เกาหรงซานจับมือนุ่มที่กอดพาดอกตน จูบที่กลางฝ่ามือด้วยความรักและคิดถึงสุดหัวใจ มองใบหน้าหลับใหลแต่มีรอยยิ้มน้อยๆ ปรากฏอยู่อย่างพึงพอใจ
“เจ้ารักข้าแล้วใช่ไหมถึงได้กลับมาหาข้า เจ้าทิ้งข้าไม่ลงอย่างที่ปากเจ้าเคยพูดเอาไว้” เขาพรั่งพรูคำพูดออกมาอย่างอ่อนแรง และมั่นใจว่าภายในระยะเวลาสั้นๆ นี้จะฟื้นกำลังขึ้นมาได้ เพราะมีนางกลับมาอยู่เคียงข้างแล้ว “ข้ารักเจ้ายิ่งนักชายาของข้า”
“ท่านแม่ทัพฟื้นแล้ว ดื่มยานี่หน่อยนะขอรับ” หมอหลิวเดินเข้ามาในกระโจมพอดี จึงยื่นถ้วยยาที่ยังร้อนกรุ่นให้แม่ทัพหนุ่ม “พระชายาเป็นห่วงท่านมาก ท่านน่าจะปลุกให้นางตื่นขึ้นมา” เขาแนะนำขณะที่อีกฝ่ายกำลังดื่มยาร้อนๆ ลงท้อง
เกาหรงซานยื่นถ้วยยาที่ดื่มหมดแล้วให้หมอหลิว ส่ายหน้าปฏิเสธความหวังดีของเขา “ข้าอยากให้นางพักผ่อนมากกว่า นางยังดูซีดเซียวอยู่เลย”
“เป็นเพราะนางกังวลกับท่านแม่ทัพมากขอรับ แต่นางก็รักษาตัวเองอย่างดี บาดแผลของนาง
