Devran delirmis gibi ameliyathanenin önünde volta atıp duruyordu.
Saatler geçmesine rağmen, açılmamıştı o kapı. Geçen her dakika adamın ömründen alıp götürüyordu adeta.
-“Kızım, Evinim.. Evinim nerede?”
diye koşarak gelen kadına baktı Devran.
Cevap vermedi, dili varmadı belkide söylemeye..
Hatice hanım dikildi Devranın karşısına;
-“Evin’e ne oldu ? Benim kuzuma ne oldu Devran ağa.?”
-“Hala sakin ol. Dur otur şuraya.” diyen yiğenine ters ters baktı Hatice hanım.
-“Sakin olayım ? Evin içerde ne halde bilmiyoruz, yaşıyor mu bilmiyoruz. Emanetimize sahip çıkamadık Sıraç!!” diyip feryat figan ağlamaya başladı kadın.
-“Devran abi ne oldu Evin’e? Yaşıyor mu abi bişey de gözünü seveyim.”
-“Bilmiyorum.” diyip çöktü saatlerdir beklediği kapının dibine Devran.
-“Benim yüzümden, ben dursa
