“พี่มาส่งข้าทำไมกัน”
อาลีนกล่าวออกมาพร้อมกับดิ้นไปดิ้นมาในอ้อมแขนของโทเบียส เธอเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยเพื่อที่จะมองหน้าเขาด้วยแววตาที่ไม่พอใจเท่าไหร่นัก เธออุตส่าห์จงใจดื่มให้เมาเพื่อที่ท่านยาโคปจะมาส่ง แต่ไหงกลับกลายเป็นท่านพี่โทเบียสกลับมาส่งเธอได้ละเนี่ย
“คิดว่าข้าอยากมาส่งเจ้ามานักรึไง อยู่เฉยๆ ไม่อย่างนั้นข้าจะทิ้งเจ้าเอาไว้ข้างทางให้คลานกลับไปที่บ้านพักของตัวเองด้วยขาทั้งสองข้างของเจ้า”
อาลีนขบเม้มริมฝีปากไปมา
“พี่ทำให้แผนของข้าล้มเหลวไม่เป็นท่า..”
เธอเกลียดชังความเป็นห่วงของเขามากทีเดียว ก่อนที่ความสัมพันธ์ของเราสองคนจะย่ำแย่เช่นนี้ มันมีผลมาจากที่เธอดันไปสารภาพรักเขา ในวันที่เรียนจบ อาลีนรวบรวมความกล้าของเธอเพื่อเข้าไปสารภาพรักกับพี่โทเบียสเพื่อนของพี่ชายเธอ เขาอ่อนโยนกับเธออยู่เสมอ คอยเอาใจใส่เธอ และคอยดูแลเธอมาตลอด ความอ่อนโยนของเขาทำให้เธอเข้าใจผิดว่านั่นคือความรัก เธอคิดว่าเรา
