Yazarın anlatımı…
Dokuz ay olmuştu. Rodi daha da kötü bir durumdaydı.
Kemikleri sayılıyordu. Uykusuz geceler, sessizliğiyle birlikte iyice artmıştı. Kimseyle konuşmuyordu.
Ravend bu hâline deli oluyordu.
Kardeşi nefes alıyor ama yaşamıyor gibiydi.
“Siz sadece toprağın altına gireni mi ölü sanıyorsunuz?”
O da yaşayan bir ölüye dönmüştü.
Susmak vazgeçmektir.
Rodi, şifacıdan sonra artık kendinden vazgeçmişti.
İnsan kalbi ile baş edemediğinde kendinden vazgeçiyordu.
Biri artık susuyorsa yorulmuştur.
Seven de susar, seven de yorulur.
Herkese “İyiyim,” diyordu sadece. “İyiyim…”
Ama değildi.
Çünkü biliyordu, şifacı iyi değildi.
Hem de hiç iyi değildi.
Ama ona da şifacı “iyidir” diyorlardı.
Rodi iyi olduğunu duymuştu.
Ama kalbi biliyordu; iyi değildi işte.
Bütün gece oturmuş, sa
