Evin’den..
Hayat bana hiç bir zaman adil davranmadı..
Ben Evin! Baba sevgisinden nasibini almamış bi çocuktum. Annem.. ah benim güzel annem..
Annem benim ömür boyu doyamayacağım hasretimdi..
Çocuk yaşta kimsesiz kaldım ben..
Başıma gelenler, yaşadıklarım, kabuslarım.. Tek başıma atlattım en kötü günlerimi.
Ben Evin TAŞÇI..
Çocuk olmadan büyümek zorunda kalmış bi kız çocuğuyum.
En büyük gururum annemin kızı olmak,
En büyük korkum babam gibi bi adamı sevmek..
“kızlar annelerinin kaderini yaşarmış.” Özür dilerim anne.. Ben senin kızın olmaktan çok korkuyorum. Seninle aynı kaderi yaşamamak için kalbimi, gönlümü kapatmıştım aşk denen zulme.. Çünkü ben gördüm.. Aşk öldürürdü.. Seni öldürdü..
Ama kader.. İnsan kaderinden kaçabilir mi?
Bir rüya, bir söz insanın kaderini değiştir
