ถนนหน้าอาคาร LuxeLife ว่างเปล่ากว่าปกติ ดารินก้าวออกมาจากตึกพร้อมแฟ้มเอกสารในมือ เธอมองดูนาฬิกา สี่ทุ่มกว่าแล้ว
เธอพิมพ์ข้อความหาภัทร “ที่รักไม่ต้องฝืนมารับหรอก งานยังไม่เสร็จใช่ไหม ฉันขับรถกลับเองได้ เดี๋ยวถึงแล้วจะทักไปนะ”
เสียงโทรศัพท์ตอบกลับสั้น ๆ “โอเค งานยังไม่เสร็จ รักนะ”
ดารินยิ้มบางๆ แววตาเริ่มเหนื่อย เธอหยิบกุญแจรถจากกระเป๋า ก้าวไปทางลานจอด ด้านหลังตึกมีเพียงแสงจากโคมไฟดวงเดียว
เสียงฝีเท้าสองคู่ดังขึ้นจากมุมมืด
เธอชะงัก ขยับมือถือในมือแน่นขึ้น พยายามทำเป็นไม่สนใจแต่หัวใจเริ่มเต้นแรง
“คุณดาริน ใช่ไหมครับ ขอคุยด้วยหน่อย”
เสียงผู้ชายแปลกหน้าดังขึ้น ก่อนที่อีกคนจะขยับเข้ามาใกล้เกินไป
ดารินถอยหลัง “ถ้าต้องการสัมภาษณ์ นัดผ่านอีเมลได้ค่ะ”
“ไม่ถึงขั้นนั้นหรอก…” น้ำเสียงเย็นลงอย่างประหลาด
จังหวะนั้นเอง แสงไฟหน้ารถคันหนึ่งสาดเข้ามาเต็มตา เสียงเครื่องยนต์คำรามสั้น ๆ
รถสีดำจอดขวาง
