Ali Asaf’ın Anlatımı
2 ay sonra..
O gün, depodan çıktığımda elimdeki eldivenleri çıkarıp çöpe atmıştım.
Adamlarla birlikte yanan depoyu kısa bir sürede düzeltip işlerini tekrardan yoluna koyduk.
Adrin yanıma koşup,
“Abi, yenge ile Mahru at ile dışarı çıkmışlar. Adamlar onları hiçbir yerde göremiyorlar,” dedi.
Sinirden kan beynime sıçramıştı.
Onları bulup eve getirdiğimde ise hâlâ sinirim geçmemişti; kafayı yiyecek gibiydim.
Biri onları o hâlde görse ne derdi bilmiyorum. Gerçi dağ başındalardı ama yine de Mahru'dan çok şifacıya kızmıştım.
Onun akli dengesinin yerinde olmadığını biliyordu.
Akıllı deliye uymuş.
Mahru, yaşadıklarından sonra gelgitler yaşıyordu.
Geçmeyen sinirim bile onu neredeyse arkamda sürgülerken.
Annemlere, Mahru’yu odaya kilitlemelerini söyledim.
Gazeli is
