มนต์ดำร่ายรักเสน่หา

ตอนที่ 12 สิ่งโสมม

ก่อนพิธีอาบน้ำมนต์จะเริ่มขึ้น หลวงปู่เดินไปยังแท่นพิธีที่ถูกจัดเตรียมไว้ ท่านจุดเทียนชัยและธูปหอม กลิ่นกำยานคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ เสียงสวดมนต์ทุ้มนุ่มดังขึ้นเป็นระยะ สร้างบรรยากาศอันศักดิ์สิทธิ์และขรึมขลัง

"โยมกินน้ำมนต์ในขันนี้เสียก่อน" หลวงปู่ยื่นขันน้ำมนต์ที่ทำจากทองเหลืองโบราณให้กับไหม ไหมรับมาด้วยมือที่สั่นเล็กน้อย ยกขึ้นดื่มอึกใหญ่ รสชาติเย็นเยียบและขมปร่าแล่นลงคอ

จากนั้น หลวงปู่ก็เริ่มสวดคาถาด้วยเสียงที่ดังและหนักแน่นขึ้นเรื่อยๆ มือของท่านโบกพัดใบตาลไปมาเหนือศีรษะของไหม พลางประพรมน้ำมนต์จากขันลงบนร่างที่นั่งพนมมือรับอยู่ ไม่นานนัก ไหมก็เริ่มรู้สึกถึงความปั่นป่วนในท้อง คลื่นไส้พะอืดพะอมอย่างรุนแรง เธอรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังตีตื้นขึ้นมา

และแล้วไหมก็ทนไม่ไหว โก่งคออาเจียนออกมา สิ่งแรกที่ไหลออกมาคือน้ำสีดำขุ่น ตามมาด้วยเศษแก้วขนาดเล็กแหลมคมและเส้นผมจำนวนมากที่พันกันเป็นกระจุก ก่อนที่สิ่งน่าสะพรึงกลัวที่สุดจะไหลทะลักออกมา เลือดสีแดงสดข้นคลั่กปะปนอยู่กับเศษสิ่งแปลกปลอมเหล่านั้น

ทุกคนที่อยู่ในบริเวณนั้นต่างเบิกตากว้างด้วยความตกใจและหวาดผวา สิ่งที่ออกมาจากร่างของไหมนั้นช่างน่าขนลุกและเกินกว่าจะเชื่อได้... มันไม่ใช่แค่อาการป่วยธรรมดาอย่างแน่นอน...

"ไหม... ทำใจดีๆ นะลูก... ทุกอย่างจะต้องดีขึ้น... พ่อกับแม่และแพรจะอยู่ข้างไหมเสมอนะลูก..." เสียงสะอื้นปนน้ำตาของแม่ไหมดังระงม ความหวาดกลัวและสงสารลูกสาวจับใจทำให้เธอแทบขาดสติ

"ทนอีกหน่อยนะลูก... ทนอีกนิดเดียว..." พ่อเองก็เสียงสั่นเครือ พยายามให้กำลังใจลูกสาวทั้งน้ำตา

"ไหม... อดทนไว้นะแก... ฉันอยู่ตรงนี้ ไม่ไปไหน..." แพรโอบกอดร่างสั่นเทาของเพื่อนแน่น น้ำตาไหลอาบแก้มด้วยความสงสารและเป็นห่วง

ตัวไหมเองนั้นหนาวสั่นไปทั้งร่าง ราวกับคนกำลังจะขาดใจ ลมหายใจเริ่มแผ่วเบา หลวงปู่เห็นดังนั้นก็รีบนำน้ำมนต์ที่เหลือทั้งหมดในขัน ราดลงบนศีรษะและทั่วร่างของไหมอย่างรวดเร็ว พร้อมๆ กับที่ไหมโก่งคออาเจียนออกมาอีกครั้ง

คราวนี้ไม่มีเศษแก้วและเส้นผมแล้ว มีเพียงน้ำสีดำขุ่นและเลือดสดๆ ที่ไหลทะลักออกมา ก่อนที่ร่างของไหมจะทรุดฮวบ หมดสติไปในอ้อมกอดของแพร... ความเงียบที่น่าสะพรึงกลัวปกคลุมไปทั่วบริเวณ ทิ้งไว้เพียงความหวาดหวั่นและความไม่แน่นอนในหัวใจของทุกคน...

"โยม... อาตมาช่วยได้แค่นี้นะ" หลวงปู่เอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักใจ มองร่างที่หมดสติของไหมด้วยความเมตตา "คนที่ทำของใส่โยมไหม เขากะเอาถึงตาย... แต่เขาอยากทรมานเธอให้หนักหน่วงเสียก่อน... อีกอย่าง ช่วงนี้ดวงของโยมไหมตก เพราะอยู่ในช่วงเบญจเพศพอดี... มันเลยเป็นช่องว่างให้ไสยดำเข้าแทรกแซงได้ง่าย"

แม่ของไหมฟังด้วยหัวใจที่บีบรัด น้ำตาไหลอาบแก้มอย่างหมดหนทาง "แล้วต้องทำยังไงดีค่ะหลวงปู่... จะช่วยลูกสาวดิฉันได้อย่างไร?"

หลวงปู่ถอนหายใจแผ่วเบา "ต้องไปหาคนที่เขามีคาถาอาคมแก่กล้า... แต่ต้องเป็นสายขาวโดยแท้... เขาอาจจะพอช่วยปัดเป่าและถอนคุณไสยนี้ได้..."

"แม่คะ... เดี๋ยวแพรจะลองโทรคุยกับยายดู" แพรเอ่ยด้วยความหวัง แม้จะเป็นความหวังที่ริบหรี่ แต่ก็ยังดีกว่าหมดหนทาง "ยายเคยเล่าให้ฟังว่าที่บ้านมีพ่อครูเก่งมากๆ... นี่อาจจะเป็นทางเดียวที่จะช่วยไหมได้..."

แม่ของไหมพยักหน้าอย่างเห็นด้วย น้ำตาคลอเบ้า "ถ้ายังงั้น... เราพาไหมกับคอนโดกันก่อนเถอะ"

"ค่ะแม่" แพรรับคำ พลางมองไปยังร่างที่ยังคงไม่ได้สติของเพื่อนรักด้วยความสงสารและเป็นห่วง

ในใจของพ่อและแม่ของไหมเริ่มรู้สึกเกรงใจแพรมากยิ่งขึ้น นับตั้งแต่ไหมเริ่มมีอาการผิดปกติ แพรต้องลางานมาดูแลไหมอย่างใกล้ชิด ไม่เคยปริปากบ่นถึงความเหนื่อยยาก หากไม่มีแพรอยู่เคียงข้าง พวกท่านคงรู้สึกเคว้งคว้างและทำอะไรไม่ถูกมากยิ่งกว่านี้ ความกตัญญูและความซาบซึ้งใจเอ่อล้นอยู่ในอกของคนเป็นพ่อเป็นแม่...

เมื่อรถจอดสนิทที่หน้าคอนโดมิเนียม แพรก็ต้องชะงักเท้าด้วยความประหลาดใจ เมื่อเห็นร่างสูงของภพยืนรออยู่บริเวณล็อบบี้ ใบหน้าของเขามีร่องรอยของความกังวลและกระวนกระวายอย่างเห็นได้ชัด ภพเองก็ตกใจไม่แพ้กัน เมื่อเห็นไหมถูกประคองอยู่ในอ้อมแขนของพ่อและแม่ ในสภาพที่ซีดเซียวและอ่อนแรงเช่นนั้น

"ภพ! นี่คุณหายไปไหนมา ปล่อยให้ไหมเป็นแบบนี้ได้ยังไง!" แพรเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงตำหนิ ดวงตาจ้องมองภพอย่างไม่พอใจ

"สวัสดีครับพ่อกับแม่... เกิดอะไรขึ้นกับไหมครับ?" ภพกล่าวทักทายพ่อและแม่ของไหมด้วยความเคารพ แต่สายตาของเขาก็จับจ้องอยู่ที่ร่างไร้สติของคนรักอย่างเป็นห่วง

ว่าแล้วภพก็รีบอาสาอุ้มไหมขึ้นไปบนห้องพักของเธอ โดยมีพ่อ แม่ และแพรเดินตามหลังมาด้วยความเป็นกังวล เขาวางร่างบอบบางของไหมลงบนเตียงนอนอย่างเบามือ

นับตั้งแต่วันเกิดของไหม วันที่เขาเซอร์ไพรส์ขอเธอแต่งงาน ความสุขในวันนั้นกลับกลายเป็นจุดเริ่มต้นของความวุ่นวายในชีวิตเขา ภพไม่ได้กลับมาหาไหมอีกเลยตามที่สัญญาไว้

เพราะริน ภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของเขาจับได้ถึงความสัมพันธ์ ของพวกเขาก่อน แม้ภพจะไม่ได้รักรินอย่างลึกซึ้ง แต่เขาก็อยู่กินกับเธอมานานหลายปี และรู้ดีว่ารินเป็นคนที่มีอารมณ์แปรปรวนและรุนแรง

สำหรับไหม ภพยอมรับว่าเขารักเธออย่างหมดหัวใจ แต่ในส่วนลึกของจิตใจ เขาก็แอบหวังในตัวเธอไว้มากมาย ไหมมีหน้าที่การงานที่ดี มีฐานะมั่นคง แถมยังมีธุรกิจส่วนตัวและทรัพย์สมบัติของครอบครัวอีกด้วย...

ความรักและความปรารถนาในความมั่นคงทางฐานะจึงปะปนอยู่ในความรู้สึกของภพอย่างซับซ้อน... การปรากฏตัวของเขาในวันนี้ จึงเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด ความกังวล และความหวังที่ยังคงซ่อนเร้นอยู่ภายใน...

"เกิดอะไรขึ้นกับไหมกันแน่ครับ? ทำไมถึงไม่พาไปโรงพยาบาลอีก?" ภพเอ่ยถามด้วยความร้อนรน มองใบหน้าซีดเซียวของไหมด้วยความเป็นห่วงอย่างเห็นได้ชัด

แพรจ้องมองภพด้วยแววตาไม่พอใจ "ไหมนอนโรงพยาบาลมาหลายคืนแล้ว! ก่อนหน้านั้นไหมพยายามติดต่อคุณมาตลอด แต่คุณก็หายเงียบไปเลย! ไหมก็คิดว่าคุณคงจะยังจัดการเรื่องพ่อกับแม่ไม่เสร็จหรือเปล่า อย่างน้อยคุณก็น่าจะโทรมาบอกเธอสักคำบ้างนะภพ!" น้ำเสียงของแพรเต็มไปด้วยความตำหนิ

แม่ของไหมมองหน้าภพด้วยความสงสัย "แล้วภพหายไปไหนมาละลูก? ทำไมถึงเพิ่งมา?"

ภพหลบสายตาแม่เล็กน้อย ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก "คือ... ช่วงนี้ผมมีปัญหานิดหน่อยกับคุณพ่อคุณแม่น่ะครับ..." เขาไม่กล้าบอกความจริงเรื่องรินให้ใครรู้ในตอนนี้...

ไหมค่อยๆ รู้สึกตัว เสียงพูดคุยแว่วเข้ามาในโสตประสาททีละน้อย เปลือกตาหนักอึ้งค่อยๆ เปิดขึ้นอย่างช้าๆ ภาพแรกที่เธอเห็นคือใบหน้าคุ้นเคยของภพ แฟนหนุ่มที่เธอคิดถึงจับใจ

"ที่รัก คุณเป็นไงบ้าง? " ภพเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงห่วงใย ลูบแก้มเธอเบาๆ ด้วยมือที่สั่นเล็กน้อย

ทันทีที่เห็นหน้าภพ น้ำตาที่กลั้นไว้ก็ไหลรินออกมาอาบแก้มไหมอย่างห้ามไม่อยู่ ความคิดถึง ความกังวล และความน้อยใจประดังประเดเข้ามาพร้อมกัน

"ภพ... คุณหายไปไหนมา? ไหมคิดถึงคุณแทบแย่... ไหมกลัว... กลัวคุณจะได้รับอันตราย... ทำไมคุณไม่ติดต่อมาเลย? คุณโทรมาก็ไม่พูด... ไหมเป็นห่วงคุณแทบขาดใจ..." เสียงของไหมสั่นเครือ ปนสะอื้น เธอพยายามคว้ามือภพมากุมไว้แน่น

ภพก้มลงจูบหน้าผากเธอเบาๆ ด้วยความรู้สึกผิด "ไหม... ผมขอโทษ... ผมผิดไปแล้วจริงๆ เกิดอะไรขึ้นกับคุณกันแน่? คุณไม่สบายตรงไหน? ไปหาหมอกันไหม?" น้ำเสียงของภพเต็มไปด้วยความสำนึกผิดและความกังวลเมื่อเห็นสภาพของไหมในตอนนี้...

"ไม่ต้องหรอกภพ..." ไหมส่ายหน้าเบาๆ ด้วยความอ่อนเพลีย "ไหมนอนโรงพยาบาลมาหลายวันแล้ว หมอยังหาสาเหตุไม่ได้เลย... ไหมมีอาการฝันร้าย... พอหนักๆ เข้าก็เริ่มเห็นวิญญาณ... แล้วก็อาเจียนออกมาเป็นเลือด..." น้ำเสียงของไหมแผ่วเบา แต่แฝงไว้ด้วยความหวาดกลัว

"ห๊ะ! อาเจียนออกมาเป็นเลือด... แต่หมอหาสาเหตุไม่ได้เนี่ยนะ!" ภพอุทานด้วยความตกใจ ดวงตาเบิกกว้างมองหน้าไหมอย่างไม่อยากจะเชื่อ

แพรเสริมด้วยน้ำเสียงกลัดกลุ้ม "พวกเราก็กลุ้มใจกันมาก โดยเฉพาะพ่อกับแม่ วันนี้เลยพาไหมไปทำบุญแล้วก็อาบน้ำมนต์มา... คุณรู้ไหมภพว่าไหมอาเจียนออกมามีแต่เศษแก้วเล็กๆ แหลมๆ กับเศษเส้นผมที่พันกันเป็นกระจุก แถมยังมีเลือดสดๆ ออกมาปนกับน้ำสีดำๆ ด้วย... หลวงปู่ท่านบอกว่าไหมโดนของ... แต่ไหมไม่เคยมีศัตรูที่ไหนเลยจริงๆ นะ"

"โดนของเหรอ? แต่นี่มันสมัยไหนแล้วแพร... เรื่องแบบนี้มันยังมีอยู่อีกเหรอ?" ภพถามด้วยความไม่เชื่อ มองหน้าแพรอย่างสงสัย

"ถามพ่อกับแม่ดูสิภพ" แพรตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"ใช่ลูก... เรื่องแบบนี้มันมีจริงๆ " พ่อของไหมยืนยันด้วยสีหน้าเคร่งเครียด แม่เองก็พยักหน้าเห็นด้วย น้ำตาคลอเบ้าด้วยความเป็นห่วงลูกสาว...

ทันใดนั้นเอง ความคิดหนึ่งก็แล่นเข้ามาในสมองของภพอย่างรวดเร็ว ราวกับถูกฟ้าผ่า ริน! ต้องเป็นรินอย่างแน่นอน! ภรรยาของเขา... ผู้หญิงที่เขารู้จักมานาน...

ทำไมเธอถึงได้ร้ายกาจถึงเพียงนี้? ถึงขั้นลงมือทำคุณไสยใส่ไหมเพื่อหวังเอาชีวิต! ความโกรธและความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาในอกของภพอย่างรุนแรง เขาไม่เคยคิดว่ารินจะสามารถทำเรื่องเลวร้ายเช่นนี้ได้

'ต้องไปคุยกับรินให้รู้เรื่อง!'ภพพึมพำกับตัวเองในใจอย่างเด็ดเดี่ยว ดวงตาคมกริบฉายแววโกรธเกรี้ยว เขาต้องไปถามความจริงจากปากเธอให้ได้ และเขาจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายไหมคนที่เขารักอีกต่อไป

#มนต์ดำร่ายรักเสน่หา

เชื่อไหมว่าต่อให้โลกเราจะพัฒนาไปไกลแต่สิ่งที่คู่มันคือคำสาปจากซาตาน... ผู้ที่ร่ำเรียนมาเพื่อทำร้ายคนอื่นในไสยดำ....พอผู้อื่นเจ็บปวดทรมานได้เพราะมัน มันอาจจะดีใจยิ่งกว่าการปลุกพวกสัมภเวสีมาใช้งานได้เสียอีก

ใครก็ได้เอาตาภพไปเก็บที่ข้อหานอกใจเมียและหลอกนางเอกฉัน คุณพระมันต้องสลับลางเก่งขนาดไหนเนี่ยแหมมม