มนต์ดำร่ายรักเสน่หา

ตอนที่ 11 โดนของ

"แม่คะพ่อคะ คือพ่อกับแม่จะว่าอะไรไหม หากแพรจะบอกว่าอาการของไหมมันเหมือนคนโดนของ"

แพรเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงลังเล ขณะนั่งอยู่กับพ่อและแม่ของไหมที่ห้องพักผู้ป่วย แม้จะยังไม่ปักใจเชื่อเรื่องไสยศาสตร์ทั้งหมด แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกับไหมมันช่างประหลาดเกินกว่าจะอธิบายได้ด้วยวิทยาศาสตร์

แม่ของไหมขมวดคิ้วเล็กน้อย "แต่แพรก็เป็นคนบอกแม่เองไม่ใช่เหรอว่าไหมไม่เคยมีศัตรูที่ไหน ไม่เคยมีเรื่องบาดหมางกับใคร แล้วใครจะมาทำของใส่ไหมล่ะ?" น้ำเสียงของแม่เต็มไปด้วยความกังวลและไม่เข้าใจ

"มันก็ใช่ค่ะแม่... แต่แพรเคยได้ยินที่บ้านเล่าว่า บางทีพวกเล่นของเขาก็ชอบปล่อยของมันตามลมเพลมพัด หากใครทักท้วงหรือเอ่ยถึง ก็อาจจะเข้าตัวคนนั้นได้เหมือนกันค่ะ"

แพรพยายามอธิบายถึงสิ่งที่เธอเคยได้ยินมา แม้จะไม่แน่ใจในความน่าเชื่อถือของเรื่องเล่าเหล่านั้น แต่ก็อดไม่ได้ที่จะคิดถึงความเป็นไปได้นี้

แพรเองนั้นเป็นคนจังหวัดอุดรธานีโดยกำเนิด แต่เมื่อครั้งยังเป็นเด็กเล็กๆ พ่อและแม่ของเธอก็ตัดสินใจย้ายเข้ามาตั้งรกรากทำมาหากินในกรุงเทพมหานคร ด้วยภาระหน้าที่การงานที่ต้องรับผิดชอบ ทำให้ท่านทั้งสองไม่สามารถทิ้งแพรไว้ให้ตากับยายที่อุดรธานีเลี้ยงดูได้ด้วยความเป็นห่วง

กระนั้นก็ตาม พ่อและแม่ของแพรก็ไม่เคยลืมถิ่นฐานบ้านเกิด ทุกช่วงปิดเทอมยาว พวกท่านมักจะพาแพรกลับไปเยี่ยมเยียนตายายที่อุดรธานีเสมอ แพรจึงเติบโตมาพร้อมกับความผูกพันกับทั้งสองที่

ได้ซึมซับวัฒนธรรมและวิถีชีวิตของทั้งภาคอีสานและภาคกลางมาตั้งแต่เยาว์วัย เรื่องราวความเชื่อเกี่ยวกับไสยศาสตร์และสิ่งลี้ลับต่างๆ ที่ผู้เฒ่าผู้แก่ในหมู่บ้านเคยเล่าให้ฟังในช่วงปิดเทอมนั้น ยังคงฝังอยู่ในความทรงจำของเธอมาจนถึงทุกวันนี้...

"แพรว่าจะลองโทรไปเล่าให้ยายฟังค่ะ" แพรเอ่ยขึ้นด้วยความหวัง แม้จะไม่แน่ใจว่ายายจะช่วยได้หรือไม่ แต่ก็ไม่รู้จะหันหน้าไปพึ่งใครอีก

พ่อของไหมพยักหน้าเห็นด้วย "พ่อว่าก็ดีเหมือนกันนะแม่ ในเมื่อยายไหมนอนโรงพยาบาลมาหลายวันแล้ว อาการมีแต่ทรงกับทรุด หมอก็หาสาเหตุไม่ได้ ทำได้แค่ให้น้ำเกลือไปวันๆ"

แม่ของไหมถอนหายใจยาว "งั้น แพรลองถามยายให้แม่หน่อยนะลูก แม่ก็ไม่รู้จะช่วยยายไหมยังไง" น้ำเสียงของคนเป็นแม่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

"ค่ะแม่" แพรรับคำอย่างหนักแน่น เธอเข้าใจความรู้สึกของแม่ไหมดี

"เอ้อ แพร ว่าแต่ภพไปไหน แม่ลืมไปเลยว่าตั้งแต่มายังไม่เห็นหน้าเขาเลย" คุณแม่ของไหมทักขึ้นด้วยความสงสัย

"คือแบบนี้ค่ะแม่... วันเกิดไอ้ไหมที่ผ่านมา ภพขอแต่งงานกับไหม แม่จำได้ไหม ไหมเคยบอกแพรว่าส่งข้อความไปบอกแม่อยู่" แพรเริ่มเล่า

"จำได้ๆ ไหมส่งมาบอกแม่อยู่" แม่พยักหน้าพร้อมตอบกลับ

"ค่ะแม่ ตั้งแต่วันนั้น ภพก็หายไปเลย เขาบอกกับไหมว่ากลับบ้านพ่อกับแม่เขา เพื่อไปคุยเรื่องงานแต่ง แล้วก็ทักมาบอกไหมว่าทุกอย่างเรียบร้อย พ่อกับแม่เขาจะรีบมาสู่ขอให้เร็วที่สุด... แต่ถึงยังงั้นเขาก็หายไปเลย ติดต่อก็ไม่ได้"

แพรเล่าเรื่องราวของภพให้พ่อและแม่ของไหมฟังด้วยความเป็นห่วง ทั้งเรื่องอาการป่วยของไหมที่หาสาเหตุไม่ได้ และการหายตัวไปอย่างลึกลับของภพ มันเป็นเรื่องที่น่ากังวลใจสำหรับทุกคน...

"ภพ... ภพ..." เสียงไหมละเมอแผ่วเบา ขณะที่ยังคงนอนหลับตาอยู่บนเตียงผู้ป่วย

"ไหมๆ เป็นอะไรไปลูก ฝันร้ายอีกแล้วเหรอ" แม่รีบลูบศีรษะลูกสาวด้วยความเป็นห่วง

ไหมค่อยๆ ปรือตาขึ้น มองเห็นใบหน้าคุ้นเคยของพ่อ แม่ และแพรที่นั่งอยู่ข้างเตียง เธอกวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องอย่างมีความหวัง ราวกับกำลังมองหาใครบางคน

"เขายังไม่มาอีกเหรอคะแม่..." น้ำเสียงของไหมสั่นเครือ ดวงตาเริ่มมีน้ำใสๆ คลอหน่วย

เมื่อไม่เห็นคนที่เธอรอคอย ความเสียใจและความว้าเหว่ก็ถาโถมเข้ามา ไหมปล่อยโฮออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ น้ำตาไหลพรากอาบแก้ม

"ไหม แกอย่าร้องเลยนะ" แพรโอบกอดเพื่อนรักเบาๆ พลางปลอบโยน "เดี๋ยววันไหนออกจากโรงพยาบาล ฉันจะพาแกไปตามหาภพเอง ไม่ต้องห่วงนะ" แพรพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น เธอเองก็รู้สึกเป็นห่วงไหมและสงสัยกับการหายตัวไปของภพเช่นกัน...

สามวันถัดมา คุณหมอก็อนุญาตให้ไหมกลับบ้านได้ในที่สุด แม้ว่าอาการโดยรวมของเธอจะยังคงน่าเป็นห่วง ในช่วงที่พักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล นอกจากการให้น้ำเกลือเพื่อบรรเทาอาการอ่อนเพลียแล้ว คุณหมอก็ไม่สามารถให้การรักษาอื่นใดได้ เนื่องจากไม่พบความผิดปกติทางร่างกายที่ชัดเจน

ถึงแม้ในยามตื่นไหมจะดูอ่อนแรงและซึมเศร้า แต่สิ่งที่ทรมานเธออย่างแท้จริงคือช่วงเวลาแห่งการหลับใหล ทุกค่ำคืนเธอต้องเผชิญหน้ากับฝันร้ายที่แสนจะน่ากลัว

ผีอีบัวยังคงตามมาหลอกหลอนและทำร้ายเธอไม่หยุดหย่อน และพักหลังมานี้ก็เริ่มมีวิญญาณร้ายตนอื่น ปรากฏตัวขึ้นในความฝันด้วยเช่นกัน สร้างความหวาดผวาให้กับเธอจนแทบไม่ได้พักผ่อนอย่างแท้จริง

ยิ่งไปกว่านั้น ในยามปกติที่เธอตื่นอยู่ บางครั้งไหมก็ยังคงเห็นภาพหลอนของวิญญาณร้ายเหล่านั้นแวบเข้ามาในสายตาอยู่ร่ำไป ราวกับพวกมันไม่ได้จากไปไหน

แต่ยังคงวนเวียนอยู่รอบตัวเธอตลอดเวลา ความหวาดกลัวและความเหนื่อยล้าสะสม ทำให้ร่างกายของไหมซูบผอมลงไปอย่างเห็นได้ชัด ผิวพรรณซีดเซียว ดวงตาหมองคล้ำ

แต่ถึงกระนั้น ด้วยพื้นฐานที่เป็นคนสวยสง่า แม้ร่างกายจะอ่อนแอและทรุดโทรมลงไปมาก แต่เค้าความงามของไหมก็ยังไม่จางหายไปเสียทีเดียว เพียงแต่ความสดใสและเปล่งปลั่งได้ถูกความหวาดกลัวและความทุกข์ทรมานบดบังไว้เท่านั้น...

การกลับบ้านอาจจะช่วยให้สภาพจิตใจของเธอดีขึ้นบ้าง แต่ความน่าสะพรึงกลัวที่เธอต้องเผชิญนั้น ยังคงเป็นเงาที่ตามติดเธอไปทุกหนทุกแห่ง...

"ไหมอยากกินอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่า แกต้องกินเยอะๆ นะ จะได้มีแรงฟื้นตัว" แพรเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง ขณะช่วยประคองไหมให้นั่งพิงหมอนบนเตียงที่บ้าน หลังจากที่เธอเพิ่งกลับมาจากโรงพยาบาล

"ฉันไม่อยากทำอะไรแล้วแก..." ไหมตอบด้วยน้ำเสียงท้อแท้ ดวงตาเหม่อลอย "ผีก็หลอก... แฟนก็ทิ้ง... ทำไมชีวิตฉันมันถึงเป็นแบบนี้..." น้ำตาคลอเบ้าอีกครั้ง ความรู้สึกสิ้นหวังถาโถมเข้ามาจนเธอแทบจมดิ่ง

แพรรีบจับมือเพื่อนเบาๆ บีบให้กำลังใจ "ไหม แกอย่าคิดมากเลยนะ ทุกอย่างมันจะต้องดีขึ้น ฉันเชื่ออย่างนั้น งั้นเอาอย่างนี้ไหม วันนี้เราไปทำสังฆทานที่วัดกัน ไปถวายของให้พระสงฆ์ แล้วก็ไปอาบน้ำมนต์สักหน่อย เผื่ออะไรๆ มันจะดีขึ้น จิตใจแกจะได้สงบลงบ้าง"

แพรเสนอด้วยความหวัง เธอเชื่อว่าการทำบุญและการพึ่งพาสิ่งศักดิ์สิทธิ์อาจจะช่วยปัดเป่าสิ่งชั่วร้ายและนำพาความโชคดีมาสู่ไหมได้บ้าง

เมื่อพ่อกับแม่ และแพรพาไหมมาถึงวัด แสงแดดยามเช้าสาดส่องลงบนลานวัดที่เงียบสงบ หลังจากถวายสังฆทานเสร็จสิ้น หลวงปู่เจ้าอาวาสซึ่งเป็นพระเถระที่ชาวบ้านเคารพนับถือ ก็ขอสนทนากับพ่อและแม่ของไหมเป็นการส่วนตัว ส่วนแพรก็พาไหมซึ่งยังคงมีสีหน้าอ่อนเพลียมานั่งรออยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่ข้างศาลา

ครู่ใหญ่ หลวงปู่ก็เดินออกมาหาโยมทั้งสอง สีหน้าของท่านดูเคร่งขรึมเล็กน้อย

"โยม... อาตมามีเรื่องจะบอก" หลวงปู่เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม

"มีอะไรค่ะหลวงปู่?" แม่ของไหมถามด้วยความกังวล

"คือแบบนี้... ลูกสาวของโยม ปีนี้อายุเท่าไหร่แล้ว?" หลวงปู่ถามพลางมองไปที่ไหมด้วยสายตาที่แฝงความเมตตา

"ยี่สิบห้าปีจ้า" แม่ไหมตอบ

"อยู่ในวัยเบญจเพศพอดีเลย... ลูกโยมนะ โดนของ... มีคนทำของใส่ ของเขาแรงมาก" หลวงปู่กล่าวเน้น

"โดนของเหรอจ๊ะหลวงปู่.. สงสัยจะเป็นแบบที่แพรคิดไว้นั่นหล่ะพ่อ" แม่หันไปกระซิบกับพ่อด้วยความตกใจ

"ใช่แล้วๆ แล้วแบบนี้จะทำยังไงดีครับหลวงปู่?" พ่อถามด้วยความร้อนใจ

"เดี๋ยวลองอาบน้ำมนต์ดูก่อน... เผื่อจะช่วยบรรเทาได้บ้าง" หลวงปู่ตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แต่ก็ยังคงแฝงไว้ด้วยความหวัง...

#มนต์ดำร่ายรักเสน่หา

คุณเคยเชื่อเรื่องดวงตกไหม....ในเวลาที่เจ้ากรรมมันหาเราเจอ..ต่อไปมันจะทำให้คุณไม่ได้ตายดี...มันจะทรมานให้คุณตายอย่างช้าๆ และทรมาน...คุณอาจจะโดนหักหลัง...หรืออาจจะตกงาน...สูญเสียทุกอย่างอันเป็นที่รักไป

ผีก็หลอกแฟนก็ทิ้งใครจะดวงซวยเท่านางเอกของไรท์อีกมีเงื่อนงำ!!