หลังจากเช็ดเนื้อเช็ดตัวช่วยลดความร้อนให้คนป่วยแล้ว สาวน้อยหน้าตาแฉล้มแช่มช้อยก็ออกมาชะเง้อคอ รอคอยการเดินทางมาถึงของพี่เซียงด้วยใจที่จดจ่อ
ยามซื่อเกือบจะผ่านไปกลายเป็นยามอู่ นางก็เห็นพี่เซียงควบม้ามาด้วยสภาพที่มอมแมมเปื้อนฝุ่น และยังมีชายแปลกหน้าตามมาด้วยอีกหนึ่งคน
“นางคือคนที่ช่วยท่านแม่ทัพไว้ขอรับท่านเล่ย” เซียงหันข้างไปบอกจวงเล่ยขณะกระตุกบังเ**ยนให้ม้าหยุด
“อือ” จวงเล่ยรีบกระโดดลงจากหลังม้าทั้งที่ม้ายังหยุดไม่สนิท “ข้าขอเสียมารยาทแม่นาง” พูดเพียงเท่านั้นก็เดินดิ่งไปที่ประตูกระท่อมแล้วผลักออกอย่างแรง เข้าไปดูเจ้านายที่นอนหน้าซีดไร้สติอยู่บนแคร่ไม้ไผ่ชั่วอึดใจก็รีบแบกออกมา พาไปนอนในรถม้าที่ปูไว้ด้วยฟางจนหนา “ขอบคุณแม่นางที่ช่วยเหลือเจ้านายของข้า นี่คือค่าตอบแทนเล็กๆ น้อยๆ โปรดรับไว้”
“ข้าไม่อยากได้เงินของท่าน แต่ข้าขอติดตามท่านไปด้วยสักคนได้ไหม” นางไม่ยอมรับถุงเงินที่คนหน้าตาเคร่งเคร
