Devran İçindeki acıyı bastırmak için Evin’e dair ne varsa yakıp, kül etmek istemişti. Ama acısı katlanmış, yanan ateş bedenini yakıyordu adeta.. Baktı uzun uzun yanan eşyalara.. Evin’e bakar gibi baktı..
Zümrüt hanım zafer kazanmış gibi gülümsedi yanan eşyalara bakıp. Oysa yanan iki parça eşya değil oğluydu, bilemedi.. Birşey demeden çıkıp gitti odasına.
Rojda yaşlı gözlerle baktı, karşısında üstü başı toz toprak içinde, kızarmış gözlerle duran abisine.
-“ Abim.. Ne oldu sana. Ne bu halin. Bişey de abi. Evin’e mi bişey oldu?” dedi.
Devran çevirdi başını, kardeşine baktı;
-“Öldü..” dedi çıkıp gitti odasına.
Rojda duyduğu şeyi idrak edememişti. Arkasından baktı abisinin boş gözlerle. Ardından eline aldığı telefonla aradı arkadaşını.. Kaç kere çaldıysa da telefon,açan olmadı.
-“ Evi
