Evin Devranın kendisini kolay kolay affetmeyeceğini anlamıştı. Haklıydı da..
Bir yalan uğruna geçen onca yıl, yarım kalmış bir sevda..
-“Ama bu böyle bitmeyecek Devran ağa.. Dinleyeceksin beni..” diyip atladı arabasına.
Evinin önüne geldiğinde arabayı park edip indi aşağıya.
Apartman kapısında bekleyen kadına baktı, kim olduğunu bilmese de baş selamı verip yöneldi merdivenlere.
-“Sen Evin’sin değil ?” diye arkasından seslenen kadınla kaldı öylece. Döndü arkasına;
-“Evet. Siz kimsiniz?”
-“Asmin ben.. Asmin Kozan.”
-“Kozan..?”
-“Jehât ağanın karısıyım ben.”
Evin şaşırmıştı, oysa Jehât yıllardır onun peşindeydi. Bozuntuya vermeden dikti gözlerini kadının gözlerine;
-“Buyrun sizi dinliyorum Asmin hanım.”
-“Kocamdan uzak dur Evin. Peşini bırak kocamın demeye geldim sana”
-“Haddin
