังเผชิญหน้ากับสิ่งที่มองไม่เห็น... และพลังของมันรุนแรงมาก"

ขุนศึกเน้นย้ำ มองสบตาแต่ละคนอย่างตั้งใจ "คนที่ปล่อยของมา... ค่อนข้างมีอาคมแก่กล้าอยู่พอสมควร... พวกเราต้องระมัดระวังตัวให้มาก"

ขุนศึกจัดแจงให้ไหมที่ยังคงอ่อนแรงและต้องการดูแลอย่างใกล้ชิดขึ้นรถยนต์คันเดียวกับเขา โดยมีแพรคอยดูแลเพื่อนอยู่ด้านหลัง ดีที่ขุนศึกได้วานไอ้แหลมมาด้วย

เด็กหนุ่มลูกศิษย์ที่ฝีมือในการขับรถไม่ธรรมดามาเป็นคนขับให้ ส่วนพ่อและแม่ของไหมนั้น ขุนศึกขอให้ท่านขับรถยนต์ส่วนตัวตามไปอีกคัน เพื่อความสะดวกและความเป็นส่วนตัวในการเดินทาง

รถยนต์สองคันเคลื่อนตัวออกจากโรงพยาบาล มุ่งหน้าสู่จังหวัดอุดรธานี ดินแดนที่ขุนศึกคุ้นเคยและเชื่อมั่นในพลังแห่งครูบาอาจารย์ของเขา การเดินทางครั้งนี้เต็มไปด้วยความไม่แน่นอนและความเสี่ยง

แต่ทุกคนต่างก็มีความหวังว่าจะสามารถช่วยเหลือไหมให้พ้นจากเคราะห์ร้ายนี้ได้... โดยเฉพาะขุนศึก... ที่ในใจลึกๆ แล้ว... สัมผัสได้ถึงความผูกพันอันลึกลับกับหญิงสาวที่เขากำลังจะพาไปรักษา... และความมุ่งมั่นที่จะปกป้องเธอจากอำนาจมืดใดๆ ก็ตามที่กำลังคุกคาม...

ในขณะที่รถยนต์สองคันกำลังแล่นออกจากกรุงเทพมหานคร มุ่งหน้าสู่ภาคอีสาน ท้องฟ้าที่เคยสดใสก็พลันมืดครึ้มลงอย่างรวดเร็ว เมฆดำทะมึนก่อตัวหนาแน่น ราวกับพายุใหญ่กำลังจะพัดกระหน่ำ สายลมพัดแรงจนต้นไม้สองข้างทางเอนไหวอย่างน่ากลัว

ทันใดนั้นเอง ควันสีดำทะมึนก็พวยพุ่งขึ้นมาจากพื้นดิน ลอยคว้างปกคลุมไปทั่วบริเวณ แพรที่นั่งอยู่เบาะหลังข้างไหมถึงกับหวาดผวา ใบหน้าซีดเผือดด้วยความกลัว เธอหันไปมองไหมที่ยังคงไม่ได้สติ

แม้ใบหน้าของเพื่อนจะดูอ่อนแรงและซูบผอม แต่ความงดงามตามธรรมชาติของเธอก็ยังคงเปล่งประกายออกมาอย่างน่าประหลาดใจ

ขุนศึกที่นั่งอยู่เบาะหน้าข้างคนขับ สังเกตเห็นความผิดปกติของสภาพอากาศและควันดำเหล่านั้น เขารีบพนมมือขึ้น ตั้งจิตให้สงบ แล้วเริ่มท่องสวดบทคาถาบางอย่างด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นและก้องกังวาน พลังอำนาจที่แฝงอยู่ในบทสวดนั้นค่อยๆ แผ่ซ่านออกมาอย่างช้าๆ

ไม่นานนัก ท้องฟ้าที่มืดครึ้มก็ค่อยๆ สว่างขึ้น เมฆดำทะมึนเริ่มจางหายไป สายลมที่พัดกระโชกก็สงบลง ควันสีดำที่เคยปกคลุมก็ค่อยๆ จางหายไปจนหมดสิ้น ทุกอย่างกลับคืนสู่สภาพปกติราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ขุนศึกถอดสร้อยพระเส้นหนึ่งที่คล้องคอของเขาอยู่ เป็นสร้อยที่ดูเก่าแก่และขลัง ทำจากโลหะสีดำเป็นรูปพระเครื่ององค์เล็กๆ เขายื่นมือไปคล้องสร้อยเส้นนั้นให้กับไหมอย่างเบามือ

"นี่คือพระธาตุคุ้มครอง... ท่านจะช่วยปกป้องคุ้มครองคุณจากสิ่งชั่วร้ายตลอดการเดินทาง" ขุนศึกกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น มองไหมด้วยแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความเมตตาและความตั้งใจที่จะช่วยเหลือเธอให้ถึงที่สุด...

#มนต์ดำร่ายรักเสน่หา

ใครอยากได้พญาเสพนางบ้าง😁😁ไรท์ก็อยากได้เหมือนกันไปบูชาไหนดี

พระเอกได้เจอกับนางเอกตัวเป็นๆ แล้วนะทุกคนอ่านเถอะ