The Last Autumn

Chapter 3

I still can't believe what in the world this place is right now.

My eyes suddenly became big — Is this what Mr. Fuego told me? I uttered to myself.

"Is this the Arendelle?" Hindi ko namalayan ang pagbuka ang aking bibig. I heard them laugh.

The captain of the yacht looked at me, "Where did you get that Arendelle? I guess Mr, Noblesse your daughter loves to watch frozen." He joked and softly chuckled.

Look who's talking. Psh, why did you also know Arendelle of frozen, ha?

Sasagot na sana ako ngunit tuluyan ng naibaba ang tulay.

The bridge was made of wood. Are they sure that it is safe? I mean, the waves are strong. But there’s something strange ------ in this area, around the castle, I mean school rather. The waves are more calm. The frequent of the wave change when its come around the school. Parang kung may anong mahika ang nakapalibot dito dahilan nang biglang pagkalma ng alon tuwing ito ay lalapit sa direksyon ng paaralan.

Nanatili akong naglakad sa gitna, dahil sa takot na baka may biglang tumalon na isang malaking isda. We don't know what's creature we may encounter in the middle of the deep blue sea.

The front door was so big. It was like a door of a giant man. Hindi ko maiwasan hindi malula nang mas tuluyan na naming napasok ang loob ng paaralan.

The inside was actually a real castle, not a school. From floor to ceiling, It was filled with gold!

Can we afford this type of school? I know both my parents have work and they can send me to an expensive school. But this school is extravagant!

In the first place, sinong matinong tao ang mag tatayo ng isang kasti--- paaralan sa gitna ng karagatan. Second, gold for a floor? Pwede namang tiles na lamang. Paano kung tibagin ito ng mga estudyante --- grrrrr! napakawalang kwenta naman ng iniisip ko. Isa pa, anong pakielam ko sa kanila?

Hindi ko mapigilan hindi awayin ang sarili ko sa dami ng mga bagay na kanyang tinatanong.

Kating-kati nako mag tanong sa aking mga magulang, napag desisyonan ko na mag tanong na dapat lang ay kanina ko pa ginawa. Ngunit biglang may dumating na dalawang lalaki at isang babae.

Their posture is like a real prince and princess. Besides its luxurious jewelry, its clothes are simple yet elegant.

They all bowed to us, which causes to make my eyes to get bigger. Why they always bowed? Are they from Korea or Japan? ,

I awkwardly bowed too, this time sila naman ang nanlaki ang mga mata ngunit madali silang nakabalik sa ulirat.

My mom couldn't help but giggle. She’s so jolly, and that’s what I loved about her. I never saw her mad nor distraught.

I am not informed that this will happen. Sana man lang ay sinabihan ako ng aking mga magulang na hindi simpleng paaralan ang aking lilipatan. Nang sa gayon ay maihanda ko naman ang aking sarili sa mga kaganapan.

I look at my mom and try to ask her what's going on. I guess she understands what I wanted to say. Tumango ito sa akin at parang sinasabing ayos lang ang lahat.

Talagang ayos lang ang lahat dahil nandito pa sila sa aking tabi.

"It's pleasure to meet you again Mr, Noblesse," magalang niyang saad. His deep and seductive voice captured my attention. It sounds lullaby to my ears.

Dad hugged him excitedly. "Long time no see, Drevon!" Ngayon ko lamang nakita ang kakaibang saya sa mata niya. Besides, I never saw dad being excited with other people.

Ayaw pa sana niyang kumalas sa kanilang yakapan, ngunit sadyang nanaig ang pagiging pormal at propesyonal nito. "Oh, Come on! What's with your formality. Don't you missed me?" He pouted. Woah, so my dad had this side.

So he's Drevon, who is he? Why there's a sudden change in my dad's attitude in front of him. Bakit ganoon na lang din ang kalaki ang tiwala niyang ipaubaya ako sa kanya? I can't help asking myself again.

Another thing that bothers me was, he looks so familiar.

I was so occupied thinking about him. Sigurado akong nakita ko na ang mukha ito. Pero saan at kailan?

Hindi ko namalayan na masyado akong nilamon ng pag-iisip tungkol sa pagkatao ng tinatawag nilang Drevon. "Néos are you alright?" Isang haplos sa aking likuran ang nagpanumbalik ng aking ulirat. It was mom, she's gently rubbing my back with her hand. "I guess you are tired." Dagdag pa nito.

You can see clearly in her eyes that she is worried. Her green eyes were so pure and bold.

She asked them if we can rest for a while. Dad also agreed.

The woman in an elegant bodycon black dress leads our way. She has shoulder-length straight brown hair. The sounds make of her almond-toe pump sandals make her more empowered.

Hindi ko namalayan na nakarating na kami sa isang kwarto. It was on the top part of the castle-liked school.

The front door was a double-size black wooden door with a big round white pearl as a doorknob.

There was a 414 gold plated number on the wall.

The room was huge as I expected. It has 2 rooms with 2 king-size beds. I go straight to another room to take a nap.

I still can't believe if it was real or I'm still dreaming. All things I saw and happened today were blowing up my mind. Gusto ko na lamang tulugan ang lahat mg pangyayari ngayon araw. Isa pa ay puyat pa ako dahil sa mga kaganapan na nangyari sa school. Hindi ko pa rin lubos na maunawaan kung ang sinasabi ng aking dating dean ay iisa sa lugar na kinaroroonan ko ngayon.

Marami pang mga katanungan ang nais hanapan ng sagot ng aking isipan, subalit iba ang sinasabi at nararamdaman ng aking katawan.

Tila ba hinahatak na ako upang matulog. Hindi ko na nagawang labanan ang aking antok.

Wala pang ilang minuto ang nakalipas, my sight became blurry and all things went black.

MASYADONG naging mahimbing ang pag tulog ng dalaga. Dahil na rin siguro sa pagod ng kanyang isipan at katawan ay hindi na niya pa nagawang labanan pa ito.

Batid ng kanyang mga magulang na hindi magiging madali na maunawan agad ng kanilang anak ang nangyayari.

"Is she will be okay?" Bakas sa tinig ng kanyang ina ang pag-aalala.

Marahan niyang hinaplos ang ulo ng kanyang anak. Habang nanatiling tikom ang bibig ng kanyang ama.

They're aware that this day will be happen. Gusto man nila itakas ang anak sa magulo nilang mundo ay sadyang tadhana na ang kumilos para muling bumalik at harapin niya ang kanyang nakatakdang tungkulin.

Hindi nila maiwasan na sisihin ang mga sarili. Kung sana ay hindi na lamang nila sinunod ang t***k ng kanilang puso ay hindi malalagay ang dalaga sa napaka-bigat na tungkulin. Ngunit sa tuwing iniisip din nila na hindi nila pinaglaban ang kanilang pagmamahalan ay hindi sila bibiyayaan ng isang napakagandang regalo.

The man grabbed his wife's waist and hug her tight. Ikinubli naman ang babae ang kanyang mukha sa matikas na dibdib ng asawa.

They hugged each other for a couple of minutes. He kissed her wife passionately before they let go of each other.

The burden they're carrying lessens, knowing that they always have each other to guide and protect their only daughter.

Tuluyan na nilang iniwan ang anak sa silid upang hindi nila ito maistorbo sa kanyang pagpapahinga.

Naghihintay naman sa sala ang tatlong tao sumalubong sa kanila kanina.

"Shall we go? Don't worry about Néos, she is safe here." Alam naman ito ng mag-asawa ngunit hindi parin nila maiwasan ang mag-alala.

Nagtala rin sila ng dalawang bantay sa harapan ng pintuan para siguraduhin ang kaligtasan niya.

Sa pagpasok pa lamang sa loob ng paaralan ay hindi na madali ngunit para sa ikakapanatag ng mag-asawa ay sinugurado rin nila na may personal na bantay ang kanilang silid.

Tinahak na nila ang landas papunta sa isa pang kwarto kung saan naghihintay ang kanilang mga kasamahan.

Agad silang sinalubong ng mga kaibigan ng mahihigpit na yakap. Halata sa kanilang mga kilos kung gaano sila nangulila sa paglayo ng kanilang mga kaibigan.

A middle-aged girl immediately jumps to hug Vein. "Veeeeeeeein!" Bakas sa kanyang tinig ang labis na pangungulila. "Paano mo ako natiis na hindi makita ng ganoon katagal?" Her voice almost cracked and tears fall immediately.

She's Martha, Vein's best friend. Noong ipinagbubuntis pa lang ni Vein ang anak na si Néos ay parati niya itong dinadalaw. She stop visiting Vein when she gave birth to the baby Néos.

"I missed you so much!" She can't hide her childishness in front of Vein. Bata pa lamang sila ay magkaibigan na sila. Kaya't magkapatid na ang turing nila sa isat-isa. "Fine, look I'm sorry. Stop crying," inalo naman nya ang nangungulilang kaibigan.

Ganoon rin ang naging reaksyon ng iba pa nilang mga kaibigan. Mahigit labing-pitong taon din nang muling makabalik sila rito at makita ang mga kaibigan.

Minabuti rin ng mga ito na hindi muna dumalaw man lang kahit isa beses, upang maiwasan ang mga bagay na hindi nila kontrolado.

Kaya ganun na lamang ang kasabikan nilang lahat ng malaman na muli na itong babalik ng Aredendle kasama ang kanilang anak. Agad nilang kinansela ang pasok at itinigil pahat ng kanilang gawain para sa kanilang muling pagbabalik.

Napuno ng kasiyahan ang buong silid. Nawala sa isipan ng mag-asawa ang pangamba dahil alam nilang pinalilibutan ang kanilang anak ng kanilang mga pinagkakatiwalang nilalang. Higit sa lahat ay mas magiging maayos kung dito muna ang anak habang sila naman ay naghahanda para sa nakatakda nilang misyon.

Ilang oras ang lumipas ng bigla silang nakarinig ng malakas na pagsabog.

Agaran silang nag hiwalay ng landas upang tignan ang kalagayan ng iba nilang mag-aaral.

Habang ang iba ay hinanap ang pinagmulan ng pagsabog.

Sandaling na estatwa ang lahat ng makita ang napakalaking usok kung saan naroon ang room 414.

Madali nilang tinungo ang lugar, halata sa mukha nilang lahat ang labis na pag-aalala.

Inabutan nila ang napaka-gulong kwarto. Agang silang nagtungo sa kinaroroon ng kanilang anak.

Halos bawian sila ng hininga ng maabutan nila ang kung gaano kagulo ang silid. The bodyguards are lying on the floor.

"KYAAAAAAAAAAAAAAH!" isang nakakabinging sigaw ang pumukaw sa atensyon nilang lahat.

It was from Vein. She was in her daughter's room. Kasabay ng kanyang nakakabinging tili ay ang pagkawalan nito ng malay. Bago pa man ito humandusay sa lupa ay agad naman itong nasalo ng bisig nang kanyang asawa.

Isang nakakasulok na amoy ang nanuot sa kanilang ilong. Halos manigas sila sa kanilang kinatatayuan ng makita ang pinagmumulan ng nito

It feels like the cold water cascade over their whole body. As they saw a burning dead body, placed on the bed.

Where they last left their sleeping child.