Şifacı
Ne kadar zaman geçerse geçsin insanın ömrü, duyguları değişmezmiş.
Dağ başında geçen bir yılım… Sonbaharın son demlerinden kışın eşiğine uzanan günlerde, ellerimi yakıcı ateşe doğru uzatmıştım. Ateş yakıcıydı; insan bazen yakacağını bile bile ateşe dokunmak ister.
Tıpkı kalbimin ateşte cayır cayır yandığını bilerek onu sevmem gibi .
Kalp aklı devre dışı bırakıyordu.
Ne söylesem, ne yapsam…
Hiçbir şey fayda etmedi susmayan yüreğime.
Saçlarıma düşen akları, dağın eteklerine yağan kar gibi omuzlarımdan aşağı bıraktım.
Akşam güneşi, batmaya yakın o kızıllığında bile gölgelenmemişti; bulutlar bile ona perde olmamıştı. Zamanı gelmeyene kadar hiçbir şey olmazdı. Her şeyin bir vakti vardı; o da kendi zamanını bekliyordu.
Daralan göğsüme ferahlık veren tek şey, aylardır baktığım gök
