ขุนศึกกอดร่างที่แน่นิ่งของไหมไว้แนบอก ความรู้สึกใจหายแล่นริ้วไปทั่วร่าง เขาจ้องมองใบหน้าซีดเผือดของหญิงสาวด้วยความสงสารจับใจ
ไม่เคยคิดว่าชีวิตของเธอจะต้องเผชิญกับวิบากกรรมที่หนักหนาสาหัสถึงเพียงนี้ ความรู้สึกปวดร้าวแล่นผ่านหัวใจราวกับถูกกรีดด้วยของมีคม เขาเจ็บปวดไปกับความทุกข์ทรมานของเธออย่างที่ไม่เคยรู้สึกกับใครมาก่อน
"พ่อครูคะ... ไหมเป็นยังไงบ้างคะ?" เสียงแพรที่เพิ่งมาถึงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ มองไปยังร่างไร้สติของเพื่อนด้วยความกังวลและเศร้าใจ
"ยังไม่ฟื้นเลยครับคุณแพร... ดูเหมือนเธอจะเสียใจมาก" ขุนศึกตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ดวงตาคมกริบฉายแววเป็นห่วงอย่างเห็นได้ชัด
"โธ่... ไหมเอ้ย... มันเกิดอะไรขึ้นกับชีวิตแกนักหนา..." แพรทรุดตัวลงนั่งข้างๆ ขุนศึก มองใบหน้าซีดเซียวของไหมด้วยความสงสารและเห็นใจอย่างสุดซึ้ง น้ำตาคลอหน่วยด้วยความรู้สึกสะเทือนใจ... การสูญเสียครั้งใหญ่นี้ช่างโหดร้ายเก
