Duyduğum ses ile
" Ay,ın kızı dedim sessizce sensini dinledim.
“Gittiğin gece ev feryat etti ama sen duymadın,
Kalbim sana teslim oldu.
Senden sonra aklımı yitirmeyi diledim,
Canımın bildiği, ben sensiz yabancı kaldım.
Yanımda yalnızca sokaklar kaldı…”
Sesindeki duygu…
Kalbim sanki artık çarpmıyordu.
Durmuş gibiydi.
Acıdan uyuşan kalbimle asıl aklını yitirecek olan bendim.
Farsça söylediği o şarkıyı, içim yana yana dinledim.
O kadar güzeldi ki…
Dünyanın en güzel melodisi gibi.
Ayaklarım yere çakılmıştı.
İlk defa sesini bu kadar net duyuyordum.
Bir insanla komşu olmak, onu gerçekten dinlemek için dikkat kesilmeyi gerektirir.
Çünkü hurafenin sesi zar zor çıkar.
Aklım gitmemem gerektiğini söylüyordu.
Ama ayaklarım terasa doğru çıktı.
Geldiğimi hissetmiş gibi sustu.
“Niye
