KABANATA 05
1064 Words
"I'm asking you. Where is your wedding ring?"
Madilim ang awra ng mukha niya ng magtanong at sa tono ng boses niya ay halatang hindi siya masayang makita na hindi ko suot iyon. During our two years of marriage, I wore it every day, I only took it off when I took a bath, I took great care of that ring because it was a sign that I was married.
Hindi ako sumagot miski ay tinalikuran ko siya at lumakad papunta sa sofa at naupo duon.
"I don't want to talk to you wearing that, I'll wait, go" I crossed my legs and looked around.
Minutes passed and Khai finished getting dressed, he was wearing a black shirt and sweatpants, he was also wearing his glasses.
"What do you want to talk about" He said. Tumayo siya sa aking harap habang diretsong nakatitig sa aking mata at naghihintay na magsalita ako
"I came here to get your signature" I said. I stood up and took the divorce paper out of my bag.
"Are you kidding me" He couldn't seem to believe what I said, I could see the shock on his face.
"You do not expect? I'm not kidding Khai, I'm here to get your signature, I'm tired" I walked over to the table. I picked up the ballpen then faced him.
"Tired? Kaya ba sumama ka sa ibang lalaki" He chucked.
Nagulat ako sa sinabi niya, inisip ko kung sino ang sinasabi niya at isang lalaki lang ang pumasok sa isipan ko. Si Elias.
"Pinagbibintangan mo talaga ako? Ayaw ko ng humaba pa ang usapan na ito, pirmahan mo na ang divorce paper" Sigaw ko.
He took off his glasses, he walked closer to me, I intended to back off but he wrapped his arm around my waist.
"I.. will not sign that" He whispered.
Tinitigan niya ako sa mata saka ngumisi, agad ko naman siyang tinulak palayo, sobrang higpit ng hawak ko sa ballpen, huminga ako ng malalim.
"I want to be happy, I'm so tired Khai, please sign the paper" Pagmamaka-awa ko. Sinubukan ni Khai na hawakan ang kamay ko pero hindi ko siya hinayaan. "Khai please"
"You can be happy without filing for Divorce"
"No i can't Khai. In our two years of marriage my life has become very miserable, pagod na ako, tama na yung 2 year's, hindi ko na kaya" Suddenly my tears dripped. Khai's eyes widened, he wanted to touch me but I didn't let him.
"Is this the only thing that will make you happy?" He asked but I just kept quiet and did not answer his question.
Gusto kong sumagot sa tanong niya pero miski ako ay hindi sigurado, ito nga ba talaga ang mag papasaya sakin o gusto ko lang talaga siya na sumaya, alam ko na natali sa relasyon na ito si Khai na labag sa loob niya at gusto ko siyang palayaan.
He took the divorce paper from my hand. "I will sign it as you wish"
Ang luha ko ay bumuhos lalo ng matapos niyang pirmahan ang paper, alam kong ako ang humiling niyon at dapat matuwa na ako pero iba ang nangyari.
Lahat ay natapos na ngayon gabi, malaya na kaming pareho, mula ngayong gabi ay ang kasal namin ay wala ng bisa, ako na ulit si Crazina Brae Dixon, Ms Dixon.
"Here" Iniabot niya sakin ang paper pero bago ko mahawakan iyon ay bigla niya nalang akong nikayap. Hindi ko siya tinulak miski ay isinandal ko ang aking ulo sa leeg niya.
Kahit sa pagtatapos gusto kong maramdaman ang yakap niya.
"Can I make a request? After that you can turn your back on me" I nodded. "Can you join me for dinner?"
I agreed to Khai's request. He made me sit on the chair while he arranged our food, I also wiped my tears a few times so that I could eat properly.
"Wala ka bang sasabihin?" Pagbasag ko sa aming katahimikan. "The food tastes good"
"Who is the lawyer?" Napatigil ako sa pagkain ng magsalita na si Khai pero kakaiba ang tanong na iyon. "What is the name of the lawyer"
"Uh? Bakit gusto mong malaman? Interesado ka yata"
"Why not, siya ang magp-process ng divorce natin, so, what is the name of the lawyer?" Pagpapaulit niya. May kung ano sakin na pumipigil na sabihin ang pangalan ng lawyer pero may karapatan din naman siya.
"Molazar Alganer, He is a nice man" Sagot ko.
He stood up. "Stay here, I'll just call someone"
Sinundan ko ng titig si Khai ng lumakad ito at iwan ako dito, kakaiba ang galaw niya pero kahit ano pa iyon ay ayoko ng isipin pa.
Habang wala si Khai ay nawala sa isip ko na kaing dangal dapat ang gawin ko pero ang daming kong nakain halos maubos ko na mag-isa ang pagkain.
"Does the food really taste good" Muntikan na akong mabulunan ng biglang marinig ang bulong ni Khai sa aking tenga.
"K-kanina ka pa nandiya?" Nahihiyang tanong. I was embarrassed that he saw me eat like starving to death.
"Yes, kanina pa kita pinapanood" Sagot niya.
Napakagat nalang ako sa ibabang labi ko dahil sa kahihiyan, akala ko ay matatagalan siya sa gagawin niya pero mukhang nagkamali na naman ang instinct ko.
"Uh K-khai, kailangan ko na palang umalis" Palusot ko. Tumayo ako at sinukbit ang aking bag pero bago ako humakbang palayo sa kaniya ay may kinuha ako sa loob ng bag ko. "Khai"
"W-why are you returning your ring to me?" His voice broke habang nakatitig sa aking palad kung saan nakalagay ang ring.
"You said after we eat I can turn my back on you but before I do that I want to give you this ring back" I took his hand, I put the ring in his palm but at the same time I was shocked.
Nahulog ang singsing sa sahig kasabay ng pagpagsak ng luha ni Khai, ito ang unang pagkakataon na nakita kong lumuha si Khai at ang sakit sa puso.
Gusto ko siyang yakapin at patigilan ng lumuha pero kung magtatagal pa ako dito ay pati ako ay luluha. Tinalikuran ko siya, humakbang ako palabas ng condo niya at sa paglabas ko at duon ako bumigay.
"I'm, I'm sorry, sorry" Mga salitang lumabas sa aking bibig, ang luha ko ay dirediretsong tumulo habang nakatakip ang aking palad sa aking bibig.
"Patawad, napagod ako"
- Writer
