Nagising ako sa gitna ng gabi.
Hindi dahil sa sakit—kundi dahil sa pakiramdam na may mali.
Tahimik ang hospital room, pero ramdam ko ang bigat sa hangin. Parang may matang nakamasid. Bahagya akong bumangon at doon ko napansin—wala si Yael sa tabi ko.
Kanina lang, mahigpit niyang hawak ang kamay ko. Ngayon, bakante ang upuan.
Pinilit kong bumaba sa kama, dahan-dahan, kahit nanginginig pa ang tuhod ko. Sinilip ko ang bahagyang bukas na pinto.
At doon ko siya nakita.
Nakatayo si Yael sa hallway, nakatalikod sa akin. May kausap siya sa cellphone. Mahina ang boses niya, pero sapat para marinig ko ang bawat salitang bibitawan niya.
“Kung namatay siya, mas mabuti.”
Nanlamig ang buong katawan ko.
“Hindi ko na siya pipigilan,” dagdag niya. “Ginawa na niya ang pinakamalaking pagkakamali ng
