เมียชังของคุณเสือ

พิธีวิวาห์กลางสายฝน

เสียงสายฝนโปรยปรายลงมาไม่ขาดสายตลอดทั้งวัน ละอองเย็นเยียบที่เกาะบนผืนดินและหลังคาไม้เก่าแก่

ทำให้บรรยากาศของงานแต่งงานในเรือนไม้ใหญ่ช่างหม่นหมองอย่างน่าประหลาด ทั้งที่ควรเป็นวันแห่งความสุข

แต่สำหรับพิมพ์ชนกนี่คือวันที่เธอเหมือนถูกผลักให้เดินเข้าสู่กรงขังที่ไร้ทางออก

ห้องโถงกลางบ้านถูกประดับด้วยดอกไม้ป่าเรียบง่าย โต๊ะยาวตั้งขนานกันเพื่อรองรับแขกเหรื่อเพียงไม่กี่คน

ทุกสายตาจับจ้องมาที่เธอเจ้าสาวในชุดไทยจักรีสีงาช้างที่งดงามสะกดตา

แต่ในความงามนั้น กลับมีแววเศร้าซ่อนอยู่

หัวใจของพิมพ์ชนกสั่นระรัว เธอพยายามก้าวเท้าอย่างมั่นคงไปยังแท่นพิธีที่จัดขึ้นชั่วคราว

เสียงสายฝนกระทบหลังคาดังราวกับเสียงกระซิบตอกย้ำว่า นี่ไม่ใช่ความฝันหวานในนิทาน

หากแต่เป็นการแลกเปลี่ยนบางอย่างที่เธอไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธมันได้เลยสักนิด

ฝั่งตรงข้าม ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ยืนเด่นตระหง่าน ใบหน้าเข้มคมชัด

สายตาดุดันราวกับเสือป่าที่พร้อมขย้ำเหยื่อเขาคือ “เสือ” หรือ ศิวกร ผู้ชายที่เธอจำต้องเรียกว่า สามี ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป

ดวงตาคมนั้นไม่แม้แต่จะเหลือบแลเธอสักเสี้ยววินาที ตั้งแต่เริ่มพิธีจนสิ้นสุด คำพูดที่เอื้อนเอ่ยมีเพียงถ้อยคำตามหน้าที่ของเจ้าบ่าว

แต่ไร้ซึ่งความอบอุ่นใดๆ จากเขา จนเธอรู้สึกเหมือนกำลังแต่งงานกับคนแปลกหน้า

แต่มันก็จริงที่เขากับเธอคือคนแปลกหน้าที่ไม่คุ้นเคยกันเลยแม้แต่น้อย

เมื่อเสียงสวดมงคลและการรดน้ำสังข์จบลง แขกเหรื่อบางส่วนทยอยกลับ

ทิ้งให้เรือนไม้ใหญ่เหลือเพียงครอบครัวและคนใกล้ชิดและคนงานประปราย

เสียงฝนยังคงตกหนักราวจะซ้ำเติมบรรยากาศให้มืดมนยิ่งกว่าเดิม

ค่ำคืนนั้น ห้องหอที่ชั้นบนของเรือนหลังกว้างใหญ่ปกคลุมด้วยความเงียบงัน

มีเพียงแสงไฟสลัวจากโคมตั้งโต๊ะสาดเงาเลือนรางบนผนังไม้เก่า

พิมพ์ชนกยืนอยู่ริมเตียง หัวใจเต้นแรงแต่ไม่ใช่เพราะความเขินอายแบบเจ้าสาวทั่วไป

หากแต่เพราะความหวาดหวั่นที่กัดกินอยู่ข้างใน หายใจติดขัดราวกับถูกบีบคอ เธอมองไปที่ศิวกรยืนพิงกรอบหน้าต่างสูง

แก้ววิสกี้ในมือสะท้อนแสงสีทองอำพัน

เขายกขึ้นจิบช้าๆ ก่อนทอดสายตาคมดุเข้ามาอย่างเย็นชา

“เธออย่าฝันไปเลยฉันจะแตะต้องเธอ”

เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นหนักแน่นจนเธอสะดุ้ง หัวใจราวถูกบีบแน่น

เธอพยายามกลืนก้อนแข็งในลำคอ มันอึดอัดหายใจแทบไม่ออก

บังคับตัวเองให้ยืนนิ่ง ริมฝีปากซีดขาวขยับตอบช้าๆ

“ฉันรู้คนอย่างคุณคงไม่เสียเกียรติมาแตะต้องคนอย่างฉันและฉันก็ไม่เคยอยากได้ความรักจากคนอย่างคุณนักหรอก”

ดวงตาคมวาวขึ้นเล็กน้อยก่อนริมฝีปากหยักกระตุกยิ้มเหยียด

“ดีอยู่ให้เป็นก็แล้วกัน เธอจะได้รู้ว่าการเป็นเมียของฉันมันเป็นยังไง”

ถ้อยคำนั้นบาดลึกลงไปในหัวใจเธอเหมือนมีดกรีดซ้ำๆ ลงในใจดวงน้อยของเธอ

แม้เธอจะพยายามเข้มแข็งสักเพียงใด แต่ความเจ็บปวดก็ปิดไม่มิด

เสียงฝนข้างนอกยังคงตกหนักไม่หยุด ราวกับฟ้ากำลังร้องไห้แทนเธอ

คืนแรก ที่ควรเต็มไปด้วยความหวานชื่นและความอบอุ่น

กลับถูกแทนที่ด้วยความเงียบอันเย็นชาและความเกลียดชังจากเขา

เขานั่งอยู่บนขอบเตียง สายตาเยียบเย็นจับจ้องเธอ พิมพ์ชนกทิ้งตัวนั่งลงบนเตียงไม้หลังใหญ่

ดวงตาเอ่อคลอด้วยน้ำใส แต่เธอเม้มปากแน่น ไม่ยอมปล่อยหยดน้ำตาสักหยดให้ไหลออกมา

ไม่ฉันจะไม่ยอมอ่อนแอให้เขาเห็นเด็ดขาด

เธอรู้ดีอยู่แล้วว่าการแต่งงานครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องของความรัก

หากแต่เป็นการชดใช้หนี้ หนี้ที่ครอบครัวเธอติดค้างไว้กับครอบครัวเขา

และหนี้ที่เธอไม่เคยก่อ

แต่ต้องรับกรรมเพียงเพราะเป็นลูกของผู้ชายที่ศิวกรเกลียดชังนักหนา

ศิวกรเกลียดเธอเพียงเพราะเขาเชื่อว่าครอบครัวเธอเป็นต้นเหตุที่ทำให้พ่อเขาต้องตาย

ความจริงที่เล่าขานในหมู่ญาติฝ่ายเขาคือ พ่อของศิวกรเคยเป็นหุ้นส่วนใหญ่ในกิจการโรงงานน้ำตาล

แต่หลังเกิดปัญหาหนี้สินและการล้มละลาย พ่อของเขาก็เสียชีวิตด้วยอาการหัวใจวาย

และทุกคนต่างชี้ไปที่พ่อของพิมพ์ชนก ว่าเป็นผู้หักหลังและโกงหุ้นส่วนทั้งหมด

ตั้งแต่นั้นมา ความเกลียดชังจึงฝังลึกอยู่ในสายเลือดของศิวกร

เวลาผ่านไปเนิ่นนานหลังจากที่ศิวกรออกไปจากห้องหอแห่งนี้

พิมพ์ชนกนอนลืมตาอยู่ในความมืด น้ำตาไหลรินอย่างไร้เหตุผลทุกสิ่งรอบตัวดูหม่นหมองว่างเปล่า

เสียงฝนโปรยปรายเหมือนดนตรีโศกเศร้าที่กล่อมใจให้จมดิ่ง ความเหนื่อยล้าทำให้ทุกอย่างดูมืดมน

เธอหวนคิดถึงวันที่พ่อแม่ถูกกดดันให้ยกลูกสาวแลกกับการปลดหนี้หลายล้าน คำว่า แต่งงานเพื่อรักษาหน้าและเกียรติของตระกูล

กลายเป็นโซ่ตรวนที่พันธนาการเธอเอาไว้ กับแต่งงานในครั้งนี้

“พิม ลูกต้องเข้มแข็งนะ”

คำพูดสุดท้ายของแม่ก่อนพิธีแต่งงานยังคงก้องอยู่ในหู

“บางครั้งการเสียสละของคนหนึ่งอาจรักษาชีวิตอีกหลายคนในครอบครัวเอาไว้”

เธอหลับตาลงอย่างช้าๆ สัญญากับตัวเองในใจว่าต่อให้ชีวิตคู่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง เธอก็จะไม่ยอมแพ้

จะไม่ยอมให้ความเกลียดชังทำลายเธอจนหมดสิ้น

เช้าวันต่อมา สายฝนหยุดตก ท้องฟ้าหม่นหมองยังคงปกคลุมไร่อ้อยที่กว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา กลิ่นดินชื้นหลังฝนอบอวลในอากาศ

พิมพ์ชนกยืนอยู่ริมระเบียง มองทิวทัศน์ที่ไม่คุ้นเคย

เธอรู้ว่านับจากนี้ไปทุกย่างก้าวของเธอจะไม่ง่ายดาย แต่หัวใจเธอก็ยังเปี่ยมด้วยความหวังลึกๆ ว่าสักวันหนึ่ง

ความจริงจะปรากฏว่าพ่อของเธอไม่ได้เป็นต้นเหตุให้พ่อของศิวกรต้องตาย และเธอจะหลุดพ้นจากคำตราหน้าว่า เมียขัดดอก

ทว่าในตอนนี้เธอทำได้เพียงยืนนิ่ง ท่ามกลางสายตาเย็นชาของชายผู้เป็นสามี ที่มองเธอไม่ต่างจากคนแปลกหน้าที่น่ารังเกียจ