เมื่อขุนศึกสังเกตเห็นเปลือกตาของไหมกระพริบเบาๆ และค่อยๆ เปิดขึ้น เขาก็คลายอ้อมกอดอย่างช้าๆ ผละตัวออกห่างจากเธอด้วยท่าทีสุภาพ แต่ดวงตาคมกริบของเขายังคงจับจ้องไปยังใบหน้าของหญิงสาวอย่างเป็นห่วง
"ไหมฟื้นแล้วค่ะแม่!" เสียงของแพรดังขึ้นด้วยความดีใจอย่างสุดซึ้ง น้ำตาแห่งความโล่งอกไหลอาบแก้มของเธอ
"ไหม! ลูกเป็นยังไงบ้างลูก!" เสียงพ่อและแม่ของไหมดังประสานกันด้วยความดีใจจนกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ ทั้งสองรีบตรงเข้ามาหาลูกสาวด้วยความเป็นห่วง
"แม่คะ... พ่อคะ... แพร... เกิดอะไรขึ้นคะ? ทำไมไหมถึง..." ไหมเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ดวงตาหวานซึ้งยังคงเต็มไปด้วยความสับสน มองไปรอบๆ ตัวอย่างงุนงง
"คุณฟื้นแล้วก็ดี..." ขุนศึกเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ แต่ก็แฝงไว้ด้วยความโล่งใจ
"คุณ... คุณเป็นใครคะ? ฉัน... ฉันเคยเจอคุณ..." ไหมจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาของขุนศึกอย่างพิจารณา พยายามรื้อฟื้นความทรงจำที่เลือนราง
"เอาเถอะ..
