โซ่สวาทพันธนาการรัก (3p)

1เหยื่อหรือผู้ล่า

เสียงแก้วกระทบกันดังแก๊ง ท่ามกลางเสียงหัวเราะดัดจริตของพวกไฮโซในห้องโถงโรงแรมหรู แสงไฟแยงตา ดนตรีแจ๊สที่พยายามจะคลาสสิกแต่ฟังดูน่าเบื่อชะมัดสำหรับอัญญา

รองเท้าส้นเข็มสีแดงสดกระแทกพื้นหินอ่อนเป็นจังหวะหนักแน่น เธอกวาดตามองไปรอบงาน มุมปากกระตุกยิ้มนิดเดียว... ยิ้มที่ไม่ได้มาเพื่อร่วมสนุก แต่มาเพื่อ "งาน"

"โลกแห่งความลับของไฮโซเหรอ... หึ ก็แค่ละครลิงฉากใหญ่" เธอพึมพำกับตัวเอง พลางขยับเดรสผ่าข้างให้เข้าที่ เตรียมจดจำทุกความเน่าเฟะภายใต้หน้ากากผู้ดีพวกนี้ไปเขียนคอลัมน์ใหม่

ขายาวๆ ก้าวผ่านล็อบบี้ แต่แล้วจังหวะการเดินก็ต้องชะงัก สายตาเธอสะดุดกึกเข้ากับแผ่นหลังกว้างในสูทดำที่พิงบาร์อยู่ รังสีอำมหิตแผ่ออกมาชัดเจนจนคนรอบข้างไม่กล้าเฉียดใกล้

ชายคนนั้นหันกลับมา... ไม่ต้องมีคำบรรยายให้มากความ สายตาคู่นั้นเหมือนมีดที่พร้อมเฉือนเนื้อ

"อัญญา?" เสียงทุ้มห้วนดังขึ้น ไม่ใช่ประโยคคำถาม แต่เป็นการระบุตัวตน

เธอเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ไม่สะทกสะท้าน "รู้ดี... เป็นเจ้าของที่นี่รึไง?"

เขาไม่ตอบ แค่กระดกแก้วในมือขึ้นเล็กน้อยเป็นการยอมรับ ธาวิน... เจ้าของโรงแรมที่เขาลือกันว่าดุเหมือนหมาบ้า แต่นิ่งเหมือนน้ำแข็ง

ยังไม่ทันที่อัญญาจะอ้าปากต่อบทสนทนา เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังมาจากด้านหลัง พร้อมกลิ่นบุหรี่จางๆ ปนน้ำหอมราคาแพง

"เห้ย... นึกว่าในรูปใช้แอปฯ แต่งซะอีก"

คิรินเดินล้วงกระเป๋าเข้ามา กล้องในมือถูกห้อยทิ้งไว้ข้างตัวเหมือนขยะราคาแพง สายตาเขาโลมเลียเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าแบบไม่แคร์มารยาท

"ตัวจริงแม่ง... น่าโดนกว่าในรูปเยอะ"

อัญญาแค่นหัวเราะในลำคอ หันไปสบตาไอ้หนุ่มปากเสีย "ปากดีระวังจะโดนอย่างอื่นแทนนะคุณ"

"โดนใจเหรอครับ?" คิรินสวนกลับทันควัน พร้อมรอยยิ้มมุมปากที่ดูกวนประสาทที่สุด

ธาวินกระแทกแก้วลงบนบาร์เสียงดัง ปึก ตัดบทสนทนาไร้สาระ "เลิกพล่าม คิริน... แล้วเธอก็เหมือนกัน อย่าเปรี้ยวให้มาก ไฟที่นี่มันแรง เดี๋ยวจะหาทางออกไม่เจอ"

คำขู่นิ่มๆ แต่น้ำเสียงโคตรจริงจัง ทำเอาอัญญารู้สึกวูบวาบแปลกๆ... ไม่ใช่กลัว แต่เหมือนโดนกระตุ้น

เธอยักไหล่ เชิดหน้าขึ้นท้าทายสายตาดุๆ นั่น "แล้วถ้าฉันชอบไฟแรงๆ ล่ะ? เกิดไม่อยากหาทางออกขึ้นมา... คุณจะทำไง?"

คิรินผิวปากหวือ "เชรด... ผู้หญิงแบบนี้สิวะที่กูชอบ กล้าแลก กล้าชน"

ธาวินหรี่ตามองเธอนิ่ง ขยับตัวเข้ามาใกล้จนไหล่แทบชนกัน "งั้นก็อย่ามาร้องทีหลังแล้วกัน... อัญญา"

บรรยากาศรอบตัวเหมือนถูกสูบอากาศออกไปจนหมด เหลือแค่แรงกดดันจากผู้ชายสองคนที่ยืนค้ำหัวเธออยู่ หัวใจอัญญาเต้นรัว แรงดึงดูดบ้าบอนี่มันรุนแรงจนน่าตกใจ เธอต้องถอย... ถอยเพื่อตั้งหลักก่อนจะโดนกินโต๊ะ

เธอหมุนตัวหนี เดินแทรกตัวเข้าไปในกลุ่มแขกทันที สายตาเหลือบไปเห็นเหยื่อรายใหม่ที่คุ้นหน้า

"คุณรณภพ?" เธอแกล้งทักเสียงใส ใส่จริตหญิงสาวผู้บอบบางลงไปหน่อย

หนุ่มเพลย์บอยเจ้าเก่าหันขวับ พอเห็นว่าเป็นใครก็ตาเป็นประกาย รีบปรี่เข้ามาประชิดตัว "คุณอัญญา! โอ้โห... คืนนี้คุณสวยจนผมเกือบช็อค ดีใจจังครับที่ได้เจอ"

เขาก้มลงมาทำท่าจะกระซิบข้างหู มือไม้เริ่มเลื้อย แต่อัญญาไม่ได้สนใจไอ้หมอนี่เลยสักนิด หางตาเธอมองลอดผ่านไหล่เขาไป...

ตรงบาร์... ธาวินยืนกอดอกมองมาตาไม่กระพริบ หน้าตึงเปรี๊ยะ ส่วนคิรินพิงเสา เลียริมฝีปากตัวเองเหมือนเสือเห็นเหยื่อกำลังดิ้น

"คุณนี่ยังปากหวานไม่เปลี่ยนเลยนะคะ" อัญญาแกล้งวางมือลงบนท่อนแขนรณภพ หัวเราะคิกคักจงใจยั่วโมโหสองหนุ่มนั่น

ได้ผล... ธาวินกำแก้วแน่นจนข้อนิ้วขาว คิรินกระดกไวน์รวดเดียวหมดแก้ว สายตาบอกชัดว่า 'เดี๋ยวเจอกัน'

อัญญาผละออกจากรณภพแบบดื้อๆ ทิ้งให้หมอนั่นงงเป็นไก่ตาแตก เธอเดินนวยนาดถือแก้วไวน์แยกตัวออกมา เลือกโซนเลาจ์ด้านในที่คนน้อย แสงสลัวเหมาะกับการ 'รอ'

ทิ้งตัวลงนั่งไขว้ขาบนโซฟากำมะหยี่สีเข้ม เดรสสีแดงร่นขึ้นโชว์ขาขาววับๆ แวมๆ วางแก้วลง หยิบมือถือขึ้นมาไถเล่นทำเมิน... ทั้งที่รู้เต็มอกว่ากำลังโดนจ้องจนพรุน

จากมุมมืดอีกฝั่ง คิรินศอกใส่แขนเพื่อน "ดูยัยนั่น... ทำเมินซะเนียน ท้าทายชิบหาย"

ธาวินไม่ตอบ แต่ขายาวๆ ก้าวตึงตังตรงดิ่งเข้าไปหา คิรินหัวเราะหึๆ ก่อนจะเดินล้วงกระเป๋าตามไปประกบ

เงาตะคุ่มทาบทับลงบนโต๊ะกระจกตรงหน้า อัญญาเงยหน้าขึ้นช้าๆ

ธาวินยืนค้ำหัวกอดอกอยู่ฝั่งซ้าย คิรินทิ้งตัวนั่งลงฝั่งขวาบนพนักพิงโซฟา ขนาบข้างจนเธอขยับหนีไปไหนไม่ได้

"เลือกที่นั่งได้ฉลาดนี่" ธาวินพูดเสียงต่ำ เหมือนกำลังข่มขู่กลายๆ ว่า 'ตรงนี้ถิ่นกู'

คิรินฉกแก้วไวน์ของเธอไปหน้าด้านๆ ยกขึ้นดื่มต่อหน้าต่อตา "ผมว่าเธอจงใจมานั่งล่อเป้ามากกว่า... จริงมั้ยครับ คุณนักเขียน?"

อัญญาเอนหลังพิงพนัก เลิกคิ้วมองทั้งคู่ด้วยสายตายั่วเย้า "แล้วคิดว่าเหยื่อที่ฉันล่อ... ใช่พวกคุณรึเปล่าล่ะ?"

เงียบกริบ...

ธาวินโน้มตัวลงมา มือหนาวางเท้ากับพนักพิงข้างหูเธอ กลิ่นกายผู้ชายผสมกลิ่นเหล้าจางๆ กระแทกจมูก

"ถ้าคิดจะล่อพวกฉัน..." เสียงเขากดต่ำจนแหบพร่า "ต้องเตรียมตัวมาดีกว่านี้นะ"

อัญญาปัดผมทัดหูช้าๆ สบตาเขานิ่ง "ระดับนี้... พอไหวมั้ยคะ?"

ธาวินทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ เบียดจนต้นขาชนกัน ส่วนคิรินโยนตัวลงนั่งประกบอีกข้าง ควงแก้วไวน์เล่นเหมือนควงมีด

"มางานพวกนี้บ่อยเหรอ?" ธาวินถาม น้ำเสียงเหมือนสอบสวนมากกว่าชวนคุย

"ไม่บ่อย... แต่งานคุณดูมีอะไรให้ 'เล่น' เยอะดี"

คิรินยื่นหน้าเข้ามาแทบชิดแก้ม "ที่ว่าน่าเล่นเนี่ย... คน หรือ บรรยากาศ?"

"ทั้งสองอย่าง" เธอตอบสั้นๆ ชัดถ้อยชัดคำ

สองหนุ่มหันมองหน้ากันแวบหนึ่ง สื่อสารกันด้วยสายตาที่รู้กันแค่สองคน ก่อนที่ธาวินจะหันกลับมาจ้องตาเธอ

"ถ้าแค่ตรงนี้คุณยังชอบ..." เขาเว้นจังหวะ โน้มหน้าลงมาจนลมหายใจร้อนๆ รดต้นคอ "ห้องข้างบน... วิวมันเด็ดกว่านี้เยอะ"

คิรินหัวเราะในลำคอ เสริมขึ้นมาทันที "ห้องวีไอพี... เก็บเสียงดี วิวสวย ลืมโลกข้างล่างไปได้เลย"

อัญญาหยิบแก้วไวน์เปล่าจากมือคิรินมาถือไว้ หมุนก้านแก้วเล่น "ฟังดูอันตรายจังนะคะ... เหมือนชวนไปเชือด"

ธาวินขยับเข้าไปใกล้อีก จนอกแกร่งเบียดชิดไหล่บาง กระซิบเสียงพร่าที่ข้างหู

"อันตรายแน่... ถ้าคุณปอดแหก แต่ถ้าใจถึง... คุณจะได้รู้อะไรดีๆ กว่าที่คิดนะอัญญา"