Bitmek bilmeyen gecenin ardından, nihayet sabah olmuştu. Evin tüm gece düşünmekten uyuyamamıştı. Devranın söyledikleri, kalbinin ritmini değiştiriyordu adeta.. Sahi neden böyle olmuştu? Oysa onun kalbi, birini sevemeyecek kadar yaralıydı.. Ama Devran.. Devran Evinin kalbine dokunmuştu, iyileştirmeye başlamıştı belki de farkında olmadan..
Nihayet yataktan kalkıp, üzerini değiştirdikten sonra, odasından çıktı Evin.. Merdivenlerden inerken avluda kurulmuş sofrayı gördü. Yüzünde mahsun bi tebessüm oluştu. Hep hayalini kurmuştu böyle bi aile sofrasının.. Sofranın başında oturan Zümrüt hanımın keskin bakışlarını hissetti üzerinde. İlk günden anlamıştı,kendisini sevmemişti yaşlı kadın. Bakışlarından ne kadar rahatsız olsa da belli etmeyip “günaydın” diyip yerine oturdu. Rojda ile Merdan tebessü
