Luriana's POV:
Sobrang sakit ng katawan ko. Ayaw ko ng tumayo o kumilos.
Nagulat ako nang imulat ko ang mga mata ko dahil nakita ko ang dalawa kong asawa na nakatayo. Si Zerho, may dala na tray. At si Sarhan naman ay may dala na isang baso ng gatas.
"Magandang umaga," Sarhan murmured.
"Good morning, planggana," Zerho chuckled.
"Ano ang maganda sa morning?!" kunwaring pagsusungit ko. Pero ang totoo ay grabe ang kirot ng mga sugat ko. Ayaw ko lang ipakita.
Hindi sila sumagot. Bagkus inalalayan nila ako sa pag-upo.
Napangiwi ako nang makaupo na dahil sa sobrang sakit. Kahit kasi sa p'wet ay mayroon ako.
"Kumain ka na muna, pisnge. Mamaya ay paliliguan ka namin ni Zerho."
Nanlaki ang mga mata ko, "Ano?!"
Ayaw kong maligo. Sobrang hapdi! Tsaka basta, nilalamig ako at tinatamad t
