ตอนที่ 14 ใจสลาย

1729 Words

"ฮัลโหลยาย เฮ็ดหยังอยู่จ้า?" แพรกรอกเสียงตามสายโทรศัพท์ด้วยน้ำเสียงร้อนรน "กำลังกินข้าวแลงกับตานี่ล่ะหล่า แพรมีหยังบ่?" เสียงปลายสายตอบกลับมาด้วยความสงสัย "คือจั่งซี้เด้อยาย แพรสิโทรมาปรึกษาเรื่องหมู่ แพรว่าหมู่แพรถืกของ... ของแฮงคักหลาย ยายเคยเว้าให้ฟังว่าอยู่บ้านเฮามีพ่อครูเก่งๆ แม่นบ่จ้า? เพิ่นพอสิซ่อยรักษาหมู่แพรได้บ่?" แพรเล่าเรื่องราวของไหมให้ยายฟังด้วยความเป็นห่วง "เดี๋ยวยายสิลองไปถามพ่อครูเพิ่นเบิ่งเด้อ ปกติเพิ่นกะซ่อยคนอยู่ตลอดนั่นล่ะหล่า" ยายตอบกลับมาด้วยความเห็นใจ "อาการหนักปานได๋ล่ะหล่า?" เสียงยายถามกลับมาด้วยความเป็นห่วงอย่างยิ่ง "อาการหนักคักยาย... ตอนแรกกะแค่ฝันร้าย ซักพักมาเริ่มเห็นผี แถมยังเห็นภาพหลอนนำ หลังๆ พาไปอาบน้ำมนต์กะอ้วกออกมามีแต่เส้นผม เศษแก้ว... อ้วกออกมาเป็นเลือดกะมี สงสารหมู่หลาย ย่านหมู่ตาย แพรฮักมันคือกับน้องสาวแท้ๆ เพราะแพรกะอายุหลายกว่ามันนำ ยายอีกอย่างมันบ่เคยมีศัตรูนำกะบ่ฮู้ว่ามันถืกของได้จั่งได๋" แพรระบายความทุกข์และความกังวลใจให้ยายฟังด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "อาจสิเป็นลมเพลมพัดก็ได้... แล้วหมู่แพรอายุเท่าไหร่แล้วล่ะหล่า?" "อายุซาวห้าจ้า" "เบญจเพส... ดวงคงตกต่ำหลาย... สิรอดบ่น้อ..." เสียงยายแผ่วลง ราวกับกำลังครุ่นคิดถึงเคราะห์กรรมที่อาจเกิดขึ้น "จั่งได๋กะถ่าก่อนเดี๋ยวยายสิลองไปปรึกษาพ่อครูเพิ่นเบิ่งก่อนเด้อ" ยายให้ความหวัง "จ้ายาย... คิดฮอดหลายๆ เด้อ บอกตาแหน่เด้อจ้า" แพรเอ่ยลาด้วยความอาลัยและหวังว่ายายจะช่วยเธอได้ หลังจากวางสายจากยาย แพรก็ถอนหายใจยาว ความกังวลในใจยังคงไม่จางหายไปง่ายๆ เธอได้แต่หวังว่าพ่อครูที่ยายพูดถึงนั้นจะมีความสามารถพอที่จะช่วยเหลือไหมให้พ้นจากเคราะห์ร้ายนี้ได้... ไหมเพื่อนรักที่เธอรักเหมือนน้องสาวแท้ๆ กำลังตกอยู่ในอันตรายที่มองไม่เห็น และเธอจะทำทุกวิถีทางเพื่อช่วยให้เพื่อนรอดพ้นจากความทุกข์ทรมานนี้ไปให้ได้... หลังจากวางสายจากยายด้วยความหวังอันริบหรี่ แพรก็รีบชำระล้างร่างกายอย่างรวดเร็ว ความกระวนกระวายใจผลักดันให้เธออยากไปหาไหมที่คอนโดโดยเร็วที่สุด เธอเป็นห่วงเพื่อนรักจนแทบไม่อยากรอช้า เมื่อมาถึงคอนโดมิเนียมที่ไหมพักอาศัย ขณะที่แพรกำลังเดินตรงไปยังลิฟต์สายตาของเธอก็พลันเหลือบไปเห็นผู้หญิงคนหนึ่งที่ยืนอยู่บริเวณล็อบบี้ หญิงคนนั้นแต่งกายทะมัดทะแมง ใบหน้าคมคายแต่แฝงไว้ด้วยร่องรอยของความเครียดและความวิตกกังวลอย่างเห็นได้ชัด แพรไม่รู้จักเธอและไม่รู้ว่าทำไม ทันทีที่สบตา หญิงคนนั้นก็รีบหลบสายตาอย่างรวดเร็ว ความรู้สึกประหลาดแล่นปราดเข้ามาในใจของแพร ราวกับมีลางสังหรณ์บางอย่างเตือนให้เธอระวัง หญิงคนนั้นดูไม่น่าไว้วางใจ แต่ด้วยความเป็นห่วงไหมที่กำลังป่วยหนัก แพรจึงพยายามสลัดความรู้สึกแปลกๆ นี้ออกไปจากความคิด และรีบขึ้นลิฟต์ไปยังห้องของเพื่อนรักโดยไม่ได้ใส่ใจหญิงคนนั้นอีก... โดยหารู้ไม่ว่า... หญิงคนนั้นคือริน... และการพบเจอกันโดยบังเอิญในครั้งนี้ กำลังจะนำพาเรื่องราวไปสู่จุดที่อันตรายยิ่งกว่าเดิม... "ไหมอาการเป็นไงบ้างค่ะแม่?" แพรเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ขณะเดินเข้ามาในห้องของไหมที่คอนโด แสงแดดยามเช้าสาดส่องลอดผ้าม่านบางๆ เข้ามาในห้อง ทำให้เห็นฝุ่นละอองเล็กๆ ลอยคว้างอยู่กลางอากาศ แม่ของไหมเงยหน้าขึ้นจากหนังสือที่กำลังอ่าน เมื่อเห็นแพรก็ยิ้มทักทาย "เมื่อคืนฝันร้ายนิดหน่อยลูก แต่ก็ไม่รุนแรงมากนัก อาจจะเป็นเพราะน้ำมนต์ของหลวงปู่ที่วัดช่วยไว้ด้วยแหละ" น้ำเสียงของแม่ดูผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อย "ดีแล้วค่ะแม่" แพรตอบด้วยความโล่งใจ เดินเข้าไปใกล้เตียงนอนของไหมที่ยังคงนอนหลับตาอยู่ "ไหม... แกเป็นไงบ้าง? รู้สึกดีขึ้นไหม?" แพรนั่งลงบนขอบเตียงแล้วลูบศีรษะเพื่อนเบาๆ "ฉันซื้อโจ๊กหมูเจ้าประจำที่แกชอบมาให้ด้วยนะ มีของแม่กับพ่อด้วย ว่าแต่... พ่อไปไหนแล้วล่ะ?" แพรหันไปถามแม่ของไหมด้วยความสงสัย แม่ถอนหายใจเบาๆ "พ่อมีประชุมสำคัญที่บริษัทน่ะลูก เลยรีบออกไปตั้งแต่เช้าแล้ว" แววตาของแม่ยังคงมีความกังวลอยู่เล็กน้อย แม้ว่าอาการของไหมจะดีขึ้น แต่เรื่องราวที่เกิดขึ้นมันยังคงน่าสงสัยและน่ากลัวเกินกว่าจะวางใจได้สนิท... ส่วนเรื่องของภพ... ตั้งแต่ที่เขามาเยี่ยมไหมวันนั้น ก็ยังไม่ได้พูดคุยอะไรกันมากนัก และเขาก็รีบออกจากห้องไปตั้งแต่เช้าตรู่ด้วยท่าทางรีบร้อน... ทิ้งไว้เพียงความสงสัยและความไม่แน่ใจในหัวใจของทุกคน... ในขณะที่ทุกคนกำลังพูดคุยกันถึงอาการป่วยของไหมและเรื่องราวของภพ ก็พลันมีเสียงกริ่งไฟฟ้าหน้าประตูห้องดังขึ้นขัดจังหวะ "เอ๊ะ ใครมา? พ่อหรือเปล่าแม่?" ไหมเอ่ยถามด้วยความสงสัย "ไม่น่าจะใช่พ่อหรอกลูก พ่อยังประชุมอยู่ที่บริษัทอยู่เลย" แม่ตอบพลางขมวดคิ้ว "ภพหรือเปล่าแพร? แกไปดูที่ประตูหน่อยสิ" ไหมหันไปบอกแพรด้วยความหวัง "เออน่าจะใช่" แพรพยักหน้า รีบลุกขึ้นเดินไปยังประตูห้อง โดยไม่ได้เฉลียวใจที่จะชะโงกมองผ่านตาแมวก่อนว่าเป็นใคร เมื่อเปิดประตูออกกว้าง แพรก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เมื่อพบว่าเป็นผู้หญิงคนที่เธอเห็นยืนอยู่ที่ล็อบบี้ด้านล่างก่อนที่เธอจะขึ้นมา "มาหาใครคะ?" แพรเอ่ยถามด้วยความระแวง "มาหาอีผู้หญิงหน้าด้านที่ชอบแย่งผัวชาวบ้านไง!" เสียงแหลมสูงของผู้หญิงคนนั้นตวาดลั่น ดวงตาจ้องเขม็งด้วยความโกรธเกรี้ยว "ใครเหรอแพร?" แม่ของไหมถามด้วยความสงสัย "ไม่รู้เหมือนกันค่ะแม่ ตอนแพรขึ้นมาเห็นเธออยู่แถวล็อบบี้ข้างล่าง" แพรตอบเสียงเบา "มาผิดห้องหรือเปล่าคะ?" แม่ของไหมถามด้วยความสุภาพ "ฉันเป็นเมียภพ! คิดว่ามาถูกห้องหรือเปล่าล่ะ!" หญิงสาวประกาศกร้าว ไหมซึ่งได้ยินเสียงเอะอะโวยวายหน้าห้อง ก็ค่อยๆ พยุงตัวเองเดินออกมาจากเตียงด้วยความสงสัย "คุณหมายความว่ายังไงคะ?" ไหมเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ก็หมายความว่าฉันเป็นเมียภพ! แกเป็นชู้กับผัวฉัน!" รินตอกกลับเสียงดังลั่น "ไม่จริง! ภพเป็นแฟนฉัน! เราคบกันมาตั้งนานแล้ว!" ไหมปฏิเสธเสียงแข็ง แม้ในใจจะเริ่มรู้สึกหวั่นไหว "ตั้งนานของแกมันแค่สองปี! ส่วนฉันแต่งงานกับภพมาเกือบจะเจ็ดปีแล้ว! แย่งผัวชาวบ้านลอยหน้าลอยตาเลยนะมึง!" รินตวาดใส่หน้าไหมอย่างไม่ไว้หน้า "ไม่จริง... ภพไม่ทำแบบนั้นแน่... แม่... ภพไม่ใช่คนแบบนั้น..." ไหมพึมพำเสียงแผ่ว พยายามปฏิเสธความจริงที่กำลังถาโถมเข้ามา "นี่! แหกตาดูซะ! ใบทะเบียนสมรส! จะได้รู้ว่าผัวแกน่ะเขามีเมียแล้ว!" รินยื่นเอกสารแผ่นหนึ่งมาตรงหน้าไหมด้วยมือที่สั่นเทาด้วยความโกรธ ไหมแทบล้มทั้งยืน หัวใจราวกับถูกบีบแหลกละเอียด แฟนที่เธอคบกันมาตั้งสองปี จนกระทั่งเขาขอเธอแต่งงาน กลับมีครอบครัวอยู่แล้ว... พิรุธของเขาแทบไม่มีเลย... เธอไม่อยากเชื่อ... ไม่อยากเชื่อว่าความรักที่เธอทุ่มเทให้ไปทั้งหมด... เธอเป็นแค่ชู้... เป็นเพียงคนคั่นเวลาในชีวิตของเขา... ความเจ็บปวดรวดร้าวราวกับถูกแทงด้วยมีดนับพันเล่มจุกอยู่ที่อก... น้ำตาไหลอาบแก้มอย่างไม่อาจควบคุมได้... โลกทั้งใบของไหมพลันดับวูบลงตรงหน้า... "ไหม... แกอย่าเพิ่งคิดมากนะ รอถามภพก่อน... บางทีมันอาจจะมีอะไรผิดพลาดก็ได้" แพรรีบประคองเพื่อนรักที่ตัวสั่นเทาด้วยความเสียใจ พยายามปลอบโยนด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น แม้ในใจของเธอเองก็เริ่มไม่แน่ใจในสิ่งที่เกิดขึ้น "ถามภพเหรอ? พวกแกไม่ต้องรอเขาหรอก! เพราะจากนี้ไปภพไม่มีทางมาหาแกได้อีกแล้ว อีเมียน้อย!" รินตวาดเสียงดังลั่น ดวงตาแดงก่ำจ้องมองไหมด้วยความอาฆาต "นี่! พูดให้มันดีๆ กับเพื่อนฉันหน่อยนะ! หากคุณเป็นภรรยาของภพจริงๆ ก็แสดงว่าเขาต่างหากที่มาหลอกเพื่อนฉัน!" แพรโต้ตอบด้วยความโกรธ ปกป้องเพื่อนอย่างเต็มที่ แม่ของไหมมองหน้ารินด้วยความไม่พอใจอย่างยิ่ง "แม่ว่าคุณกลับไปเถอะค่ะ! ก่อนที่แม่จะแจ้งความข้อหาบุกรุกและหมิ่นประมาท!" น้ำเสียงของคุณแม่แข็งกร้าว "อุ๊ยตาย! คุณแม่จะแจ้งความจับหนูแล้วเหรอคะ? แล้วถ้าหนูฟ้องลูกสาวคุณแม่กลับล่ะคะ ทำไมคุณแม่ไม่โทษลูกสาวตัวเองบ้างว่ามันแรดและร่านขนาดไหน ถึงมายุ่งกับผัวคนอื่น!" รินแสยะยิ้มเยาะเย้ย มองหน้าแม่ของไหมด้วยสายตาที่ท้าทาย บรรยากาศในห้องพักคอนโดพลันตึงเครียดและกดดันอย่างหนัก ความโกรธ ความเสียใจ และความไม่พอใจปะทุขึ้นอย่างรุนแรง ไหมยืนตัวสั่นเทา น้ำตาไหลอาบแก้มโดยไม่ปริปากพูด แม่ของไหมมองหน้ารินด้วยความโกรธเคียด แพรยืนประจันหน้ากับรินด้วยท่าทีพร้อมที่จะปกป้องเพื่อนทุกเมื่อ... ความเงียบที่น่าอึดอัดปกคลุมไปทั่วห้อง ราวกับพายุร้ายกำลังจะพัดกระหน่ำเข้ามา... #มนต์ดำร่ายรักเสน่หา เวลาไม่สามารถพิสูจน์ความรัก ความถูกต้องหรืออะไรหลายๆ อย่างได้ บางทีกาลเวลาอาจเป็นเพียงความรู้สึกที่อยู่กับเราตลอดไป.. คบมาตั้งนานแต่ตกอยู่ในสถานะเมียน้อยแบบไม่รู้ตัว ช่วงนี้ขอเล่าถึงฝั่งนางเอกก่อนนะคะใจเย็นๆ เดี๋ยวเขาก็ได้เจอกันปักหมุดจ้า

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more