The Last Autumn

Chapter 2 Castle

Halos ilang ora na rin akong paikot-ikot sa higaan. It's already 12 midnight yet my mind was searching for something.

I tried to close my eyes and not to move. But my mind was not letting me sleep.

Argh! What's your probleeeeem? I uttered to myself.

Naalala ko nanaman ang nangyari kanina. Hindi ko binanggit kina mommy ang tungkol doon. Sino ba naman kasi ang maniniwala sa kanya? In fact halos wala nga akong naintindihan sa sinasabi nya. What's the Ireland----? Icela---? Are---? Arendelle? Yes, it's Arendelle! Right? Whatever. Ang alam ko lang na Arendelle is where Elsa and Anna live. Maybe he's a fanatic of Frozen.

Geez!

I look at the side table where my alarm clock is placed, I check the time. It's already 12:59 AM. I guess hindi na talaga ako makakatulog pa.

Pasinghal akong bumangon sa aking kinahihigaan. Umuupo ako sa gilid ng kama at dinama ang malamig na simoy ng hangin na nang galing mula sa bukas na terrac-----

Wait? What? The door on my terrace is open? But all the windows are all stocked up. Dahil sa tagal ng panahon na hindi ako nagbubukas ng bintana ay kinalawang na ang mga lock nito at hirap na buksan pa. Halos gabi na rin kasi bago ako makauwi galing paaralan dahilan para manatiling naka sarado ito buong araw.

I slowly stood up and went through the open door of the terrace. It is a small terrace from my room. I remember when I was a kid, I usually play here alone because others kids don't want to play with me. I don't have any friends. Tinatanaw ko na lang ang ibang mga batang naglalaro at iniisip na kasali ako sa kanila.

They are scared and bully me because of my appearance. I have white wavy hair. My skin was too white and my eyes are color blue. But one time another kid saw that it changed to the color red, dahilan para mawalan ako ng tuluyan ng mga kalaro at kaibigan.

Sounds impossible right? I know that is the reason why they called me a freak or witch.

But my doctor tells me that it was a strange disease. They called it Albinism. It is a genetic condition where people are born without the usual pigment (color) in their bodies. Some people with a condition called oculocutaneous albinism have extremely pale skin and eyes, and white hair. Others with this same type of albinism might have slightly more color in their hair, eyes, or skin.

Most people with Albinism had an eye problem and it can get through genetic genes. But, in my case I have healthy eyes, and none of my parents nor in our family had a story of albinism.

Naputol ang lahat iniisip ko nang mapukaw ang aking atensyon ng mga bituwin.

I look up at the sky, "You are so bright too, yet people still like you." I whispered softly to the air. I envy those stars who didn't experience being neglected by others. I point out my index finger and try to connect the stars.

Muling umihip ang malamig na simoy na hangin at maharang dumampi sa aking balat. It's getting colder. I hug myself trying to give it a warm hug.

Masyadong akong nalibang sa ganda ng mga bituwin kaya't nakalimutan ko na ang totoong pakay ko sa pagpunta sa terrace.

Noong magsawa na ako ay nag desisyon na akong pumasok na loob. I close the sliding door and lock it. Nakaka-limang hakbang pa lamang ako ay agad akong bumalik upang siguraduhin na nasarado ko ito.

I let out a deep sigh.

Nung muli kong tignan ang orasan ay alas tres na ng umaga. Nakaramdam na rin ako ng antok at muling bumalik sa aking higaan. I covered myself with the comforter and hug my pillow.

Maya-maya lamang ay dinalaw na ako ng antok at tuluyang nilamon ng kadiliman.

..............

Nagising ako sa sinag ng araw na nagmula sa maliit na siwang ng kurtina.

Iniunat ko muna ang aking katawan bago tuluyang idilat ang aking mga mata.

My eyes literally get bigger when I saw it's already 9 AM.

I hurriedly get up, grab my towel, and went to the bathroom.

Hindi ba tumunog yung alarm? O sadyang hindi lang ako nagising dahil sa anong oras na rin ako nakatulog kaninang umaga. Grrrrrr!!

Wala pang kalahating oras na nakapag-ayos na ako ng sarili. Dali-dali akong bumaba ng kwarto. Nagulat ako ng maabutan ko si daddy na nag babasa habang nagkakape at si mommy naman ay nag hahanda ng agahan.

They both feel my presence and look at me. "Oh, good morning baby!" Mom greeted me hinila naman ni dad ang isang upuan kung saan ako parating nakaupo. "Let's have a breakfast first" pagyaya niya sa akin.

"No thanks mom, dad" I refuse. "Late na po kasi ako, maybe sa school na lang ako mag breakfast," papaalis na sana ako ng biglang mag salitang muli si daddy.

"Your mom and I decided to move you to another school," he did not even look at me. While mom just nodded and smile.

"Inayos na rin namin ang mga papers mo, you're all set. We will go to your new school later to get your uniform and other stuff." This time nakatingin na siya sa akin. His eyes are so unreadable. I can't see any emotion in it. He's looking straight into my eyes trying to say something.

"You better go back to your room and change your clothes. Bilisan mo na ng makapag almusal na tayo." Mom gently put her hand on my cheek.

I want to ask them why they didn't tell me about this. Ngunit mas pinili ko na muna sundin sila at agad na nag tungo pabalik sa aking kwarto upang mag palit ng damit.

Nang matapos ako ay agad akong bumama muli upang makapag agahan.

Hindi pa man ako nakaka-upo ay agad ko silang tinanong. "What's the matter? If it was about yesterday, I'm not guilty!" Hindi ko napigilan ang sarili ko na biglang tumaas ang boses. Hindi ba sila naniniwala sa akin?

"We know sweetie. Don't think that we don't believe you." Mom said with a soft voice.

"Then, why would I need to transfer to another school?" I still don't understand or saw any other reason.

"Let just say that that school was not suitable for you anymore," dad put down his book. "Let's eat." He calmly said, wala na muling nag tangka pang magsalita.

Napuno ng katahimikan ang buong bahay at tanging ang ingay lang ng mga nag-uuntugang plato at kutsara ang lumilikha ng tunog.

Nang matapos na kaming kumain ay agad akong tumulong sa pagliligpit. Nauna akong pumunta ng sasakyan. Doon ko na lamang sila hihintayin.

Mga ilang sandali lang ay agad naman na silang dumating.

"Are you sure about this?" Nagising ako sa isang pamilyar na tinig. It was mom.

Hindi ko namalayan na nakatulog na pala ako.

What is she talking about? Ako ba ang pinag-uusapan nila? I pretend that I'm still sleeping. Kahit na sobrang nangangalay at na mamanhid na ang aking katawan ay mas pinili kong hindi gumalaw.

"Don't worry hon, Drevon is there. I'm sure he'll take care of her." He holds mom's hand tightly and looks into her eyes. Hindi iyon nag tagal at muling itinuon niya ang mata sa kalsada.

Ganoon rin ang ginawa ni mommy ngunit bakas parin ang pagkabahala sa kanyang mga mata.

Who's Drevon? Kung ako man ang tinutukoy nila ay bakit ganoon na lamang kakampante ang aking ama na ipagkatiwala ako sa ibang tao? O sa kanya? Hindi ko mapigilan na mag taka at kwestunin ang aking sarili.

Sa pagkaka-kilala ko sa aking mga magulang ay hindi ganoon kadali makuha ang kanilang tiwala. Lalo na at ako ang pinag-uusapan. Buong buhay ko ay hindi ako o kami nagkaroon ng kasambahay. Kahit gaano sila ka busy ay hindi ko man lang nadama na nag kulang sila sa akin.

"I know. I just can't ----" agad nitong pinutol ang kanyang sasabihin. I guess they figure out that I'm awake.

Marahan akong gumalaw upang mag mukhang naalimpungatan. Bahagya akong uminat at pakurap-kurap pa ang mga mata.

"Mom-m?" I tried to sound it like just awaken. Ngunit pag piyok ang kinalabasan.

I heard dad chuckle. What a shameee!

While mom looked at me "Yes baby?" She said while smiling. My mom is calm as the sea but a disaster when you messed.

"Malayo pa ba tayo?" Hindi ko alam kung ilang oras na ba namin tinatahak ang walang katapusang kalsadang ito. Tanging mga matatayog na puno lang ang makikita mo.

"Nope, we're almost here," itinuon naman niya ang mata sa harapan dahilan para sundan ko ang kanyang tingin.

Sa hindi kalayuan ay bumungad sa aking ang isang napakalawak na karagatan. Hindi ko mapigilan na hindi mapatulala sa ganda ng tanawin na nakikita ko.

Ibinaba ko ang bintana at agad na inilabas ang kalahati ng aking katawan. "Careful." Narinig kong ani ni dad ngunit hindi ko mapigilan ang kasabikan.

Bago pa man ako tuluyang sakupin ng saya ay agad akong napabalik sa aking kinauupuan.

"Dad? Mom? Akala ko ba ay lilipat ako ng paaralan?" Ngayon ko lamang napagtanto ang dahilan ng aming pag-alis. Nawala sa aking isipan ang aming totoong pakay.

"Are you kidding me? Don't tell me na ni enroll n'yo akong bilang isang sirena?" Geez what I'm saying? But it’s kinda exhilarating, siguro naman sa pagkakataong ito ay matututo na akong lumangoy.

But honestly, when I was a kid I badly want to be a mermaid. Pero pinagkaitan ako ng buntot at talento sa paglangoy. I feel pity for myself.

Malakas naman ang naging paghagalpak ng tawa ng aking ama. Napailing na lamang si mommy.

"When did you learned to joke?" Tanong ni dad habang natatawa nitong saad.

"No dad, I'm serious! Well, not about the mermaid thing but my new school." Don't tell me na mayroon school sa ilalim ng tubig. Madalas ko lamang ito napapanood o di kaya ay nababasa but, I didn't expect that it existed! Hindi ko mapigilan na hindi masabik na aking mga naiisip.

"Don't imagine things Néos." Psh! Why it looks like that they can read my mind? Singhal ko sa aking sarili.

"I'm not imagining anything." I secretly pout. What's wrong with imagining things. It is fun! Right?

"Okay, that's enough. We're already here." Mom said with her sweet smile. Agad ko namang natuon muli ang atensyon sa napakalawak na karagatan.

I hurriedly out of the car, spread my arms, and let the fresh wind touch the whole me that came from the sea. I think it's been years when the last time I saw the ocean physically.

Hindi ko agad napansin ang Yacht sa aking harapan.

Mom holds my hand and guides me through the yacht. "Mom, are we really going to ride here?" I’m so confused.

Hindi ba submarine dapat ang susundo samin? Hindi kaya ay nasa kabilang isla ang paaralan na sinasabi nila? Bakit naman sobrang layo? Is mom and dad don't love me na? Hindi ko pagilan ang maluha sa mga iniisip ko. Lumalabas nanaman ang pagiging childish ko.

I let out a deep sigh. Siguro ay nakahanap na sila ng bagong anak. The normal one. I bitterly smiled.

"You’re imagining things again, baby." Dad pats my head and messes with my hair.

"Stop it, I'm not a baby anymore." I pouted.

Besides my bago naman na kayong anak. Kaya tinapon n'yo na ko sa malayong lugar. Hindi ko mapigilan hindi mag maktol sa isipan ko.

Wala pang isang oras naming binabaybay ang karagatan ay biglang dumilim ang buong paligid.

My heartbeat became faster as I can’t see any light.

"Daddy?" He immediately grabs my hand and hugs me tight.

"What's going on?" I asked him. I can’t see anything, just complete darkness.

He softly kissed my head. "It's alright baby." He whispered.

"Where's mom---" before I could finish my word, the surroundings lit up again.

My eyes immediately find my mother. Naka hinga ako ng maluwag when I saw her sitting on the next couch. She smiled at me.

They all looked calm as if nothing happened.

Tatayo na sana ako para lapitan si mommy ngunit napatigil ako sa aking kinatatayuan ng makita ko ang bagay na nasa harapan ko.

The yacht stop far enough para hindi maabot ng bumababang tulay.

My mouth literally shaped o when I clearly saw behind the bridge.

Akala ko ba ay isang paaralan lang ang pupuntahan namin? Napakagara nito para sa isang paaralan.

Parang isang kastilyo,

No, it's exactly a castle-----

A castle in the middle of the sea.