รัก(ไม่)ร้าย นายไบค์เกอร์

มาคืนค่าเหล้า? 1/2

อบเชย...

"อีแมมื่อนี่ข่อยสิกลับเร็วเด้อ เฮ็ดกับเข่าไว่เผื่อข่อยนำ" (แม่วันนี้เชยกลับเร็วนะ ทำกับข้าวไว้เผื่อเชยด้วย)

เสียงฉันตะโกนบอกแม่ที่กำลังผัดข้าวให้ลูกค้าอยู่ก่อนจะเดินพายกระเป๋าออกมาเพราะวันนี้มีเรียนช่วงสายๆ ก็เลยออกจากบ้านช้าหน่อยอีกทั้งตั้งแต่ที่ฉันรับจ๊อบที่ผับ เจ้านายที่สนามแข่งก็ไม่ค่อยให้ฉันเข้าสนามถ้าไม่มีงานใหญ่ๆ

ครอบครัวของฉันมาจากต่างจังหวัด ถึงฉันจะเกิดและโตที่กรุงเทพแต่ภาษาพ่อภาษาแม่ฉันก็พูดได้เพราะพ่อกับแม่ฉันไม่คุยกันเป็นภาษากลางน่ะสิ

แม่ของฉันเปิดร้านขายอาหารตามสั่งอยู่ในเพลิงข้างๆ ป้ายวินมอเตอร์ไซต์ที่พ่อของฉันเป็นหัวหน้าวินอยู่ ส่วนฉันเมื่อก่อนก็ช่วยแม่ขายของหลังเลิกเรียนแต่พอเข้ามหาลัยฉันก็เริ่มรับงานเป็นพีซีตามบูธเครื่องสำอางจนรุ่นพี่ที่มหาลัยชวนมารับจ๊อบเป็นพริตตี้ จากนั้นฉันก็เดินทางสายนี้เพราะได้เงินดีกว่า แต่ถึงจะเงินหนักยังไงฉันก็เช็คงานทุกครั้งว่าโอเคและปลอดภัยมั้ยไม่ใช่ว่าเห็นเงินหนาก็ไปกับเขา และฉันน่ะให้เกียรติอาชีพของตัวเองเสมอ ถ้าบอกว่าเป็นพริตตี้ก็คือเต็มที่กับคำว่าพริตตี้ไม่มีอย่างอื่นแอบแฝง พ่อกับแม่สอนฉันเสมอว่าทุกอาชีพมีเกียรติแต่เราต้องให้เกียรติอาชีพนั้นๆ ก่อน

ติ้ง!!

กระถิน >>> อบเชยเรียนเป็นไงบ้าง

เสียงแอพพลิเคชั่นไลน์ที่ดังขึ้นพร้อมกับแสงไฟหน้าจอโชว์ชื่อของยัยเพื่อนซี้ที่ส่งข้อความมาก็ทำให้ฉันถึงกับยิ้มแก้มปริ เพื่อนรักของฉันตอนนี้นางไปเป็นนักศึกษาแลกเปลี่ยนอยู่ที่ต่างประเทศโน่นแน่ะแต่อีกแค่เดือนกว่าๆ นางก็กลับมาแล้วล่ะเพราะว่าจะครบเทอมแล้ว

อบเชย >>> ปวดหัวมากเลยกระถิน เนี่ยกระถินไม่อยู่ไม่มีใครแบ่งเลคเชอร์ให้เชยดูเลยอะ

กระถิน >>> คิกๆ เชยก็อย่าเอาแต่ดูซีรีย์ในเวลาเรียนสิเดี๋ยวก็ไม่ผ่านหรอก

อบเชย >>> ใจร้าย

กระถิน >>> ไว้คุยกันใหม่นะเชย

กระถิน >>> คิดถึงๆ

อบเชย >>> คิดถึงเหมือนกันมากๆ ด้วย

การเรียนในวันนี้ผ่านไปด้วยดีเหมือนทุกๆ วันถึงจะมีอะไรหลายอย่างที่ต้องทำแต่ฉันก็ไม่ลืมหรอกนะว่าวันนี้น่ะต้องไปเก็บค่าเหล้าจากไอ้บ้านั่น! ทั้งที่วันนี้เป็นวันหยุดของฉันแท้ๆ แต่ฉันก็ต้องไปที่ผับนั่น หึ้ย!

"อีแมข่อยไปเฮ็ดเวียกก่อนเด้อ" (แม่เชยไปทำงานก่อนนะ)

ฉันร้องบอกแม่หลังจากที่กินมื้อเย็นเสร็จแล้วก่อนจะรีบกระโดดซ้อนท้ายมอไซค์ของพี่ๆ ในกลุ่มวินของพ่อให้ไปส่งหน้าปากซอย

"ไสว่ามื่อนี่วันหยุด" (ไหนบอกว่าวันนี้วันหยุด)

"แต่ข่อยบ่หยุดข่อยขยัน" (แต่เชยไม่หยุดเชยขยัน)

ฉันตอบติดตลก

"โอ๊ย! ขนาดไปเรียนยังตื่นสวย แนวเดียวที่กูเห็นมึงขยันกะนั่งแคปรูปผู้บ่าวเกาหลีฮั่นล่ะ" (โอ๊ย! แค่ไปเรียนยังตื่นสายเรื่องเดียวที่ฉันเห็นแกขยันก็คงนั่งแคปรูปหนุ่มๆ เกาหลีนั่นแหละ)

"โอ๊ยข่อยบ่เว่านำเจ้าแล่ว ไปอ้ายซิ่งไปเลยอ้ายมื่อนี่ข่อยฟ่าว" (โอ๊ยเชยไม่คุยกับแม่แล้ว ไปเลยพี่แว้นไปเลยพี่วันนี้หนูรีบ)

ฉันบอกพี่วินมอไซต์

"โอเค้ๆ เกาะแอวอ้ายดีๆ เด้อน้อง" (โอเคๆ เกาะเอวพี่ดีๆ นะน้อง)

แง๊น!! ...

.

.

.

"อ้าวอบเชยทางนี้ๆ"

เสียงพี่การ์ดในร้านโบกไม้โบกมือให้ฉันเมื่อเห็นฉันเดินเข้าไปด้านใน

"พี่หวัดดีค่ะ"

ฉันทักทายก่อนจะนั่งลงตรงเก้าอี้สูงหน้าบาร์ ตอนนี้ร้านยังไม่เปิดหรอกแต่ฉันดันรีบออกมาก่อนซะงั้นเพราะขี้เกียจช่วยแม่ขายของ

"มาเที่ยวเหรอเราหรือมารับจ๊อบพิเศษ"

พี่การ์ดคนเดิมที่ทักฉันถามขึ้นพลางเดินไปเดินมาและจัดหน้าบาร์ไปด้วย

"อ๋อวันนี้เชยมาทำธุระค่ะพี่พอดีนัดเพื่อนไว้ที่นี่ก็เลยรีบออกมา"

ฉันตอบก่อนจะมองซ้ายทีขวาทีแล้วนั่งเขี่ยโทรศัพท์เล่นเพื่อฆ่าเวลา กว่าผับจะเปิดก็อีกตั้งนานแล้วไอ้บ้านั่นมันจะมาตามนัดมั้ยนะไม่ใช่ชิ่งล่ะฉันจะแจ้งตำรวจให้

เป็นเวลานานพอสมควรที่ฉันมารอเก็บค่าเหล้าจากไอ้บ้านั่นแต่ก็ไม่มีวี่แววว่าจะได้คืนเพราะเที่ยงคืนกว่าแล้วฉันก็ยังไม่เห็นหน้าหล่อๆ ของไอ้บ้านั่นโผล่มาเลย

"เฮ้อ! นี่ฉันเชื่อใจคนแบบนั้นได้ยังไงเนี่ย!"

ฉันบ่นให้ตัวเองพร้อมกับถอนหายใจแรงๆ ด้วยอาการเซ็งๆ ก่อนจะเดินออกมาจากผับ

"พี่! ไปหมู่บ้าน XXX ซอย X แยก XX"

ฉันโบกมือเรียกวินมอเตอร์ไซค์แถวนั้นให้ไปส่งที่บ้านเพราะขี้เกียจต่อรถเมล์หลายต่อ แล้วก็ไม่อยากนั่งแท็กซี่ด้วยเพราะดึกมากแล้วถ้าเกิดอันตรายอะไรขึ้นมาวินมอเตอร์ไซค์เป็นอะไรที่หนีได้ง่ายสุด

"แปดสิบบาทน้อง"

ไม่นานฉันก็เดินเข้าไปในรั้วบ้านที่ทั้งหลังมีฉันอาศัยอยู่แค่คนเดียว

บ้านหลังนี้ใหญ่โตพอที่คนข้างนอกดูแล้วมองว่าฉันรวยเลยแหละ แต่ใครจะรู้ล่ะว่าบ้านหลังนี้น่ะเคยเป็นบ้านของเจ้านายเก่าของแม่ฉันที่เคยทำงานเป็นแม่บ้านให้เขามาก่อน พอเขาย้ายไปอยู่ใต้หวันเจ้านายคนนั้นก็เลยยกบ้านหลังนี้ให้แม่ฉันเพราะเห็นว่าเป็นคนเก่าคนแก่แล้วก็ดูแลกันมานาน แต่ก็นะถึงจะมีบ้านดีๆ อยู่แม่กับพ่อของฉันก็ยังไปนอนเพลิงเก่าๆ ข้างป้ายวินมอเตอร์ไซค์อยู่ดี ก็งี้แหละคนแก่ถึงจะมีที่ดีๆ ให้นอนก็ไม่ยอมนอนแถมเวลาบ่นให้ก็ชอบอ้างว่าห่วงของที่ร้าน โจรบ้าที่ไหนจะมาขโมยหม้อเก่าๆ ไหนจะถ้วยชามจานช้อนอีก เฮ้อ!

การที่ทั้งบ้านมีฉันอาศัยอยู่แค่คนเดียวมันก็ดีหรอกนะ เวลาพาเพื่อนมาก็รู้สึกว่าเป็นส่วนตัวดีไม่รบกวนพ่อแม่ ที่สำคัญฉันน่ะไม่โดนแม่บ่นด้วยแต่ข้อเสียก็คือถ้าหิวขึ้นมาก็ต้องทำอะไรกินเองเพราะแม่ไม่ได้อยู่ทำให้ นอกเสียจากว่าฉันจะแวะไปกินข้าวที่เพลิงของแม่เหมือนกับวันนี้แต่ส่วนมากก็จะกินอาหารแช่แข็งเพราะฉันน่ะขี้เกียจออกไป

"ใครอยู่ในบ้านอะพ่อเหรอหรือว่าแม่"

ขณะที่เดินๆ เข้าไปในบ้านฉันก็ต้องขมวดคิ้วเมื่อเห็นว่าทีวีในห้องนั่งเล่นถูกเปิดทิ้งเอาไว้แถมโต๊ะหน้าทีวียังมีกล่องผลไม้ที่ฉันปลอกแช่ตู้เย็นเอาไว้วางอยู่ด้วย ไหนจะห่อขนมขบเคี้ยวที่ฉันซื้อมาติดบ้านไว้อีก

"บ้าน่าพ่อกับแม่เนี่ยนะจะกินขนม หรือว่าจะเป็นโจร! "