Luriana's POV:
Makalipas ang isang linggo.
Bago ako pumasok sa trabaho ay niliguan, pinakain, nakipaglaro ako, at kinausap ko ang dalawa kong anak.
Pakiramdam ko naman ay safe kami sa bagong bahay. Kaso malayo sa city. Kumikirot ang puso ko sa tuwing naiisip kong hindi sila lumalaki sa normal na paligid at hindi pa nila makilala ang papa nila. Napakasakit nu'n sa akin, para akong pinapatay.
Ako ay nasa office ko, chine-check ang mga dapat tapusin.
Biglang nag-pop-up ang message ni Zerho. Itinatanong niya kung bakit wala na kami sa dati naming bahay. Hindi ko na lang muna ni-reply-an.
About sa sira-sirang bahay ni ninong, pinalinis na ni ninong at kunwari ay ginagawa upang 'di makahalata ang dalawa kong asawa na sumabog din ang bahay. Kung sakali mang pumunta sila.
May kumatok.
